Βρισκόμαστε στο 1916, στην καρδιά του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που έχει μετατρέψει τη Θεσσαλονίκη σε πόλη-στρατόπεδο, αλλά και αναψυχής, για τους 200.000 στρατιώτες των συμμαχικών δυνάμεων της Αντάντ. Η παραλιακή λεωφόρος Νίκης κοσμείται από μέγαρα μοναδικού αρχιτεκτονικού κάλλους, που στεγάζουν ξενοδοχεία, εστιατόρια, ευρωπαϊκά καφενεία, λέσχες, αλλά και κινηματογράφους, όπως το Pathé και το Olympia. Αυτή τη συναρπαστική περίοδο της πόλης καταγράφει ο Βασίλης Κολώνας στο νέο βιβλίο «Η Θεσσαλονίκη στη σκιά του Μεγάλου Πολέμου», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις University Studio Press. 

Στην είσοδο του Olympia βλέπουμε μαθήτριες του Γαλλικού Λυκείου να ετοιμάζονται να παρακολουθήσουν την ταινία «L’homme qui assassina», παραγωγής 1913. Το Olympia, χωροθετημένο ανάμεσα στην πλατεία Ελευθερίας και στο μεγαλοπρεπές ξενοδοχείο Σπλέντιντ, έχει καταγραφεί ως η πρώτη στεγασμένη κινηματογραφική αίθουσα της Θεσσαλονίκης. Λειτουργεί το 1903 ως «θέατρο ποικιλιών», αλλά η τεχνολογική του αναβάθμιση με μηχανήματα προβολής το εξελίσσει σε κινηματογράφο που προβάλλει αρχικά ταινίες μόνο τα Σαββατοκύριακα. 

Δυστυχώς, οι τίτλοι τέλους για το Olympia θα πέσουν αναπάντεχα σύντομα, με το ξέσπασμα της καταστροφικής πυρκαγιάς του 1917. Ένας αυτόπτης μάρτυρας της πύρινης λαίλαπας θα αφηγηθεί λίγες ημέρες μετά: «Μα πιο θλιβερό είναι το θέαμα που παρουσιάζει η λεωφόρος της Νίκης. Σε όλο της το μήκος, από το λιμάνι και μέχρι τον Λευκό Πύργο, είναι όλη ερείπια. Από τους κινηματογράφους Pathé και Olympia μόνο μνήμες και από το ξενοδοχείο Splendid, το “Savoy” της Θεσσαλονίκης, που μόλις είχε εγκαινιάσει τις ωραίες αίθουσες à la parisienne, μια άμορφη μάζα»...

Περιοδικό "Κ"

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΑΡΧΕΙΟ