Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ο Οκτάβιος Μερλιέ για την αισθητική μας

Κύριε διευθυντά
Πολύς λόγος γίνεται για τις πολυκατοικίες-πύργους που χτίζονται στην Πλάκα, στο Κουκάκι, στου Μακρυγιάννη, που εμποδίζουν τη θέα προς την Ακρόπολη. Ενας φίλος της Ελλάδας, με τη γνήσια ελληνική ψυχή, ο διευθυντής στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, πριν από 70 χρόνια, δίνει το μέτρο του ύψους των σπιτιών γύρω από την Ακρόπολη. Τότε το πρόβλημα ήταν οι «αθώες», με τα σημερινά δεδομένα, πενταώροφες πολυκατοικίες. Από το μακρινό 1951, ο Οκτάβιος Μερλιέ γράφει («Proverbes de Farassa», Collection de L’Institut Français d’ Athenes 1951, σ. 9).: «Οχι, δεν είναι μέσα στην κοσμοπολίτικη Αθήνα που βρίσκει κανείς τον πιο αγνό ελληνισμό, αλλά η Αθήνα, χάρη στους θεούς, διατηρεί μέσα στα προάστιά της και στις λαϊκές συνοικίες τον ελληνισμό της παράδοσης. Και η πλημμύρα των προσφύγων του 1922 ήταν γι’ αυτήν ασφαλώς μια σωτήρια ένεση αγνού αίματος... Δεν θα ήταν πολύ να πούμε για μερικούς (Νεοέλληνες) πως έχουν κακό γούστο που έκαναν σπίτια να μοιάζουν με ουρανοξύστες,  στη χώρα η οποία είχε ορίσει κάποτε ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι το μέτρο όλων των πραγμάτων (Πάντων χρημάτων μέτρον εστίν άνθρωπος, Πρωταγόρας). Θα επιθυμούσα ένας νόμος να καθόριζε το κυπαρίσσι, αυτό το δέντρο που είναι το μέτρο στην Αττική, ως το όριο του πιο ψηλού σπιτιού. Και η βάση του Παρθενώνα να όριζε την κορυφή του πιο μεγάλου ύψους των σπιτιών της Αθήνας. Ορατός από όλες τις μεριές ο Παρθενώνας, θα ήταν η συνείδηση των αρχιτεκτόνων και η συνείδηση πάντων».

Ιορδανης Β. Παπαδοπουλος, Μαθηματικός - νομικός, τ. γυμνασιάρχης

Οι επαγγελματίες νομάδες της πολιτικής

Κύριε διευθυντά
Το φαινόμενο των μετακινήσεων βουλευτών από κόμμα σε κόμμα στερείται κάθε ίχνος πολιτισμένης συμπεριφοράς ανθρώπου και αποτελεί κάκιστο παράδειγμα για τα μέλη της κοινωνίας. Είναι δε προϊόν διαπλοκής.  Οι εκλογές πλησιάζουν και οι πολιτικοί φροντίζουν για την ανανέωση της θητείας τους, ενώ τα κόμματα, που τους υποδέχονται, στοχεύουν αποκλειστικά και μόνο στη διεύρυνση της εκλογικής τους πελατείας. Κι αυτός ο στόχος λειτουργεί διαχρονικά και είναι οικουμενικός!

Το φαινόμενο αυτό υφίσταται λόγω της επαγγελματοποίησης της πολιτικής.  Το σύνταγμα και οι νόμοι όχι μόνο το προβλέπουν αλλά και το προωθούν διά της κατά συνείδηση προβλεπόμενης συμπεριφοράς για τον επαγγελματία πολιτικό εντός και εκτός Βουλής. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει, κατά τον Φρόιντ, ο περιοριστικός παράγοντας στη φύση του ανθρώπου που προκύπτει ως αποτέλεσμα πολιτισμένης στάσης ζωής, την οποία διασφαλίζει μόνο μια υγιώς λειτουργούσα δημοκρατία. Ο επαγγελματισμός της πολιτικής και το φαινόμενο μετακινήσεων επαγγελματιών πολιτικών συμβιώνουν με στόχο το προσωπικό συμφέρον. Αυτή η κατάσταση δεν θα αλλάξει όσο το πλαίσιο, μέσα στο οποίο το πολιτικό σύστημα είναι δομημένο, παραμένει το ίδιο. Οπως είπε ο Αϊνστάιν: το να επιμένεις να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά και να αναμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα είναι ηλίθιο.

Η κατάσταση μπορεί να αλλάξει δραστικά εάν ο επαγγελματισμός στην πολιτική καταργηθεί. Τρόπος υπάρχει και μάλιστα χωρίς πολλές θεσμικές αλλαγές. Στο βιβλίο: «Θεραπεία για τις δημοκρατίες που πεθαίνουν», Εκδόσεις Κάκτος, αναπτύσσεται ο τρόπος. Γι’ αυτή την αλλαγή προτείνεται ένα κομματικό καταστατικό που αποτελείται από δύο μέρη. Το ένα καταργεί τον επαγγελματισμό και το άλλο σχετίζεται με το ιδεολογικό στίγμα του κάθε κόμματος.

Η δημοκρατία έχει ανάγκη από επαγγελματίες όχι της πολιτικής αλλά της παραγωγής που εξασφαλίζουν μαζί με τους εργαζομένους την επιβίωση κάθε κοινωνίας καθώς και την ανανέωση και αναβάθμιση της ποιότητας του επιπέδου διαβίωσης, την οποία οι νέου τύπου πολιτικοί με τις αποφάσεις τους θα ορίζουν.

Θεοδωρος Σταθης, πρώην υπουργός

Σκέψεις και απορίες για το άγαλμα

Κύριε διευθυντά
Διάβασα στην «Καθημερινή» της 6-3-2019 την είδηση ότι επιτέλους βρέθηκε χώρος για να τοποθετηθεί το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Αθήνα. Τον Μέγα Αλέξανδρο τον όρισαν αρχιστράτηγό τους  οι Ελληνες στο δεύτερο συνέδριό τους στον Iσθμό της Κορίνθου, στην προσπάθειά τους να αποκρούσουν μια για πάντα τους Πέρσες. Στο στράτευμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου συμμετείχαν οι Αθηναίοι πολεμισταί. Μετά τη μάχη του Γρανικού, ο Αλέξανδρος έστειλε λάφυρα στους Αθηναίους και μια επιγραφή για την Ακρόπολη που έγραφε «Αλέξανδρος Φιλίππου και οι Ελληνες πλην Λακεδαιμονίων...».

Δύο αιώνες από τη σύσταση του νέου ελληνικού κράτους δεν έχει επανατοποθετηθεί αυτή η επιγραφή στην Ακρόπολη και δεν έχει τοποθετηθεί ένα άγαλμα του μεγάλου στρατηλάτη στην Αθήνα. Στους Σλάβους των Σκοπίων ο Αλέξανδρος δεν έστειλε τίποτα, γιατί δεν ήταν τότε εκεί και δεν τους ήξερε. Εντούτοις στα Σκόπια όλα «θυμίζουν» Μέγα Αλέξανδρο. Αυτή η επιγραφή και ο όρκος του Μεγάλου Αλεξάνδρου θα έπρεπε να υπάρχουν στα βιβλία της Ιστορίας και στα μουσεία μας.

Το αποκορύφωμα της ντροπής μας είναι αυτό που γράφεται στο τέλος της είδησης, ότι τα έξοδα της τοποθέτησης του γλυπτού καλύφθηκαν από την οικογένεια του καλλιτέχνη. Αίσχος! Ο καλλιτέχνης ξόδεψε χρόνο και χρήμα για να δημιουργήσει και να δωρίσει το γλυπτό στον δήμο και ο δήμος τού ζητάει να βάλει και τα έξοδα της τοποθέτησής του! Ντροπή σε όλους μας. Αυτή και μόνο η είδηση αποδεικνύει πόσο ανάξιοι είμαστε.

Βασιλειος K. Νικολετος, Αθήνα

Το «ποινολόγιο» και η αξία της ζωής

Κύριε διευθυντά
Ούτε ένας στη φυλακή για τους 100 νεκρούς; Αυτό –δυστυχώς– είναι το συμπέρασμα, μιας και ο Ποινικός Κώδικας είναι διάτρητος από αλλαγές των τελευταίων 40 ετών που είναι όλες υπέρ των κατηγορουμένων και, φυσικά, εις βάρος της πολιτικής αγωγής. Οι νέες διατάξεις, όμως, είναι εξοβελιστέες στον νομικό μας πολιτισμό και πλήττουν βάναυσα το περί δικαίου αίσθημα, αφού και οι συγγενείς των θανόντων έχουν τη δίκαιη απαίτηση να δουν τους ενόχους στη φυλακή. Παρά το γεγονός ότι το εισαγγελικό πόρισμα είναι άριστο, θεωρείται επιεικές. Ευελπιστούμε πως ο ανακριτής θα ζητήσει την άσκηση συμπληρωματικής ποινικής δίωξης για ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο (κακούργημα). Φυσικά, το ζητούμενο είναι να μπορεί να σταθεί στο ακροατήριο. Δυστυχώς, δεν βοηθά τους συγγενείς των θυμάτων ο νομολογιακός οδηγός της υπόθεσης με τις φωτιές στην Ηλεία το 2007 με τους δεκάδες νεκρούς. Τότε ο νομάρχης και ο δήμαρχος είχαν καταδικαστεί με ποινή 40 ετών. Ομως η έκτιση των ποινών περιοριζόταν μόλις στα 10 χρόνια (94 παρ. 1ΠΚ). Η ποινή μετατράπηκε σε χρήμα και οι δύο κατηγορούμενοι δεν έμειναν ούτε μία ημέρα στη φυλακή αφού πλήρωσαν το ευτελές ποσό των 36.500 ευρώ. Αλίμονο εάν ο νομοθέτης-πολιτεία κοστολογεί με αυτό το ποσό την αξία της ανεκτίμητης ανθρώπινης ζωής. Οθεν, αβίαστα συνάγεται το συμπέρασμα ότι επιβάλλεται κατεπειγόντως αλλαγή στα άρθρα  του Π.Κ. που αντιβαίνουν στο περί δικαίου αίσθημα. Τι θα έλεγε άραγε ο Ελληνας νομοθέτης εάν γνώριζε ότι για μια απλή ψευδορκία διάσημος συγγραφέας στην Αγγλία εξέτισε την ποινή των τεσσάρων ετών χωρίς έκπτωση μιας ημέρας. Ποιες άραγε κυρώσεις θα έπρεπε να επιβληθούν στους αρμοδίους του υπ. Δικαιοσύνης που τα τελευταία 10 χρόνια βρίσκονται σε ανατολίτικο λήθαργο και δεν προασπίζουν νομοθετικά τα θύματα  των κακουργημάτων. Τέλος, όσον αφορά τη δικογραφία για τις ευθύνες κυβερνητικών στελεχών που έχει διαβιβαστεί –εδώ και καιρό– στη Βουλή, βρίσκεται σε ακινησία. Γιατί άραγε; Για όλα τα ανωτέρω, αναμένω με ενδιαφέρον την απάντηση του υπουργού Δικαιοσύνης.

Γεωργιος Τρανταλιδης, Δικηγόρος Πειραιάς
 

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ