Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Μαρτυρία για τον Ευάγγελο Αβέρωφ

Κύριε διευθυντά
Διάβασα με πολύ ενδιαφέρον στην κυριακάτικη «Καθημερινή» τη σελίδα της Ιστορίας, που αναφερόταν στον πολιτικό Ευάγγελο Αβέρωφ. Θα μου επιτρέψετε με την ευκαιρία αυτή να προσθέσω μία προσωπική μου εμπειρία, που είχα όταν ήμουν επιμελητής στη Νευροχειρουργική Κλινική στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός.

Ενα πρωινό μου τηλεφώνησε και ήλθε να με δει στο νοσοκομείο ο Ευάγγ. Αβέρωφ, προσωπικός φίλος του ποινικολόγου στα Γιάννενα, Ι. Συγκούνα, αδελφού του πατέρα μου. Ο Αβέρωφ είχε ένα τεράστιο αιμάτωμα στον μηρό, από τη μεταχείριση που υπέστη μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στο Ναυτικό. Μετά την ιατρική φροντίδα, τον ερώτησα πώς βλέπει τα πολιτικά πράγματα.

«Γιατρέ, μου είπε, με πήρε στο τηλέφωνο ο Σπύρος Μαρκεζίνης (τότε πρωθυπουργός) και με παρακάλεσε να λάβω μέρος στην κυβέρνησή του. Οταν του απάντησα ότι όλες οι προσπάθειες που έχω κάνει με τη σύμφωνη γνώμη του Κ. Καραμανλή για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, απέτυχαν, μου απάντησε: “Βαγγέλη, δύο ευφυείς πολιτικοί σαν εμάς θα τους φάμε στη στροφή”». Και ο Αβέρωφ απάντησε: «Σπύρο, είσαι όμηρος της εξυπνάδας σου και κάνεις λάθος». Η εξέλιξη δικαίωσε τον ικανό πολιτικό Ευάγγ. Αβέρωφ. Αυτά για την ιστορία της περιόδου εκείνης.

ΥΓ.: Με την ευκαιρία των 100 χρόνων της εφημερίδας «Καθημερινή», την οποία διαβάζω πάνω από 50 χρόνια, εύχομαι από καρδιάς να τα χιλιάσει.

Ε.Γ. Συγκουνας MD FACS, Nευροχειρουργός, τ. διευθυντής Νοσ. Ευαγγελισμός, καθηγητής ΕΚΠΑ


Η Ευρώπη επούλωνε πληγές μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έχτιζε πάνω στα ερείπια μέλλον, την ώρα, τα χρόνια δηλαδή, που στην Ελλάδα μαινόταν αδελφοκτονία (φωτογραφία από επιχείρηση ανδρών του Εθνικού Στρατού για την κατάληψη του υψώματος «Προφήτης Ηλίας», στο Καϊμακτσαλάν, Ιούλιος 1949). Και η μετεμφυλιακή διχόνοια, βαθιά ριζωμένη, συνέχισε να γράφει επώδυνα κεφάλαια. Ο επιστολογράφος της «Κ», ανακαλεί μνήμες από τις αρχές δεκαετίας του ’50, τότε μαθητής και γκαρσονάκι, παραθέτοντας ένα συγκλονιστικό συμβάν που ξετυλίχτηκε μπροστά στα μάτια του σε επαρχιακό εστιατόριο- κατάλυμα για πεινασμένους ταξιδιώτες. Το σκηνικό: Ο μάγειρος, πρώην πολεμιστής, ένα πιάτο φαΐ, η έκρηξη ένστολου πελάτη, η γενική αναταραχή, ένα τσιγάρο της συγγνώμης και η γενναιόφρονη εξομολόγηση ενώπιον αγνώστων του ανώτερου αξιωματικού, πιστού στον νόμο και θύτη της ψυχής του.

Η χαριστική βολή στον Μπελογιάννη και η συγγνώμη του αντισυνταγματάρχη στον Κάμπο-Δεσπότη

Κύριε διευθυντά
Το γεγονός που περιγράφω διαδραματίσθηκε τον Ιούνιο 1953 στο εστιατόριο του πατέρα μου, το μοναδικό τότε, στον Κάμπο-Δεσπότη. Σερβιτόρος στο κατάστημα ήταν ο 22χρονος Γιάννης Καστούδης. Εγώ, μαθητής γυμνασίου ακόμη, μόλις είχα τελειώσει τη σχολική χρονιά 1952-1953, περνούσα τις ώρες μου στο εστιατόριο ως βοηθός σερβιτόρου.

Κάποια ημέρα εκείνου του Ιουνίου, το λεωφορείο της γραμμής ξεκίνησε από τα Τρίκαλα στις εννέα το πρωί και τρεις ώρες αργότερα εστάθμευσε στον Κάμπο-Δεσπότη ώστε να γευματίσουν οι επιβάτες, γιατί τους περίμενε άλλο ένα τρίωρο ταξίδι έως τα Γιάννενα. Οι επιβάτες μοιράστηκαν στα τραπέζια του εστιατορίου και ο αεικίνητος σερβιτόρος Γιάννης τους εξυπηρέτησε, με τα φαγητά που παρήγγειλαν, σε ελάχιστο χρόνο. Εγώ τους είχα εφοδιάσει όλους με ένα ποτήρι νερό πριν ο Γιάννης τους προσκομίσει τα φαγητά.

Η ατμόσφαιρα στην αίθουσα ήταν πολύ ευχάριστη. Μεταξύ των επιβατών ήταν ένας αντισυνταγματάρχης (αντ/ρχης) με τη γυναίκα του και το μικρό τους κοριτσάκι. Επειδή ο αντ/ρχης είχε ανοίξει συζήτηση με κάποιους συνδαιτυμόνες του, κατέληξε να είναι ο μόνος που ακόμη δεν είχε παραγγείλει φαγητό, οπότε κάπως βιαστικά είπε στον σερβιτόρο Γιάννη: «Φέρε και σ’ εμένα μια μερίδα ψητού κρέατος με πατάτες τηγανητές». Ομως, μόλις ο Γιάννης άφησε την παραγγελία στο τραπέζι του, ο αντ/ρχης συνοφρυώθηκε και κάτι ψέλλισε. Αμέσως ο Γιάννης πήρε το πιάτο από μπροστά του και το έφερε στον μάγειρο, λέγοντάς του: «Δεν του άρεσε. Του φάνηκαν λίγες οι πατάτες». Δίχως να είμαι βέβαιος ότι ο μάγειρος (Γιώργος Σκαρίπας, ήταν το όνομά του) αντιλήφθηκε ποιος ήταν ο διαμαρτυρόμενος πελάτης, πρόσθεσε μερικές ακόμη πατάτες στο πιάτο του, αλλά σχολίασε με δυνατή φωνή: «Οι πατάτες είναι για γαρνιτούρα. Αν θέλει, ας παραγγείλει μια μερίδα πατάτες».

Ακούγοντας τα σχόλια του μαγείρου, ο αντ/ρχης τα θεώρησε προσβλητικά και εξοργίσθηκε. Ξέσπασε με υβριστικές εκφράσεις εναντίον του επί κάμποσα λεπτά και αρνήθηκε να φάει. Η μέχρι τότε γαλήνια ατμόσφαιρα στην αίθουσα έγινε παγερή. Κάποια στιγμή, η γυναίκα του αντ/ρχου είπε χαμηλόφωνα στον άνδρα της: «Ησύχασε, γίναμε ρεζίλι». «Σκάσε και συ». Ηταν η απάντησή του. Ο πατέρας μου, με κίνηση του χεριού του, έδειξε στον μάγειρο να εξαφανισθεί μέσω της πίσω πόρτας της κουζίνας. Οι πελάτες γρήγορα γρήγορα πλήρωναν στον Γιάννη τον λογαριασμό τους και όδευαν προς το λεωφορείο.

Ο Γιάννης, αφού ξέμπλεξε με τους λογαριασμούς των πελατών, πήγε να κάνει παρέα στον μάγειρο. Τελικώς, ο αντ/ρχης έκανε νεύμα στη γυναίκα του να πάρει το κοριτσάκι και να εξέλθουν και αυτές. Τώρα στην ακατάστατη σάλα του εστιατορίου είχαμε απομείνει τρεις άνθρωποι: Ο αντ/ρχης, ο όρθιος πατέρας μου στον πάγκο του καταστήματος, που είχε χάσει το χρώμα του, κι εγώ, επίσης όρθιος και δίπλα στον πατέρα μου, νομίζοντας ότι του παρείχα συμπαράσταση.

Ο αντ/ρχης, σε λίγο, άναψε τσιγάρο σηκώθηκε και μας πλησίασε. Ο πατέρας μου άρχισε να του λέει: «Σας ζητώ συγγνώμη, κύριε συνταγματάρχα, για τη συμπεριφορά του μαγείρου. Πριν από ενάμιση χρόνο απολύθηκε από τον στρατό και επειδή τραυματίσθηκε σε μια μάχη στον Γράμμο, πήρε γαλόνια επ’ ανδραγαθία, τώρα παριστάνει τον ήρωα». Ο αντ/ρχης τον διέκοψε και άρχισε αυτός να μιλάει στον πατέρα μου: «Ξέρω ότι το μαγαζί σου είναι από τα καλύτερα της περιοχής. Ούτε ο μάγειρος φταίει. Εγώ παραφέρθηκα και ζητώ συγγνώμην. Πριν από ένα χρόνο, ταγματάρχης τότε, διατάχθηκα να δώσω τη χαριστική βολή στον Μπελογιάννη. Από τότε δεν μπορώ να ησυχάσω».

Πολύ λυπούμαι που δεν έμαθα το όνομα αυτού του αξιωματικού. Αραγε, πώς να πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του κατατρυχόμενος από τις ερινύες, επειδή υπάκουσε μεν στον νόμο της πατρίδας του, αλλά παραβίασε τον νόμο της συνειδήσεώς του. Η χαριστική βολή δεν αποτελείωσε μόνο τον Μπελογιάννη. Εκανε ράκος και την ψυχή του. Ορθώς, νομίζω, καταργήθηκε η εσχάτη των ποινών. Η εκτέλεσή της πάντα επραγματοποιείτο από αθώους του αίματος δίχως δικαίωμα αρνήσεως της διατεταγμένης (σύννομης!) ανθρωποκτονίας. Θα πρέπει, βεβαίως, οι ισόβιες καθείρξεις να εκτίονται χωρίς διαλείμματα, τα οποία τελευταίως χορηγούνται επανειλημμένως.

Γεωργιος Τολης, Καρδιοχειρουργός

Αγωνία και προτάσεις από έναν 91χρονο

Κύριε διευθυντά
Εζησα τη μεταπολεμική περίοδο των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων (είμαι 91 ετών) μέχρι σήμερα. Ολες οι κυβερνήσεις, με μικρές διαφορές, άλλες με μικρότερο ή μεγαλύτερο αυταρχισμό, με μικρότερη ή μεγαλύτερη διακριτική και καταχρηστική άσκηση της εξουσίας, εφήρμοσαν έναν πανομοιότυπο τρόπο αρνητικής αναπαραγωγής της εξουσίας, ο οποίος συνίστατο εις την εξυπηρέτηση κομματικών φίλων και δίωξη των αντιπάλων μέχρις εξαναγκασμού και φόβου να ψηφίζουν το κυβερνών κόμμα. Τα αποτελέσματα αυτής;

– Η αλλοίωση του δημοκρατικού πολιτεύματος με τους εκλογικούς νόμους που ανήγαγαν τις μειοψηφίες σε πλειοψηφίες.

– Η άλωση της νομοθετικής εξουσίας με την επιβολή κομματικής πειθαρχίας.

– Η έμμεση παρέμβαση στη δικαστική εξουσία με την εκλογή των προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων.

Αυτά όλα έχουν ένα σημαντικό αρνητικό αποτέλεσμα. Να κυριαρχήσει η αναξιοκρατία, σε όλον τον δημόσιο τομέα, διότι έτσι δημιουργούντο κομματικοί υποτελείς, οι οποίοι είχαν και έχουν επιδράσεις και «συναλλαγές» ακόμα και με τον ιδιωτικό τομέα και τους ιδιώτες.

Το σημαντικότερο όμως είναι εκείνο της καθιέρωσης της πάγιας και μόνιμης νοοτροπίας των πολιτών, που οι πολιτικοί καλλιέργησαν και ενθαρρύνουν, ως προς τα δικαιώματα μόνο και όχι τις υποχρεώσεις κάθε πολίτη, με το ψευδεπίγραφο επιχείρημα της κοινωνικής πρόνοιας με ανάλωση πόρων από δανεικά και όχι από τον παραγόμενο πλούτο.

Οσα πιο πάνω επικαλούμαι, θα ήταν μια συνηθισμένη επικριτική θέση, όπου σχεδόν πολλοί καταφεύγουν, δικαιολογώντας έτσι τη δική τους συμμετοχή, απάθεια και ευθύνη. Ως υπεύθυνος πολίτης, έχω να προτείνω μια εφικτή λύση, σαν αρχή αλλαγής αυτού του σαθρού πολιτικού καθεστώτος.

Η πρότασή μου συνίσταται ως αντίθετο της αρνητικής αναπαραγωγής της εξουσίας, δηλαδή, τη θετική αναπαραγωγή της εξουσίας, με τον εξής τρόπο:

– Πρώτο μέτρο η θέσπιση νόμου ο οποίος θα προβλέπει την εξυπηρέτηση όλων ανεξαρτήτως των πολιτών χωρίς διακρίσεις κομματικές ή άλλες, μέσα στα πλαίσια του Συντάγματος και των νόμων. Υπάλληλος ή όργανο της Δημόσιας Διοίκησης που αποδειχθεί ότι δεν εξυπηρέτησε κάποιον πολίτη θα ελέγχεται αυστηρά και παραδειγματικά, τόσο ώστε να αποτελέσει άμεσο μέτρο αποτροπής ακόμη και σκέψης μη εξυπηρέτησης των πολιτών.

– Να δημιουργηθεί ένας μόνιμος, ανεξάρτητος θεσμός ελέγχου, χωρίς παρεμβάσεις από οποιονδήποτε κυβερνητικό ή συνδικαλιστικό φορέα. Το άμεσο αποτέλεσμα αυτού του μέτρου θα είναι να επανέλθει η χαμένη αξιοπιστία του κράτους από τους πολίτες. Η αποκατάσταση αυτής της αξιοπιστίας του κράτους θα αποτελέσει το πρώτο εχέγγυο προς τους πολίτες, οι οποίοι θα αποδέχονται στη συνέχεια κυβερνητικές, προγραμματισμένες ιεραρχικά αποφάσεις, προς διόρθωση όλων όσων η αρνητική αναπαραγωγή της εξουσίας έχει δημιουργήσει. Το κόμμα που θα εφαρμόσει αυτήν την πολιτική θα έχει μόνο πολιτικό όφελος και όχι κόστος από το γεγονός ότι όλοι οι πολίτες, ακόμη και οπαδοί άλλων κομμάτων, δεν θα έχουν αντιπολιτευτικό λόγο επειδή εξυπηρετήθηκαν στα νόμιμα αιτήματά τους. Θα απομονωθούν μόνο εκείνοι που ήταν συνηθισμένοι σε παράνομα οφέλη. Ετσι πιστεύω πως μπορεί να υπάρξει μια αρχική εξυγίανση του πολιτικού μας συστήματος και της νοοτροπίας των πολιτών.

Θανασης Παπαϊωαννου, Αρχαία Νεμέα Κορινθίας

Από τον Μποδοσάκη στη ΛΑΡΚΟ του σήμερα

Κύριε διευθυντά
Η βιομηχανική ανάπτυξη της Ελλάδος τα τελευταία 55 χρόνια είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία της ΛΑΡΚΟ. Είναι μια ιστορική βιομηχανία που κυριάρχησε και συνεχίζει να έχει βαρύνουσα σημασία στο επιχειρείν της πατρίδας μας, αποτελώντας μια από τις σημαντικότερες παραγωγικές μονάδες της χώρας μας με δραστηριότητες κυρίως στην περιφέρεια και με ιδιαίτερη οικονομική βαρύτητα για την ελληνική οικονομία. Ο ορυκτός πλούτος γενικότερα με ναυαρχίδα τη ΛΑΡΚΟ στηρίζει μεγάλο μέρος της βαριάς βιομηχανίας της Ελλάδας και ως τομέας ανάπτυξης έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην αναπτυξιακή της πορεία.
Ιδρύθηκε από τον οραματιστή και πρωτοπόρο επιχειρηματία Πρόδρομο Αθανασιάδη Μποδοσάκη, του οποίου η διορατικότητα, το επιχειρηματικό πνεύμα και το πάθος του για την πατρίδα, σε συνδυασμό με τη συνεισφορά των εργαζομένων της, συνέβαλαν ώστε η εταιρεία να μεγαλουργήσει.

Σπουδαίες προσωπικότητες του μεταλλευτικού κλάδου αναδείχθηκαν μέσα από τη μακρόχρονη πορεία της, δεν είναι γνωστοί στο ευρύ κοινό, δεν επιδίωξαν τη δημοσιότητα, αλλά παρέμειναν οι αφανείς ήρωες και εργάστηκαν αθόρυβα για να επιτύχει και να επιζήσει η ΛΑΡΚΟ για πολλές δεκαετίες. Είναι άνθρωποι από όλη την Ελλάδα, σε όλες τις βαθμίδες της ιεραρχίας και σε όλους τους τόπους δραστηριότητας –μεταλλεία, εργοστάσιο, διοίκηση–, δούλεψαν κάτω από σκληρές συνθήκες κάνοντας κατάθεση ψυχής και πολλές φορές τραυματίστηκαν, αρρώστησαν ή έχασαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν, τη ζωή τους.

Κυρίαρχη στη μεταλλευτική και μεταλλουργική βιομηχανία στηρίχθηκε σε μεταλλεύματα που βρίσκονται στη χώρα μας και εφάρμοσε πρωτοπόρες τεχνολογικές μεθόδους που αναπτύχθηκαν από επιστήμονες της πατρίδας μας. Ετσι εξελίχθηκε σε μια από τις μεγαλύτερες καθετοποιημένες βιομηχανίες παραγωγής σιδηρονικελίου παγκόσμια, η οποία περιλαμβάνει την εκμετάλλευση νικελιούχων κοιτασμάτων, μεταλλουργική επεξεργασία τους και εμπορία των προϊόντων της σε παγκόσμιο επίπεδο.

Μια ιστορία 55 χρόνων με έντονες εναλλαγές και εξελίξεις, σταθερή όμως στη συνεχή ανάπτυξη, η οποία αντικατοπτρίζεται στην εξέλιξη της δικής της αρχικής τεχνογνωσίας και στη χρήση σύγχρονης και υψηλής τεχνολογίας στην παραγωγή.

Δύσκολος ο δρόμος που διήνυσε, οι τυφώνες που ξεπέρασε και οι αντιξοότητες που αντιμετώπισε, η θέλησή της όμως να σταθεί όρθια υπερίσχυε πάντοτε. Αυτή την περίοδο περνάει ακόμη μία καταιγίδα, είναι όμως μια από τις λίγες παραγωγικές μονάδες που απέμειναν στη χώρα μας και τη χρειάζομαστε, γι’ αυτό οφείλει και αυτή τη φορά να σταθεί όρθια. Το οφείλει στην ιστορία της, στην προσφορά της στην αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας μας και πρωτίστως το οφείλει στους ανθρώπους που κατέθεσαν και καταθέτουν την ψυχή τους στα έγκατα της γης και στα πυρωμένα καμίνια.

Θανασης Αποστολικας

Ο χάλυβας, η ΔΕΗ, οι συνδικαλιστές

Κύριε διευθυντά
Το κόστος παραγωγής χάλυβα στην Ελλάδα ανέρχεται περίπου σε 0,50 ευρώ ανά κιλό, το 80% δε αυτού του κόστους αντιπροσωπεύει η προμήθεια του ηλεκτρικού ρεύματος. Η ΔΕΗ και οι άλλες ιδιωτικές εταιρείες ηλεκτροπαραγωγής προσφέρουν στις χαλυβουργίες το ρεύμα στα 67 ευρώ/ ΜΚΒΩ, ενώ π.χ. στη Ιταλία είναι στα 32 ευρώ, στη δε Γερμανία σε πολύ μικρότερη.

Στην Ιταλία δηλαδή το ρεύμα στις χαλυβουργίες στοιχίζει περίπου 50% λιγότερο από ό,τι στην Ελλάδα. Συνεπώς για κάθε κιλό χάλυβα που παράγουν οι ελληνικές χαλυβουργίες πληρώνουν στη ΔΕΗ 0,20 ευρώ περισσότερα από ό,τι θα πλήρωναν εάν τα εργοστάσιά τους ευρίσκονταν στην Ευρώπη. Δεδομένου ότι τα τελευταία χρόνια η ετήσια παραγωγή μιας χαλυβουργίας ανηρχετο στις 300.000 τόνους, δηλαδή στα 300.000.000 κιλά, οι βιομηχανίες χάλυβα πληρώνουν κάθε χρόνο στη ΔΕΗ περισσότερο από ό,τι θα πλήρωναν εάν τα εργοστάσιά τους ήταν εγκατεστημένα π.χ. στην Ιταλία 60.000.000 ευρώ ετησίως. Ποσό το οποίο είναι προφανές ότι δεν μπορεί να απορροφηθεί από τα περιθώρια κέρδους, τα οποία συμπιέζονται από τη λειτουργία των μονάδων σε ποσοστά 30-35% της παραγωγικης τους δυναμικότητας και οδηγούν στη συσσώρευση ζημιών.

Αυτή είναι η αιτία για την οποία έκλεισαν όλες οι χαλυβουργίες της Ελλάδας, παρά το γεγονός ότι οι περισσότερες και μεγαλύτερες από αυτές είναι από τις πιο σύγχρονες διεθνώς και από τις λιγότερο ενεργοβόρες. Τα ερωτήματα συνεπώς που ανακύπτουν είναι δύο.

1. Γιατί οι τράπεζες χρηματοδοτούσαν αφειδώς –με λεφτά των Ελλήνων καταθετών– αυτές τις θνησιγενεις δραστηριότητες και πού απέβλεπαν; Οταν και ο πιο κουτός Ελληνας δεν θα χορηγούσε δάνεια που σήμερα καλείται να τα πληρώσει από την τσέπη του;

2. Γιατί οι Ελληνες πολιτικοί, αλλά και η τρόικα, που ήλθε για να μας σώσει, δεν παρενέβησαν ώστε να εξαναγκάσουν τη ΔΕΗ να πωλήσει το ρεύμα στις ίδιες τιμές στις οποίες το πωλούν και οι λοιπές εταιρείες της Ε.Ε.
Ακόμη, γιατί δεν επέβαλε ώστε όλες οι νέες ιδιωτικές μονάδες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος να πωλούν το ρεύμα στις ίδιες ανταγωνιστικές τιμές που το πωλούν και οι αντίστοιχες της Ε.Ε.;

Για να υπερθησαυρίζουν οι εν Ελλάδι διαπλεκόμενοι, στους οποίους χορήγησε αυτές τις άδειες ή για να καταστρέψει την ελληνική βιομηχανία; Χωρίς βέβαια, λόγω και της ιδιότητας του υπογράφοντος, να επιτρέπεται να μην επισημανθεί η ακαταλληλότητα τεράστιων ποσοτήτων χάλυβα οικοδομών, που παλαιότερα είχε δεσμευθεί στο λιμάνι Ελευσίνας. Για να επισημανθεί και με αυτό το γεγονός τι περιμένει τους πολίτες από αυτόν τον κίνδυνο, τώρα που ως είναι φυσικο θα παύσει κάθε πίεση για έλεγχο της ποιότητας του εισαγόμενου χάλυβα.

Είναι προφανές ότι οι τράπεζες δεν αγνοούσαν τα ανωτέρω απλά μαθηματικά, αλλά ως κρατικές προχώρησαν σε αυτή τη χρηματοδότηση, πιεζόμενες από την πολιτική ηγεσία για μετάθεση του προβλήματος, η οποία προτίμησε την ανεργία στην πολυπληθέστερη ομάδα εξειδικευμένων τεχνιτών της χαλυβουργίας προκειμένου να κρατήσει ευχαριστημένους τους συνδικαλιστές της ΔΕΗ, που της υπόσχονται ψήφους!

Δημητριος Κοτσωνης, Πολιτικός μηχανικός

Η παρακαταθήκη του Ανδρέα Συγγρού

Κύριε διευθυντά
Δαιμόνιος έμπορος, δεινός κερδοσκόπος, εκτός όμως από τα όσα του καταμαρτυρούν, ο χιώτικης καταγωγής μεγαλοτραπεζίτης Ανδρέας Συγγρός (1830-1899) «θεωρείται ο μοναδικός Ελληνας, που δώρισε τόσο μεγάλα ποσά για κοινωφελή ιδρύματα και στο κράτος. Εδωσε περισσότερα απ’ όσα όλοι οι άλλοι ευεργέτες μαζί». Υπήρξε όμως και οξυδερκής πολιτικός. Εδώ θα μεταφέρω κάποιες σκέψεις του, τις οποίες καλό θα είναι να έχουν υπόψη τους οι άνθρωποι της εξουσίας. «Ο Ελληνισμός –τονίζει ο Συγγρός– δεν πρέπει να περιμένει βοήθεια από τις Μεγάλες Δυνάμεις από αισθηματικούς και μόνο λόγους, ενώ είναι αναγκαίο να μην προκαλεί τη δυσμένειά τους. Ως εν τω ιδιωτικώ βίω, ούτω και εν τω βίω των εθνών υπάρχει, νομίζομεν, η κλίμαξ της δεούσης συμπεριφοράς του μικροτέρου προς τον μεγαλύτερον, πάντοτε δε κερδίζει ο ειδώς να ίσταται εις την ανήκουσαν αυτώ βαθμίδα και προσπαθών μόνον ευσχήμως, περιστάσεως δοθείσης αυτώ, να καταλαμβάνει τον τυχόντα κενόν χώρον εις την ανωτέραν».

Τον συνόδευσαν εις την τελευταίαν του κατοικίαν ολόκληρη η βασιλική οικογένεια και, αυθορμήτως, 70 χιλ. λαού, όταν ο πληθυσμός της Αθήνας δεν υπερέβαινε τις 130.000. Κάποιος όμως κακεντρεχής εδήλωσε: «Διερωτώμαι τι συμφέρον βρήκε να πεθάνει»!

Αντωνης Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ