Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Φροντιστήριο «Το πατροπαράδοτον»

Κύριε διευθυντά
Νέο νομοσχέδιο κατατέθηκε προ ημερών για την παιδεία και τον τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Καλό ή κακό δεν το γνωρίζω. Ισως είναι και αυτό στη λογική που υποστηρίζει ότι κάθε υπουργός πρέπει να φέρει ένα νέο σύστημα εισαγωγής για να δικαιολογήσει τη θέση του, χωρίς να αλλάζει τίποτε επί της ουσίας.

Με απεργιακές κινητοποιήσεις αντέδρασε η ΟΛΜΕ, που ίσως αντιδρούσε όποιο νομοσχέδιο και αν της παρουσίαζαν από «κεκτημένη ταχύτητα» για «αγώνες». Οι μαθητές θα αντιδράσουν και αυτοί, γιατί και αυτοί «πρέπει» να αντιδράσουν. Η κοινωνία απαθής, θα τρέξει πάλι στα φροντιστήρια. Φροντιστήρια;

Τίποτε δεν έχει αλλάξει από το 1945 που η μητέρα μου πήγε ενάμιση μήνα σε φροντιστήριο πριν δώσει εξετάσεις στην Οδοντιατριακή. 

Τίποτε δεν έχει αλλάξει από την ίδια εποχή, όπως μου έλεγε ο πατέρας μου, που υπήρχαν φροντιστήρια για τους φοιτητές της Νομικής. Φροντιστήρια για τους φοιτητές για να πάρουν το πτυχίο της Νομικής! Και όμως, υπάρχουν ακόμη και σήμερα τέτοια φροντιστήρια, ενώ το μέλημα του υπουργείου είναι να ιδρυθεί Νομική στην Πάτρα...

Κατά τα λοιπά, στη χώρα που δεν θέλει ποτέ να αντιμετωπίσει την οικτρή πραγματικότητά της σε όλα τα ζητήματα, που δεν θέλει τίποτε να αλλάξει και τίποτε να δεχθεί όταν κάτι αλλάζει, θα περιμένουμε το επόμενο «μακρόπνοο» νομοσχέδιο για την παιδεία.

Βασιλης Βερνικος, Πειραιάς

Τα χίλια πρόσωπα της προπαγάνδας

Κύριε διευθυντά
Με τη φράση «και ο Ακης Τσοχατζόπουλος έλεγε πως δεν τα είχε πάρει» (ενώ, βέβαια, στη συνέχεια βρέθηκαν στοιχεία που απεδείκνυαν το αντίθετο), ολοκλήρωσε πρόσφατο άρθρο του στην εφημερίδα σας ο κ. Παντ. Μπουκάλας. Ο υπαινιγμός, αν όχι σαφής, είναι υποδόριος: «Υπάρχουν –και κάποια στιγμή θα βρεθούν– στοιχεία και για τους πολιτικούς που σήμερα διακηρύσσουν την αθωότητά τους».

Ο αρθρογράφος δεν ασχολείται βέβαια με κάποιες «μικρές» διαφορές: ο τρόπος ζωής –που εσείς είχατε αναδείξει τότε, κ. διευθυντά– προκλητικά πολυτελής στη μια περίπτωση, λιτός στην άλλη. Τα «ευρήματα», κραυγαλέα τότε, εικαζόμενα, «συναγόμενα», πιθανολογούμενα σήμερα.

Δεν θα σταθώ στη φράση –του Βισίνσκι ήταν ή του Μπέρια;– «το ότι ο κατηγορούμενος κατόρθωσε να μην υπάρχουν στοιχεία εναντίον του αποδεικνύει την ενοχή του».

Σε κάτι άλλο πάει το μυαλό μου:

Κάθε φορά που τα γερμανικά στρατεύματα κατήγαν κάποια μεγάλη νίκη, ο Γκαίμπελς έβαζε το καθεστωτικό ραδιόφωνο –πιο εξαρτημένο από την κυβέρνηση απ’ όσο είναι σήμερα η ΕΡΤ– να παίζει ένα εμβατήριο νίκης. Αργότερα, μολονότι δεν υπήρχαν πλέον στρατιωτικές νίκες, ο υπουργός Προπαγάνδας του 3ου Ράιχ έβαζε κατά καιρούς το ίδιο εμβατήριο στο ραδιόφωνο. Το ψυχολογικό/προπαγανδιστικό αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: εξύψωση του ηθικού του γερμανικού λαού και μαζική προσέλευση υπό τα όπλα, τις επόμενες ημέρες, νέων εθελοντών, συχνά ανηλίκων.

Δεν γνωρίζω αν ο συνεργάτης σας έχει διαβάσει Παβλόφ, έτσι όμως λειτουργεί ο νόμος των εξαρτημένων αντανακλαστικών.

Θανασης Διαμαντοπουλος, Ομ. καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου

Απαντηση
Θα με αφορούσαν πράγματι όσα διατείνεται ο κ. Θαν. Διαμαντόπουλος αν είχα πράγματι γράψει τη φράση που μου αποδίδει, θέτοντάς τη μάλιστα σε εισαγωγικά. Οπως όμως εύκολα μπορεί να διαπιστώσει ο απροκατάληπτος αναγνώστης, ουδέποτε έγραψα «και ο Ακης Τσοχατζόπουλος έλεγε πως δεν τα είχε πάρει». Η πρόταση αυτή είναι της φαντασίας του κ. Διαμαντόπουλου. Τι είχα γράψει εγώ στις 11 Απριλίου; Ιδού: «Δεδομένο τρίτο, η στερεοτυπική αντίδραση, στην Ελλάδα και παντού στον κόσμο, όσων πολιτικών ελέγχθηκαν κάποια στιγμή από τη Δικαιοσύνη: «σκευωρία! πλεκτάνη! πολιτική δολοφονία!» Από τον κ. Βασίλη Παπαγεωργόπουλο έως τον κ. Ακη Τσοχατζόπουλο, η κασέτα είναι πάντα η ίδια. Και δύσκολα πείθει». Το ξαναγράφω: «και παντού στον κόσμο». Είναι το ίδιο όσα όντως έγραψα με όσα αυθαιρέτως μου χρεώνονται, διά της μεθόδου της συνοπτικής παρερμηνείας; Μάλλον όχι, αν κρίνουμε και από την απροσδόκητη εξαφάνιση του κ. Παπαγεωργόπουλου. Αλλά κάπως έπρεπε να δημιουργηθεί ένα κενό, ώστε να στριμωχτούν εκεί Βισίνσκι και Μπέρια, Γκαίμπελς και Παβλόφ.
Παντελής Μπουκάλας

Να φωτογραφίσουμε εμείς τα ονόματα;

Κύριε διευθυντά
Τον Στέφανο Κασιμάτη τον διαβάζουμε πάντα. Για τις γνώσεις, το χιούμορ, την ειρωνεία ενίοτε, ασχέτως αν συμφωνούμε μαζί του. Και φυσικά μαθαίνουμε από όσα αναφέρει.

Στο άρθρο του στις 14 Απριλίου «Πέρα από το ΠΑΣΟΚ» μας αφήνει στο σκοτάδι. Αναφέρεται σε γεγονός στα μέσα της δεκαετίας του 1990, που ξεκίνησε να κάνει διπλωματικό ρεπορτάζ. Μιλάει για υπουργό ΠΑΣΟΚ, πιθανόν τον Κάρολο Παπούλια, που δεν κατονομάζει, λέγοντας ότι ήταν αντιευρωπαϊστής.

Επίσης αναφέρει ότι τα δύσκολα θέματα τα ευρωπαϊκά, τα «διεκπεραίωνε εξόχως ο αναπληρωτής υπουργός», που πάλι δεν κατονομάζει. Εννοεί Θεόδωρο Πάγκαλο ή Γεώργιο Ρωμαίο;

Δεδομένου ότι έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε, αναρωτιόμαστε γιατί ο αρθρογράφος δεν γράφει ονόματα; Σιγά τα κρατικά μυστικά. Τέτοια ήσσονος σημασίας θέματα ακόμη και τα υπουργεία Εξωτερικών των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας τα αποχαρακτηρίζουν και τα δημοσιεύουν.

Η εφημερίδα και οι δημοσιογράφοι της οφείλουν να είναι μέσο και πηγή γνώσεων, έστω και για θέματα παλαιά και μικρότερης σπουδαιότητας.

Δημητρης Γεωργαντας, Χειρουργός, Μαρούσι

Από τις περικοπές έως τις Πρέσπες

Κύριε διευθυντά
Η ανελέητη περικοπή μισθών και συντάξεων μου θύμισε ένα νούμερο επιθεώρησης των αρχών της δεκαετίας του 1950, που είχε στηριχθεί στη μελωδία της γνωστής επιτυχίας της αξέχαστης Βέμπο «Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά» και αφορούσε την οικτρή οικονομική κατάσταση του λαού...

Οι στίχοι περιέγραφαν τη διατροφή των δημοσίων υπαλλήλων με τα ακόλουθα λόγια: Το πρωί που ξυπνούν τρων ελιά/ Το μεσημέρι και πάλι ελιά /το απόγεμα ελιά και το βράδυ ελιά/Πού θα πάει αυτή η δουλειά;
Δυστυχώς δεν θυμάμαι τον τίτλο της επιθεώρησης ούτε τους άξιους συντελεστές της, αφού έχουν περάσει σχεδόν 70 έτη.

Το τραγικότερο όμως είναι ότι η σημερινή εξαθλίωση –αδιανόητη για τις μεταπολεμικές γενιές– είναι χειρότερη από εκείνη των πρώτων μετεμφυλιακών χρόνων, αφού έχει καταβαραθρωθεί όχι μόνο η οικονομική κατάσταση των Ελλήνων αλλά και η εθνική μας αξιοπρέπεια.

Πράγματι –προκειμένου να μην περικοπούν και εφέτος οι άθλιες συντάξεις– παραδώσαμε το ιερό όνομα της Μακεδονίας σε έναν λαό ο οποίος, στερούμενος ιστορίας, δεν γνωρίζει ούτε μία λέξη από τη γλώσσα του Αριστοτέλη, του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου και ο οποίος είναι φανερό ότι ντρέπεται για την πραγματική φυλετική καταγωγή του και ως εκ τούτου προσπαθεί να σφετερισθεί τη δική μας.

Μόνη παρηγοριά στην όλη ιστορία είναι η στάση της ελληνικής Δικαιοσύνης, η οποία την περικοπή των συντάξεων την έχει κρίνει αντισυνταγματική και με απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (απόφ. 2287/2015) και από το Ελεγκτικό Συνέδριο για την εισφορά αλληλεγγύης (απόφ. 244/2017), πρόσφατα δε και με την απόφαση 647/20-2-2019 του Μονομελούς Διοικητικού Εφετείου Αθηνών.

Γιαννης Χριστοφ. Παντουβακης, Επίτιμος δικηγόρος, Αθήνα

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ