Κώστας Λεονταρίδης ΚΩΣΤΑΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΔΗΣ

Αλιεύοντας σε πολτό

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Οι παλαιότεροι, όσοι είχαν την τύχη να δώσουν εξετάσεις ως απόφοιτοι δημοτικού για την εγγραφή τους στην Α΄ Γυμνασίου θυμούνται, τότε κατηχητόπουλα ή όχι, ότι παπαγάλιζαν, μεταξύ πολλών άλλων, τα ιερά άμφια αφού αυτά εντάσσονταν στα θέματα SOS των Θρησκευτικών: Στιχάριο, oράριο, επιμανίκια, φαιλόνιο, ωμοφόριο, επιτραχήλιο, αρχιερατικός σάκκος, επιγονάτιο κ.λπ. Ακόμα περισσότερο, super SOS ήταν τα επτά ιερά μυστήρια: Βάπτισμα, Χρίσμα, Μετάνοια (Εξομολόγηση), Θεία Ευχαριστία (Κοινωνία), Ευχέλαιο, Γάμος και Ιερωσύνη.

«Δοκιμαζέτω δε άνθρωπος εαυτόν, και ούτως εκ του άρτου εσθιέτω και εκ του ποτηρίου πινέτω· ο γαρ εσθίων και πίνων αναξίως κρίμα εαυτώ εσθίει και πίνει, μη διακρίνων το Σώμα του Κυρίου» (Α΄ προς Κορινθίους). Δέος σε πλημμυρίζει με την ανάγνωση και μόνο –πόσο μάλλον με την κατανόηση–των παραπάνω λόγων απ’ όπου τεκμαίρεται το πνευματικό μάννα για τους μετέχοντες στη Θεία Μετάληψη· αλλά και η ηθική οφειλή του κάθε προσερχομένου.

Ο σαν έτοιμος από καιρό για τον αποχαιρετισμό στα όπλα τέως υπουργός Αμύνης δέχθηκε επίθεση εγχώριων βομβών ειρωνείας για τη θρησκευτική του ευλάβεια να μεταλάβει των αχράντων μυστηρίων on camera, λίγο πριν από την ιστορική του παραίτηση. Πνεύματα πονηρά μάλιστα, αναρωτήθηκαν, καταπατώντας κάθε έννοια σεβασμού προσωπικών δεδομένων, αν ο κ. Πάνος Καμμένος νωρίτερα είχε εξομολογηθεί ώστε να λάβει άφεση των όποιων αμαρτιών που, ως άνθρωπος κι αυτός, φέρει. Ομως ο ίδιος, εκών άκων απογυμνωθείς στα μάτια ανεξάρτητων και μη Ελλήνων, έπραξε κάτι που αποτελεί –κατά κόρον δημοσίως εκφραζόμενο– αυτονόητο για πολιτικά όντα, μικρομεσαίου, ανώτερου και ανώτατου βεληνεκούς. Εκδήλωσε κι αυτός την πίστη του ότι το Θείο παρεμβαίνει, κατόπιν παρακλήσεως, ακόμα και στα γκρίζα, ανθρώπων δρώμενα, τα κομμένα και ραμμένα στα καλά και συμφέροντά τους. Ιεράρχες και θεολόγοι έχουν εδώ τον πρώτο λόγο αν αυτό συνιστά Υβρη.

Κρίσιμη η σημερινή ημέρα με δεδομένο ρεπερτόριο: Ακόμα πιο διχαστικό σκηνικό, προσβολές, κορδώματα, δακτυλομαχίες, φραστικά ορνιθοσκαλίσματα, απειλές, χλευασμούς, δοσίματα και ταξίματα. Πολτός. Κι άντε βγάλε άκρη με όπλο λογική, μνήμη και αισθητική. Ετσι μοιραία, ως ακροατές, συναθροιζόμαστε στην παγίδα που έστησε ο Ντοστογιέφσκι στον ήρωά του – βλέπε «Οι Δαιμονισμένοι»: «Εάν ο Σταβρόγκιν πιστεύει, δεν πιστεύει ότι πιστεύει· εάν ο Σταβρόγκιν δεν πιστεύει, δεν πιστεύει ότι δεν πιστεύει». Τόσο απλά.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ