ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ολα για την άλωση της Κεντροαριστεράς

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑΓΚΟΣ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Στόχος του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ είναι να κερδίσει τις επόμενες εκλογές ή να τις χάσει με τη μικρότερη δυνατή διαφορά. Απόλυτα φυσιολογική επιδίωξη στο πλαίσιο της πολιτικής.

Τα ερωτήματα που ανακύπτουν αφορούν τον τρόπο και τις μεθόδους που χρησιμοποιούν ο πρωθυπουργός, το επιτελείο του και οι απανταχού «λοχαγοί» του. Δηλαδή τη χωρίς όρια πελατειακή πολιτική, την ανενδοίαστη ψηφοθηρία, την ακραία πόλωση, τη χρήση ρητορικής για τη δημιουργία ψευδών εντυπώσεων για το χθες, το σήμερα και το αύριο, και την πλήρη αδιαφορία για την τύχη της χώρας, όχι μόνο στο μακρινό, αλλά και στο ορατό μέλλον.

Κάποιες από τις τακτικές που ακολουθεί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ για να πετύχει τους στόχους της είναι γνωστές. Χρησιμοποιεί δοκιμασμένες συνταγές του παρελθόντος, που υποτίθεται ότι αποδοκίμαζε προκειμένου να φτάσει στην εξουσία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η στελέχωση του ευρωψηφοδελτίου του με πρόσωπα που συνδέονται συγγενικά με ονόματα της πολιτικής και των τεχνών στο παρελθόν, όπως οι κόρες του Δημήτρη Τσάτσου και του Μάνου Λοΐζου, ή είναι αναγνωρίσιμα στον χώρο του αθλητισμού, όπως ο Παναγιώτης Γιαννάκης που ακούγεται ότι και αυτός θα το κοσμήσει.

Επιπλέον των αθρόων προσλήψεων και των επιδομάτων, που κορυφώνονται –χωρίς προηγούμενο– αυτή την περίοδο.

Υπάρχουν όμως και άλλες τακτικές, πολύ πιο άγριες και επικίνδυνες, συριζαϊκής έμπνευσης ή τελειοποίησης, όπως ο συστηματικός κατατρεγμός πολιτικών αντιπάλων και δημοσίων προσώπων που το Μέγαρο Μαξίμου κατατάσσει στους «εχθρούς».

Γι’ αυτούς χρησιμοποιείται μια γκάμα εργαλείων εκφοβισμού, δημόσιας διαπόμπευσης, λασπολογίας, σκανδαλολογίας και συναφών, με την έννοια ότι στο τέλος κάτι θα κολλήσει πάνω τους, έστω και χωρίς ενδείξεις, πολύ περισσότερο αποδείξεις εναντίον τους, άρα εντελώς αθώους.

Και σε όσους θαυμάζουν ή ανέχονται τέτοιες πρακτικές, καλό είναι να επισημανθεί ότι «κολλάνε» σε χαρακτηριστικά και πορτρέτα πολιτικών με ελάχιστη ευαισθησία απέναντι σε δημοκρατικές διαδικασίες και ήθη.

Ωστόσο, φαίνεται ότι όλα τα παραπάνω δεν είναι αρκετά για να οδηγήσουν στη νίκη τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ του. Αναγκάζεται να κάνει και άλλες κινήσεις, προκειμένου, πρώτον, να τσιμπολογήσει ψήφους, δεύτερον, να εξαφανίσει κατά το δυνατόν τη Δημοκρατική Συμπαράταξη (ή ΚΙΝΑΛ ή ΠΑΣΟΚ) από τον μεσαίο χώρο. Σε αυτό αποσκοπεί η ακραία πόλωση, αλλά και κάποιες άλλες στοχευμένες κινήσεις.

Πέρα από την ορατή, της προσέλκυσης στελεχών, που μάλλον δεν αποδίδει. Μια τέτοια κίνηση είναι η προσπάθεια να «ντοπαριστούν» οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ από τον πρωθυπουργό, καθώς πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι χάνουν την αυτοπεποίθησή τους και αυτό έγινε με την πρόσφατη επίθεση του πρωθυπουργού κατά δημοσκόπων, δημοσιολόγων, δημοσιογράφων και μίντια. Παράλληλα με τις ενέσεις αυτοπεποίθησης περί νίκης του ΣΥΡΙΖΑ που κάνουν δημόσια ο ίδιος και ο Χριστόφορος Βερναρδάκης.

Στις ενέσεις αυτοπεποίθησης εντάσσεται και η στάση της κυβέρνησης στο θέμα της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας στις ψηφοφορίες για τη συνταγματική αλλαγή.

Αν η κυβέρνηση δεν ψήφιζε στη δεύτερη ψηφοφορία –όπως έκανε στην πρώτη– την ανάγκη αλλαγής του σχετικού άρθρου, θα έστελνε ένα μήνυμα ηττοπάθειας τόσο στους βουλευτές της όσο και στην κοινή γνώμη.

Θα ήταν σαν να παραδεχόταν ότι θα χάσει τις εκλογές και γι’ αυτό ήθελε να διατηρήσει τον «άσο» της επιβολής νέων εκλογών με αφορμή την ανάδειξη νέου Προέδρου της Δημοκρατίας.

Δεν άλλαξε λοιπόν γραμμή, αφενός για να τονώσει το «πολεμικό» φρόνημα των απανταχού «δικών» της και αφετέρου για να σπείρει την αμφιβολία μεταξύ των ψηφοφόρων που έχουν ως πρώτιστο αίτημα «να φύγουν αυτοί», ώστε να ψηφίσουν τη Νέα Δημοκρατία.

Ενισχύοντας έτσι τον νέο δικομματισμό και πιέζοντας κατά το δυνατόν το ΠΑΣΟΚ, του οποίου τον χώρο εποφθαλμιά.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ