Παντελής Μπουκάλας ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Τα αξιώματα και οι αξίες

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΣTAΣEIΣ

Είναι όντως εξαιρετικά ευχάριστο το γεγονός ότι παρά τη θηριώδη καπηλεία του μεταναστευτικού και του Μακεδονικού, οι ακροδεξιοί σχηματισμοί ξεπερνούν με το ζόρι το 10%, αθροιζόμενοι, Χρυσή Αυγή συν Ελληνική Λύση συν ΛΑΟΣ. Και του εθνοσωτήρα Αρτέμη Σώρρα το ποσοστό αν προστεθεί, και της Νέας Δεξιάς του Φαήλου Κρανιδιώτη, και των υπό διάλυση ΑΝΕΛ, και πάλι είμαστε πάρα πολύ μακριά από τα ποσοστά της Ακροδεξιάς σε χώρες πολύ μεγαλύτερες από τη δική μας και με σαφώς σπουδαιότερο ρόλο στα ευρωπαϊκά πράγματα: τη Γαλλία και την Ιταλία. Οσο για τη Μεγάλη Βρετανία, η σαρωτική επικράτηση του ακραίου σωβινιστή Νάιτζελ Φάρατζ έδειξε για πολλοστή φορά ότι ο λαϊκισμός δεν βρίσκει εύκολα θύματα αποκλειστικά στον «απαίδευτο» και «ανώριμο» Νότο, όπως κηρύσσουν οι ελίτ του Βορρά. Οι ευρωεκλογές έδειξαν επίσης ότι δεν χρειάζεται καν να υπάρχει πραγματικό πρόβλημα, ώστε με την εκμετάλλευσή του να θεριέψει ο ακραία αντιευρωπαϊκός εθνικισμός: ο τειχολάτρης Βίκτορ Ορμπαν ξεπέρασε άνετα το 50% επενδύοντας στην απειλή του Ισλάμ, παρότι η χώρα του αρνείται να δεχθεί έστω και έναν μετανάστη.

Είτε στον ελληνικό μικροχώρο σταθούμε, πάντως, είτε ανοίξουμε το βλέμμα μας στον ευρωπαϊκό, οι στεναγμοί ανακούφισης είναι βιαστικοί και αναντίστοιχοι με τα πράγματα. Ναι, η Ακροδεξιά δεν θέρισε τα ποσοστά των γκάλοπ. Ναι, η μεγαλύτερη αυτή τη φορά συμμετοχή στις ευρωεκλογές λειτούργησε σαν ανάχωμα στην επέλαση των «ιδεών» της. Οι «ιδέες» της όμως αυτές, όσο ανόητες ή αντιουμανιστικές κι αν είναι, όσο κι αν έλκονται από τον φασισμό ή και τον ναζισμό, αποτελούν κοινό τόπο για έναν στους πέντε Ευρωπαίους. Ισως και παραπάνω. Ετσι εξηγείται η μεγάλη χαρά του Στιβ Μπάνον («πνευματικού» του Ντόναλντ Τραμπ), που έστησε το στρατηγείο του στον ιταλικό Βορρά για να καθοδηγήσει τη «μαύρη διεθνή», τμήματα της οποίας έχει πειστικά αποδειχθεί ότι απολαμβάνουν την επιδοματική προστασία Ρώσων ολιγαρχών, αυθορμήτως δρώντων ή κατόπιν βλαδιμηρείου επιφοιτήσεως.

Δυστυχώς, η μεγάλη αγωνία των ηγετών της Ε.Ε. είναι πώς θα μοιράσουν τα αξιώματα. Μακάρι να τους περισσέψει χρόνος και νους για να ασχοληθούν και με τα όντως κρίσιμα: τις αξίες, που μένουν γράμμα κενό. Να ασχοληθούν δηλαδή με τις γεννήτριες του ευρωσκεπτικισμού: την καθηλωμένη στα δόγματα Σόιμπλε οικονομική πολιτική και τη διαχείριση του μεταναστευτικού με προκλητική αδιαφορία αρκετών χωρών για την αρχή της αλληλεγγύης.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ