Νότης Παπαδόπουλος ΝΟΤΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Τα σκήπτρα του πολιτισμού

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΣΧΟΛΙΟ

«Μη ρωτάς τι κάνει η χώρα σου για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για τη χώρα σου», ήταν η περίφημη ρήση του Τζον Κένεντι. Οι Γάλλοι πολίτες έδειξαν τις τελευταίες ημέρες ότι βάζουν πολύ ψηλά τη χώρα τους.

Μια κοινωνία με μεγάλα προβλήματα, διαιρέσεις, «Κίτρινα Γιλέκα» και ισλαμιστική τρομοκρατία στάθηκε ενωμένη μπροστά στα συντρίμμια, ζητώντας να επουλωθούν οι πληγές που άφησαν πίσω τους οι φλόγες.

Και η αστική τάξη της χώρας, αναλογιζόμενη τις ευθύνες της, προσέφερε χωρίς κανένα δισταγμό όλα τα απαραίτητα χρήματα –πάνω από 1 δισεκατομμύριο ευρώ– για να κλείσει η εθνική πληγή. Ηταν η ίδια ελίτ που έβαλε μπροστά τον Μακρόν όταν η δημοκρατία κινδύνεψε να διολισθήσει στους ακροδεξιούς της Λεπέν. Σαν έτοιμος από καιρό, ο πρόεδρος της Γαλλίας έσπευσε, με το που έσβησε η τελευταία φλόγα από τους ηρωικούς πυροσβέστες, να υποσχεθεί τη λύτρωση – να δεσμευθεί ότι σε πέντε χρόνια το εθνικό και θρησκευτικό σύμβολο της χώρας θα παραδοθεί ανακαινισμένο. Δεν ξέρω ποια είναι τα κριτήρια για να χαρακτηρισθεί ένα έθνος μεγάλο. Τα συλλογικά ανακλαστικά πάντως απέναντι σε μια εθνική καταστροφή αναμφισβήτητα αποτελούν ξεκάθαρη προϋπόθεση. Και οι Γάλλοι έδειξαν με τη στάση τους ότι δικαίως κρατούν ένα από τα σκήπτρα του σύγχρονου πολιτισμού και της δημοκρατίας.

Οι συγκρίσεις με τα δικά μας, δυστυχώς αναπόφευκτες και θλιβερές. Δείχνουν με αμείλικτο τρόπο πόσο πολύ η σύγχυση, η έλλειψη προσανατολισμού και η έκπτωση αξιών έχουν απλωθεί στην ελληνική κοινωνία. Οι κάποτε σημαντικοί εθνικοί ευεργέτες σπανίζουν πλέον, η ανύπαρκτη αστική τάξη παραμένει κρυμμένη στο καβούκι των πρόσκαιρων συμφερόντων της και οι πολιτικοί ηγέτες, που κάποτε τολμούσαν επώδυνες αποφάσεις κόντρα στο ρεύμα, είναι πλέον ανύπαρκτοι.

Καταστροφές σαν αυτή στο Παρίσι δείχνουν ακόμη πιο ξεκάθαρα τη δική μας γύμνια ως κοινωνίας. Και τον εθνικό λήθαργο στον οποίο μας έχουν ρίξει ο αστείρευτος λαϊκισμός και η έλλειψη εθνικού οράματος. Το χειρότερο: τα παιδιά μας, εξυπνότερα και με ισχυρότερο ένστικτο αυτοσυντήρησης από εμάς, ολοένα συχνότερα θα εύχονται να είχαν γεννηθεί στη Γαλλία της Παναγίας των Παρισίων αντί στην Ελλάδα της Ακρόπολης των Αθηνών.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ