Παντελής Μπουκάλας ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Ευρωεκλογές με ολίγην Ευρώπη

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΣΧΟΛΙΟ

Με την επίσημη ανακήρυξη από τον Αρειο Πάγο των συνδυασμών για τις ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου, οι πολίτες πληροφορήθηκαν ότι την ψήφο τους  διεκδικούν σαράντα κόμματα και περί τους 1.700 υποψηφίους, αν βέβαια είναι πλήρη όλα τα ψηφοδέλτια, με 42 σταυροθηρευτές το καθένα. Να γνωρίσουν οι ψηφοφόροι με σχετική επάρκεια το βιογραφικό όλων των υποψηφίων ή, έστω, των υποψηφίων του κόμματος της προτίμησής τους, είναι αδύνατο. Και πάμπλουτος να είσαι, αδυνατείς να μετατρέψεις τμήμα του χρήματός σου σε χρόνο, ώστε να προκάμεις να εκθέσεις εαυτόν στην πανελλαδική αγορά.

Γι’ αυτό και, παγίως, στις ευρωεκλογές επιδεινώνονται ορισμένα από τα πλέον αντιπολιτικά γνωρίσματα των εθνικών εκλογών: προκρίνονται διά της ψήφου οι «αναγνωρίσιμοι», όπου κι αν χρωστούν την αναγνωρισιμότητά τους, και βέβαια όσοι έχουν μέσον στα «παραδοσιακά» Μέσα, τα οποία και σε αυτήν την περίπτωση δεν έχουν πρόβλημα να δράσουν παρακάμπτοντας τα συνταγματικώς προβλεπόμενα περί ισότητας και ισηγορίας. Από κοντά, με καλές πιθανότητες, όσοι προλαβαίνουν να γίνουν γνωστοί στη σύντομη προεκλογική περίοδο, έστω και υποπίπτοντας σε μια-δυο γκάφες, οι οποίες τελικά λειτουργούν διαφημιστικά. «Ν’ ακούνε καλά τ’ όνομά σου», συμβουλεύουν οι επαγγελματίες του πολιτικού μάρκετινγκ, «κι ας το ακούνε και για κάτι κακό. Μπροστά στην κάλπη η φήμη σου είναι πολύ πιθανό να σε ευνοήσει, κι ας προέκυψε από αστοχίες».

Ούτε τα κόμματα προλαβαίνουν βεβαίως να εκθέσουν αναλυτικά το ευρωπαϊκό τους πρόγραμμα, αν διαθέτουν, αν δεν εξισώνουν το «όραμά» τους με το εξιδανικευμένο πορτρέτο του αρχηγού τους συν τα δέκα στερεότυπα που θα επαναλάβει πάλι και πάλι. Κατά σειράν ενδιαφέροντος άλλωστε, οι ευρωεκλογές υπολείπονται ακόμα και των αυτοδιοικητικών εκλογών. Δεν είναι «ελληνική ιδιαιτερότητα» η απάθεια για τα ευρωπαϊκά πράγματα, η οποία με την όξυνση του εθνικισμού και του απομονωτισμού εξαλλάσσεται σε σφοδρή αντιπάθεια για τις Βρυξέλλες, που ταυτίζονται με το απόλυτο Κακό.

Στην Ελλάδα ωστόσο, με τον δημοψηφισματικό χαρακτήρα που απέδωσε η μανιχαϊστική λογική στην τριπλή κάλπη της 26ης Μαΐου, εγκλωβιζόμαστε ξανά μέσα στο φθαρμένο σκηνικό της ψευδεπίγραφης σύγκρουσης του Φωτός με το Σκότος. Κι εκεί ο επί της ουσίας (της ευρωπαϊκής ουσίας) πολιτικός διάλογος είναι απλώς αδιανόητος, ο δε πολιτικός λόγος δεν μπορεί παρά να αρθρώνεται με κλισέ, ατάκες, αλλά πλέον και fake news. Στο βάθος του σκηνικού επαναλαμβάνεται η απαγωγή της Ευρώπης. Με άλλον δράστη πια. Οχι τον εμπαθή Δία αλλά τον απαθή ιδιώτη.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ