Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Koυίζ: Πόσους ξέρετε από τους 21;

Κύριε διευθυντά
Εάν γίνει μια δημοσκόπηση, θα φανεί ότι ένας πολύ μικρός αριθμός πολιτών γνωρίζει τα ονόματα των 21 ευρωβουλευτών μας. Ενας ακόμη μικρότερος αριθμός πολιτών θα γνωρίζει τι κάνει ο κάθε ευρωβουλευτής στο Ευρωκοινοβούλιο.

Ποιος ευθύνεται γι’ αυτό; Σίγουρα ο κάθε ευρωβουλευτής,  που σε μια θητεία πέντε ετών δεν προσπάθησε, μη θεωρώντας το απαραίτητο και υποχρέωσή του, θεσμική και ηθική, να απευθυνθεί στον πολίτη, ούτε διά ζώσης ούτε γραπτώς! Δεν έδωσε καμιά σημασία να ενημερώσει τον Ελληνα πολίτη, που του έκανε την τιμή να τον ψηφίσει, με τι ασχολείται στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο: σε ποιες κοινοβουλευτικές επιτροπές ανήκει, ποιες είναι οι δραστηριότητές του σε κάθε επιτροπή, ποιες είναι οι προφορικές και γραπτές παρεμβάσεις του ή η αποτελεσματικότητά τους.  Πώς αυτές οι παρεμβάσεις προωθούν τα εθνικά συμφέροντα,  πώς βοηθούν σε θέματα εθνικού ενδιαφέροντος, π.χ. τα ζητήματα της μετανάστευσης και της οικονομικής λαίλαπας. Και πώς η παρουσία τους και οι παρεμβάσεις τους προωθούν το ενωσιακό εγχείρημα.

Η εντύπωση που μένει τελικά είναι ότι 21 πολιτικά στελέχη, που αμείβονται πλουσιοπάροχα,  δεν ενδιαφέρονται να πουν με λεπτομέρεια στους ψηφοφόρους τους, που δέκα χρόνια τώρα ταλανίζονται με αβάσταχτα οικονομικά βάρη, τι έκαναν στη μέχρι τώρα 5ετή θητεία τους για την ανακούφιση των συμπολιτών - ψηφοφόρων τους και τι θέλουν να κάνουν στην επόμενη θητεία που επιδιώκουν, γενικότερα για την προώθηση των συμφερόντων της χώρας μας.

Γιατί λοιπόν οι πολίτες να τους τιμήσουν ξανά με την ψήφο τους;

Λευτερης Σπιθας, Αγία Παρασκευή

Παρακαλώ (ορισμένοι) άνδρες, μην κλαίτε

Κύριε διευθυντά
Με την επιδέξια γραφίδα του ο κ. Τάκης Θεοδωρόπουλος και με τον δανεισμένο τίτλο «Παρακαλώ, γυναίκες, μην κλαίτε» επιδόθηκε στη στήλη του (18/5) στη, συχνή εκ μέρους του, επίθεση στην προσπάθεια ξεπεράσματος της ιστορικής απουσίας των γυναικών από την πολιτική ζωή. Προφανώς η κ. Δούρου κρίνεται για τα πεπραγμένα της, όπως και η κ. Μπακογιάννη και η κ. Γεννηματά κ.ά. Για να βρεθούν γυναίκες στη θέση να κρίνονται μεσολάβησαν χιλιετίες που κρίνονταν μόνο για τις οικιακές τους επιδόσεις. Μεσολάβησαν δεκαετίες από τότε που τους δόθηκε(!) το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι (το 1953 στην Ελλάδα).
Πέρασαν πολλά χρόνια από το 1956 που εξελέγησαν στην Ελλάδα οι πρώτες 2 γυναίκες στη Βουλή. Το 1974 εκλέχθηκαν 7 γυναίκες, το 1981 εκλέχθηκαν 11 γυναίκες, το 2000 εκλέχθηκαν 31 γυναίκες και τον Σεπτέμβριο του 2015 εκλέχθηκαν 56 γυναίκες.

Για να επιταχυνθεί ο ρυθμός ένταξης των γυναικών στο πολιτικό και κοινωνικό (έξω από το σπίτι) σύμπαν, θεσμοθετήθηκαν τα λεγόμενα θετικά μέτρα, δηλαδή μεταξύ άλλων, ποσοστώσεις συμμετοχής στα ψηφοδέλτια. Στις ΗΠΑ οι θετικές δράσεις ίσχυσαν και για τη φυλή, και έτσι οι πρώην έγχρωμοι σκλάβοι είδαν να είναι εφικτό να εκλέγεται ακόμα και μαύρος πρόεδρος.

Στην Ευρώπη οι ποσοστώσεις στα ψηφοδέλτια άρχισαν στη Γαλλία το 2000 με τον νόμο για 50-50 και στην Ισπανία το 2011 (40%), ενώ στη Σουηδία και τη Νορβηγία υπάρχουν ποσοστώσεις 40% ή 50% στα πολιτικά κόμματα από τη δεκαετία του 1970. Πολύ πριν από την «επέλαση της πολιτικής ορθότητας» που τόσο φοβίζει τον κ. Θεοδωρόπουλο. Τον, ελπίζω, όχι εκλεκτικιστή αλλά συνολικά φιλοευρωπαίο κ. Θεοδωρόπουλο. Και προφανώς, πλέον στη Νορβηγία (εκλεγμένες στη Βουλή 41% γυναίκες) ή στη Σουηδία (εκλεγμένες στη Βουλή 46% γυναίκες), είναι ίσως περιττές οι ποσοστώσεις στα ψηφοδέλτια για τη Βουλή. Ας ευχηθούμε ότι στο μέλλον θα καταστούν περιττές και στην Ελλάδα.

Οσο για το «αρκτικόλεξο» ΚΕΘΙ (Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας) της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων έχει ιδρυθεί από το 1994 και η ίδια η ΓΓΙΦ το 1987. Ισως η δυσκολία του κ. Θεοδωρόπουλου με το ΚΕΘΙ να είναι «έμφυλη» μια και είμαι σίγουρη ότι το αρκτικόλεξο ΕΚΕΒΙ που προωθούσε τα βιβλία των συγγραφέων (όπως ο κ. Θεοδωρόπουλος), το γνωρίζει. 

Μαρια Στρατηγακη, Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Αλληλεγγύης Πρόνοιας και Ισότητας του Δήμου Αθηναίων, πρώην γενική γραμματέας Ισότητας των Φύλων (2009-2012), πρώην γενική διευθύντρια του ΚΕΘΙ (1999-2002)

Λεκτική κτηνωδία και απανθρωπία

Κύριε διευθυντά
Στο άρθρο του (15/5) «Λεκτική κτηνωδία» ο Ηλίας Μαγκλίνης αναφέρει πολύ εύστοχα: «Αλλά όταν παίζεις τόσο αβασάνιστα με το Αουσβιτς, αυτό πια υπερβαίνει το όριο της γελοιότητας. Εκεί πια περνάμε στη σφαίρα της λεκτικής κτηνωδίας».

Και τίθεται το ερώτημα εάν ισχύει αυτό και για τον συνεργάτη σας καθηγητή κ. Χ. Γιανναρά όταν σε ένα από τα τελευταία άρθρα του στην εφημερίδα σας («H ψήφος μας παγιδευμένη στο αδιέξοδο» – 24.2.2019) γράφει.

«Η απανθρωποποίηση του ανθρώπου, η αποθηρίωσή του όταν σχεδίαζε τη φρικωδία του Αουσβιτς ή της Κολιμά, είναι ίδια, πανομοιότυπη, με την απανθρωπία (οσοδήποτε ραφιναρισμένη) των «παιγνίων» που στήνουν οι εφιαλτικά απρόσωπες “Αγορές” σήμερα».

Παυλος Μαγκακης

Το δημοψήφισμα του ’74 και οι αντιπρόσωποι

Κύριε διευθυντά
Διάβασα στην έγκριτη εφημερίδα σας ότι αυξάνονται κατά 30% (εν σχέσει με τις εκλογές του 2014) οι αποζημιώσεις των δικαστικών αντιπροσώπων! Ομολογώ ότι αυτή την αύξηση δεν μπορώ να την καταλάβω. Οταν οι μισθοί και οι συντάξεις που δίνει σήμερα το Δημόσιο είναι μειωμένες σε σχέση με αυτές του 2014, γιατί οι παραπάνω αποζημιώσεις πρέπει να αυξηθούν. Μήπως αυτές ζητήθηκαν φορτικά από τους ενδιαφερομένους. Μπορεί. Μήπως ασκήθηκαν πιέσεις; Μπορεί. Μήπως δίνονται ως προεκλογικές παροχές; Μπορεί.

Μου ήρθε στη μνήμη ένα παρόμοιο γεγονός, με διαφορετική όμως κατάληξη. Οι παλιότεροι το γνωρίζουν, αλλά καλό είναι να το μάθουν και οι νεότεροι. Τότε, το μακρινό 1974, επρόκειτο να γίνει δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο λαός εάν θα ήθελε να συνεχιστεί, ή να καταργηθεί, το καθεστώς της βασιλευόμενης Δημοκρατίας, που ίσχυε στην Ελλάδα.

Οι δικηγόροι, που κατά κανόνα διορίζονταν ως δικαστικοί αντιπρόσωποι, ζήτησαν μεγάλες αποζημιώσεις, τις οποίες όμως η πολιτεία δεν μπορούσε, αλλά και δεν ήθελε, να καταβάλει, καθώς θεωρούσε ότι αυτές ήταν αδικαιολόγητα μεγάλες. Ακολούθησαν διαπραγματεύσεις, ώστε να βρεθεί μια συμβιβαστική λύση, που δεν κατέληξαν όμως πουθενά. Ετσι, οι δικηγόροι αρνήθηκαν οριστικά να διοριστούν ως δικαστικοί αντιπρόσωποι.

Η πολιτεία, προκειμένου να διεξαχθεί το δημοψήφισμα, αποφάσισε να διορίσει ως δικαστικούς αντιπροσώπους, δημοσίους υπαλλήλους διαφόρων ειδικοτήτων που κατείχαν όμως τον 2ο βαθμό. Αυτοί προφανώς δεν κατείχαν νομικά πτυχία, είχαν όμως υπεραρκετή μόρφωση ώστε να εφαρμόσουν σωστά τη σχετική εγκύκλιο που είχε συντάξει το υπουργείο Εσωτερικών για τη διενέργεια του δημοψηφίσματος.

Ετσι και έγινε. Και το πείραμα πέτυχε. Το δημοψήφισμα διεξήχθη χωρίς προβλήματα, ομαλά, κανονικά και νόμιμα. Επιπλέον, περιορίστηκε σημαντικά η οικονομική επιβάρυνση του Δημοσίου, καθώς η αποζημίωση αυτών των πρωτότυπων δικαστικών αντιπροσώπων καθορίστηκε ίση με την ισχύουσα ημερήσια αποζημίωση που έπαιρναν οι δημόσιοι υπάλληλοι για εργασία «εκτός έδρας», και που ήταν μικρή αφού ήταν ένα ποσοστό του μικρού σχετικά μισθού τους.

Σημειωτέον ότι σ’ αυτή την πρωτότυπη διαδικασία συμμετείχε και η Διεύθυνση Εργων του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας με τους μηχανικούς της που κατείχαν τον 2ο βαθμό, και που διορίστηκαν σε εκλογικά κέντρα της Εύβοιας αλλά και νησιών. Ο υποφαινόμενος είχε διοριστεί στη νήσο Σκύρο.

Νικος Δυοβουνιωτης, Πολιτικός Μηχανικός, Κηφισιά

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ