ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Αναζητώντας τη λύτρωση στο Διάστημα

ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΧΑΡΜΠΗΣ

H Ζιλιέτ Μπινός και ο Ρόμπερτ Πάτινσον πρωταγωνιστούν στο φιλμ της Κλερ Ντενί, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το δικό της «Solaris».

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

«Μαύρη τρύπα» ***
ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ (2018)
Σκηνοθεσία: Κλερ Ντενί
Ερμηνείες: Ρόμπερτ Πάτινσον, Ζιλιέτ Μπινός, Μία Γκοθ, Αντρέ Μπενζαμίν

Η σπουδαία Γαλλίδα κινηματογραφίστρια Κλερ Ντενί πραγματοποιεί εδώ ένα ασυνήθιστο για την ίδια ταξίδι στην επιστημονική φαντασία, στοχεύοντας (;) στη δημιουργία ενός δικού της «Solaris». Τοποθετημένο κάπου στο μέλλον και στα βάθη του Διαστήματος, το φιλμ εξελίσσεται σε κάποιο σκάφος που περιπλανιέται στο εσωτερικό του ένας άνδρας, ο Μόντε και η μικρή του κόρη, ζουν στην απόλυτη απομόνωση. Οσο η αφήγηση προχωρά, μαθαίνουμε το πώς κατέληξαν εκεί, καθώς και για τα υπόλοιπα μέλη τής δίχως ελπίδα αποστολής που έχει ως προορισμό το άγνωστο μιας μαύρης τρύπας.

Η Ντενί δίνει τον απαιτητικό πρωταγωνιστικό ρόλο στον Ρόμπερτ Πάτινσον, ο οποίος υποδύεται άρτια τον μυστηριώδη ταξιδιώτη του Διαστήματος. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τον τελευταίο από τους θανατοποινίτες του καταδικασμένου πληρώματος, οι οποίοι έχουν σταλεί, εν είδει πειραματόζωων, να θυσιαστούν. Οσο το φιλμ προχωρά, πληροφορούμαστε σχετικά και με την αλλόκοτη επιστήμονα επικεφαλής τους (Ζιλιέτ Μπινός), η οποία χρησιμοποίησε το γονιμοποιό σπέρμα του Μόντε, παρά τη θέλησή του.

Φιλοσοφικές προεκτάσεις

Το μέλλον αλλά και η φύση του ανθρώπινου είδους συμπλέκονται εδώ σε μια αφήγηση πολλαπλών φιλοσοφικών προεκτάσεων. Η ανάγκη - «υποχρέωση» της αναπαραγωγής αποκτά εδώ άλλη διάσταση, καθώς οι επιθυμίες, έστω και με τεχνητό τρόπο, εκμηδενίζονται. Οπως, ωστόσο, συμβαίνει με πολλά πειράματα, η πιθανή αποτυχία τους μπορεί να σημάνει τη διαμόρφωση μιας νέας, εξίσου ενδιαφέρουσας κατάστασης. Τέτοιος είναι και ο ιδιαίτερος, ισχυρότατος δεσμός μεταξύ πατέρα και κόρης που μοιάζει σαν αντίδοτο ενάντια στο χάος που φέρνει το ταξίδι στον χωροχρόνο – κατά την απουσία τους, η υπόλοιπη ανθρωπότητα έχει ήδη καταγράψει αιώνες προόδου ή μπορεί και να έχει εξαφανιστεί.

Η Ντενί δημιουργεί έναν κλειστό, ελεγχόμενο χώρο, τοποθετώντας εκεί το δικό της (κινηματογραφικό) πείραμα. Η διάχυτη αίσθηση του άχρονου ενισχύεται από τις παλαιάς τεχνολογίας συσκευές του σκάφους αλλά και τις πατιναρισμένες, α λα ‘70s, στολές των αστροναυτών. Ενας τεχνητός εσωτερικός κήπος, πηγή τροφής αλλά και ψυχικής παραμυθίας, αποτελεί τη μοναδική απτή σύνδεση του πληρώματος με τον κόσμο που άφησαν πίσω. Κάπως έτσι ο προορισμός της μαύρης τρύπας μοιάζει «λογικός» μέσα στην ποιητικότητά του, ενώ οι ταξιδιώτες αναζητούν μια δική τους, πολύ προσωπική λύτρωση.

Αν όλα τα παραπάνω μοιάζουν κάπως πολλά και μπερδεμένα στο χαρτί, είναι διότι αυτό συμβαίνει ακόμη περισσότερο επί της οθόνης. Το σενάριο των Ντενί, Ζαν-Πολ Φαρζό και Γκέοφ Κοξ, αν και φαινομενικά απλό, είναι απαιτητικό για τον θεατή, ειδικά όσον αφορά την εμπέδωση των διαφορετικών επιπέδων του. Κι εδώ, καλώς ή κακώς, δεν υπάρχει η περιπετειώδης έκφανση ενός «Interstellar», για παράδειγμα, που θα τραβήξει αλλού την προσοχή. 

Το βαρόμετρο της εβδομάδας

Στο «Ενας ελέφαντας στέκεται ακίνητος», ο Κινέζος Χου Μπο κάνει σκηνοθετικό ντεμπούτο με έναν μελαγχολικό μαραθώνιο διάρκειας σχεδόν τεσσάρων ωρών, ο οποίος ωστόσο περιλαμβάνει και αρκετές ιδιοφυείς παρατηρήσεις. Σε μια ανώνυμη κινεζική πόλη, οι ζωές τεσσάρων διαφορετικών πρωταγωνιστών διαπλέκονται στη διάρκεια μίας ημέρας. Ολοι τους προσπαθούν απελπισμένα να ξεφύγουν από μια ζωή που τους πνίγει, δραπετεύοντας προς το (σχεδόν ουτοπικό) Μανζούλι. Ποιητική διάθεση αλλά ταυτόχρονα και οξυδερκής κοινωνική παρατήρηση για ένα καλογυρισμένο όσο και συγκινητικό φιλμ, που ρίχνει μια αυθεντική ματιά στον σύγχρονο κόσμο.

Στο «Μάρνι, μια τρελή συμμορία», οι βραβευμένοι με Οσκαρ Κριστόφ και Βόλφγκανγκ Λαουνστάιν παρουσιάζουν άλλη μια κεφάτη περιπέτεια κινουμένων σχεδίων. Η Μάρνι, μια καλομαθημένη σπιτόγατα, βρίσκεται ξαφνικά στον δρόμο, θύμα πλεκτάνης κάποιων αδίστακτων ληστών. Τελικά θα ενώσει τις δυνάμεις της με τρεις ακόμη «απόβλητους» πρωταγωνιστές για να εντοπίσει τους ενόχους.

Στο «Transit» ο σκηνοθέτης Κρίστιαν Πέτζολντ («Barbara») δημιουργεί ένα παράξενο όσο και ενδιαφέρον φιλμ βασισμένο σε μια έξυπνη ιδέα. Καθώς τα ναζιστικά στρατεύματα πλησιάζουν στο Παρίσι, ένας Γερμανός φυγάς δραπετεύει στη Μασσαλία, με σκοπό να μπαρκάρει για την Αμερική. Οταν οι συγκυρίες φέρνουν στην κατοχή του τα ταξιδιωτικά έγγραφα ενός συγγραφέα, εκείνος βρίσκεται μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα. Ταυτόχρονα στη Μασσαλία θα γνωρίσει και θα ερωτευθεί μια μυστηριώδη κοπέλα. Ο Πέτζολντ μεταφέρει επιτυχημένα το πνεύμα του μυθιστορήματος της Αν Σέγκερς (1942) στη σύγχρονη εποχή, με τρόπο που ωστόσο μπερδεύει αρκετά τον θεατή.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ