Μιχάλης Τσιντσίνης ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗΣ

Θεοδόσης Πελεγρίνης: Μπρουσκέτες

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΜΑΣΚΕΣ

Δεν άξιζε το ελαφρύ γεύμα που παρέθεσε ο πρωθυπουργός στους υποψήφιους ευρωβουλευτές του τόσο θόρυβο. Ηταν περισσότερο ελαφρύ, παρά γεύμα, αν κρίνει κανείς από τις λιτές μπρουσκετίτσες που είχαν σερβιριστεί μπροστά στον πληθωρικό Θεοδόση Πελεγρίνη. Το να κατηγορείται αυτή η νηστήσιμη ευωχία σαν προδοσία της ολιγαρκούς αφθονίας είναι λίγο λαϊκισμός. Το να καταγγέλλεται δε ο ΣΥΡΙΖΑ επειδή χρησιμοποιεί το Μαξίμου ως τόπο προεκλογικών εκδηλώσεων, είναι μάλλον πολιτικός σολοικισμός. Για ένα κόμμα με το «θεσμικό μητρώο» του ΣΥΡΙΖΑ, το τραπέζωμα ήταν πταισματάκι. Ηταν σαν να κατηγορεί κανείς τον Πελεγρίνη για ναρκισσιστική επίδειξη επειδή φόρεσε μπορντό γραβάτα.

Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση έχει εξαντλήσει τα όρια της ανοχής για να μπορούν να της συγχωρεθούν ακόμη και τα πταίσματα. Εξ ου και, μισό-σατιρικά και μισο-καταγγελτικά, υφίσταται τρολάρισμα για όλα: Από τη γλώσσα των αναρτήσεων του πρωθυπουργού και των υπουργών στα κοινωνικά δίκτυα μέχρι τις λυρικές εξάρσεις της Μεγαλοοικονόμου και το τσιγάρο του Πολάκη. Ολες αυτές οι ανορθογραφίες χαμηλής πολιτικής εκλαμβάνονται ως ψηφίδες του ύφους της εξουσίας – ως συριζαϊκή κουλτούρα. Η κουλτούρα αυτή ήταν από την αρχή εδώ. Απλώς τώρα, που το πολιτικό δράμα έχει υποχωρήσει και η κυβέρνηση παράγει κυρίως ύφος, οι λεπτομέρειες μετρούν σαν ίχνη καθεστωτικής εξάντλησης.

Θα μπορούσε κανείς να το πει υποκλέπτοντας τους αυτοκριτικούς ορισμούς των ίδιων των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, όπως τους κατέγραψε η «Αυγή». Για τον Νίκο Φίλη, ας πούμε, το κόμμα υφίσταται «αποριζοσπαστικοποίηση». Για τον Χριστόφορο Βερναρδάκη, ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει διαρκώς να υποταχθεί στον «κυβερνητισμό, δηλαδή στη διαχείριση σχέσεων οργανωμένων συμφερόντων».
Το ερώτημα είναι τι θα απομείνει από τον ΣΥΡΙΖΑ αν του πάρεις τον κυβερνητισμό; Τι θα απομείνει από ένα κόμμα που, αφότου «αποριζοσπαστικοποιήθηκε» –αφότου δηλαδή προσγειώθηκε αιφνιδίως στην Ευρώπη– κατάφερε να επιβιώσει μόνο σαν πρότζεκτ «διαχείρισης οργανωμένων συμφερόντων»;

Αν πάρεις από τον ΣΥΡΙΖΑ τον κυβερνητισμό θα μείνουν μόνο κάτι φαντασιώσεις περί βουκολικής οικονομίας· κάτι λάτιν θούριοι. Δεν θα μείνουν ούτε «άξονες προγραμματικού λόγου», ούτε «ατζέντες», ούτε «προτάγματα». Αυτά είναι κουφάρια μιας παλιάς κομματικής γλώσσας που δεν «αποριζοσπαστικοποιήθηκε» – που δεν ακολούθησε τη μετατροπή του κόμματος σε μηχανισμό εξουσίας.

Τόσο τέρας του θεάματος όσο και συνδικαλιστής –θεατρίνος, αλλά και πρώην υπουργός– ο Πελεγρίνης ήρθε την κατάλληλη στιγμή να καθίσει στο τραπέζι μιας εξουσίας που σερβίρει πλέον αντιθετικά ζεύγματα απελέκητου μεταμοντερνισμού. Ο μπουφονικός ακαδημαϊσμός του είναι συμμετρικός προς ένα θίασο ριζοσπαστικής οπισθοδρόμησης. Προς έναν οργανισμό που προσπαθεί να γεφυρωθεί με τον εαυτό του: Να γεφυρώσει τον ΣΥΡΙΖΑ που δεν είναι πια με το μετα-ΠΑΣΟΚ που δεν μπορεί ακόμη να γίνει.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ