Παντελής Μπουκάλας ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Κλειστόν άστυ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΣTAΣEIΣ

Είναι κι αυτό συστατικό της πολιτικής μας παράδοσης: Να παραλύει η Αθήνα, αν όχι το μισό Λεκανοπέδιο Αττικής, όποτε κάποιος μεγάλος ή μέγιστος, Αμερικανός, Γερμανός, Γάλλος, Βρετανός, αλλά και Ισραηλινός, καταφθάνει στον τόπο μας, τον πιο φιλόξενο τόπο της οικουμένης, όπως θέλουμε να καμαρώνουμε. Για να μας νουθετήσει ή «να μας ευχαριστήσει για τις θυσίες μας» – σπολλάτη του. Για να μας τραβήξει το αυτί ή να μας χαϊδέψει στοργικά το κεφάλι, προς επιβράβευση. Ο λόγος τους μας χορταίνει κάθε φορά. Τι ανάγκη έχουμε το παροιμιώδες φαΐ τους. Ή τις πολεμικές αποζημιώσεις και την αποπληρωμή του αναγκαστικού δανείου.

Εξ εθίμου, διαλύεται ο ιστός της πόλης επί δύο ή και τρία εικοσιτετράωρα. Για να μην ενοχληθεί ο επισκέπτης ηγεμών. Απαγορεύονται οι διαδηλώσεις. Για να μην ακούσει ενοχλητικά συνθήματα ο παγερά αδιάφορος Υψηλός Ξένος. Φρακάρουν οι δρόμοι χιλιόμετρα μακριά από τα σημεία διέλευσής του και οι μαρτυρικώς εγκλωβισμένοι οδηγοί εξαντλούν το ρεπερτόριο των υβριστικών σχημάτων και λόγων, παρότι πλουσιότατο. Δυσκολεύονται οι ασθενείς να πάνε στο νοσοκομείο, οι υγιείς στη δουλειά τους (θα βρει αλλού εργατοώρες η «ανάπτυξη» για να επιταχύνει την ατμομηχανή της), οι μαθητές και οι σπουδαστές στο σχολείο ή στη σχολή τους.

Γιατί; Επειδή οι τρομοκρατημένοι πολιτικοί και αστυνομικοί επιτελείς, όλοι τους, από θητεία σε θητεία, το έχουν δέσει κόμπο ότι τυγχάνομεν Ισλαμαμπάντ, όπως άλλωστε ισχυρίζονται κάθε τόσο οι ειδικοί της κινδυνολογίας, τηλεοπτικοί και κομματικοί. Ο καθείς μας με ένα ρουκετοβόλο στο χέρι. Με ένα αυτόματο έστω. Ή με το τηλεχειριστήριο ενός σατανικού ντρόουν, ικανού να καταρρίψει πολεμικό αεροσκάφος αναβαθμισμένο διά της μεθόδου των αντισταθμιστικών, που κι αυτή αποτελεί συστατικό της παράδοσής μας.

Μια απέραντη Ηρώδου Αττικού όλη η πρωτεύουσα. Κλειστή. Απαγορευμένη ζώνη. Στις πυρετώδεις συσκέψεις της προετοιμασίας, που συνήθως γίνονται με την επιστασία ξένων, Εφ-μπι-άηδων, Μοσαντικών κ.ο.κ., ο ένας υπεύθυνος θα αποσείσει τη μισή του ευθύνη –ή και όλη– προτείνοντας το δόγμα «καλού κακού», ο άλλος θα συμφωνήσει λέγοντας ότι είναι γνωστό πώς ακριβώς δρουν «των φρονίμων τα παιδιά», ο τρίτος θα πλειοδοτήσει, υπενθυμίζοντας το «κάλλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογύρευε». Αν ίσχυε το ίδιο σύστημα και στις ηγεμονοβριθείς Βρυξέλλες, η διαφημιζόμενη ως «πρωτεύουσα της Ευρώπης» θα ήταν διαρκώς μια ακίνητη, ημιθανής πόλη. Σε πλήρη αρμονία με το περίφημο «ευρωπαϊκό πνεύμα».

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ