ΕΛΛΑΔΑ

Ελληνίδες οικιακές βοηθοί

Της Ιωαννας Φωτιαδη

Αλλοδαπές γυναίκες που εργάζονταν πολλά χρόνια στη χώρα μας ως οικιακές βοηθοί, μπέιμπι σίτερ ή γηροκόμοι φεύγουν από την Ελλάδα παραδίδοντας τη σκυτάλη σε Ελληνίδες, που δεν αντιμετωπίζουν πια ως «υποτιμητικές» αυτές τις δουλειές, αλλά ως ευκαιρίες βιοπορισμού. Ετσι, η ανθρωπογεωγραφία του κλάδου αλλάζει, οι «τιμές πέφτουν» και το παζάρι κυριαρχεί.

«Ειδικά τον τελευταίο μήνα η ζήτηση για οικιακές βοηθούς έχει πέσει κατακόρυφα» λέει στην «Κ» ο κ. Χρήστος Κοσιώρης, ιδιοκτήτης του γραφείου ευρέσεως εργασίας με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ελπίδα». Τώρα που οι ελληνικές οικογένειες δεν αιτούνται βοήθειας για τις δουλειές του σπιτιού, πολλές είναι οι Ελληνίδες που ψάχνουν δουλειά ως καθαρίστριες. «Τον τελευταίο μήνα τουλχιστον δέκα Ελληνίδες εκδήλωσαν ενδιαφέρον για να δουλέψουν ως εσωτερικές σε σπίτια» αναφέρει ο κ. Κοσιώρης, «ενώ εκατοντάδες είναι εκείνες που κυνηγούν τα μεροκάματα». Πρόκειται για γυναίκες 40 έως και 55 ετών, που βρέθηκαν εκτός αγοράς εργασίας ή με πολλά χρέη. Ωστόσο, ο ίδιος εκτιμά ότι λίγες αλλοδαπές εγκαταλείπουν οριστικά την Ελλάδα: «στη Ρουμανία και τη Βουλγαρία οι συνθήκες ζωής είναι δύσκολες και η ανεργία μαστίζει. Πολλές δηλώνουν πρόθυμες να γυρίσουν και πάλι στην Ελλάδα, εάν και εφόσον τους προσφερθεί δουλειά». Και καθώς έχει ο καιρός γυρίσματα «παλιοί μου πελάτες τώρα μου χτυπούν την πόρτα ζητώντας οποιαδήποτε δουλειά».

Παράλληλα, παρατηρείται ενδιαφέρον πολλών Ελληνίδων που θέλουν να δραστηριοποιηθούν. «Παλιά οι ξένες που αναλάμβαναν ηλικιωμένους είχαν κάποιο σχετικό πτυχίο από την πατρίδα τους, ενώ οι δικές μας όχι. Αυτό τώρα αλλάζει, όλο και περισσότερες έχουν τελειώσει κάποια σχολή νοσηλευτικής».

Βέβαια, στα υψηλά οικονομικά στρώματα, οι αλλαγές είναι ηπιότερες. «Στη Βουλιαγμένη, τη Βούλα, την Πολιτεία και το Παλαιό Ψυχικό η κατάσταση παραμένει λίγο πολύ η ίδια» επισημαίνει ο κ. Παναγιώτης Ανταμς, ιδιοκτήτης γραφείου οικιακού προσωπικού. Εδώ, οι «περικοπές» είναι άλλου τύπου. «Κάποιες οικογένειες είχαν πριν μια οικονόμο και μια νταντά, τώρα η δεύτερη εργάζεται μόνον part time» διευκρινίζει ο ίδιος. «Σε άλλες περιοχές, όπως η Αγία Παρασκευή και ο Χολαργός, οι προσπάθειες περικοπών είναι εμφανέστερες» προσθέτει - «επιστρατεύουν τους παππούδες να συντροφεύουν τα εγγόνια τους, αντί να προσλάβουν μια επαγγελματία». Ως προς τις Ελληνίδες, «αυτές που κυρίως ενδιαφέρονται είναι αδιόριστες νηπιαγωγοί ή βρεφοκόμοι, που προτίθενται να εργαστούν ως νταντάδες».

Δεδομένης, λοιπόν, της αύξησης της προσφοράς και της μείωσης της ζήτησης οι τιμές βρίσκονται σε «ελεύθερη πτώση». Ετσι, η έως τώρα χρέωση από 6 έως 8 ευρώ την ώρα για δουλειές του σπιτιού μειώνεται συνεχώς Το δε κόστος για εσωτερικές οικιακές βοηθούς από 1.200 ευρώ κατρακυλά ακόμα και στα 600 ευρώ. Στην ελεύθερη αγορά, κυκλοφορούν αγγελίες με προτεινόμενη τιμή ακόμα και τα 300 ευρώ τον μήνα για καθαρισμό σπιτιών και επίβλεψη παιδιών. Φυσικά, υπάρχουν πάντοτε οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα: οι σταθερά περιζήτητες Φιλιππινέζες δεν έχουν μειώσει τις αμοιβές τους εισπράττοντας τουλάχιστον 200 ευρώ παραπάνω από τις οικονόμους άλλων εθνικοτήτων. Ενα ακόμα αντικείμενο των επαγγελματιών με σταθερή ζήτηση παραμένει η φροντίδα ηλικιωμένων.

Πρώτη φορά άνεργη

«Εδώ και τρεις μήνες είμαι χωρίς δουλειά» λέει στην «Κ» η Λουκία από την Ουκρανία σε άπταιστα ελληνικά. Η 56χρονη γυναίκα, που ζει και εργάζεται ως επί το πλείστον φροντίζοντας ηλικιωμένους στη χώρα μας εδώ και δεκαπέντε χρόνια, βρίσκεται για πρώτη φορά άνεργη για τόσο μεγάλο διάστημα. «Παλιά ζητούσαμε 800 ευρώ, τώρα έχουμε κατέβει στα 550». Ωστόσο, προς το παρόν δεν έχει αποφασίσει να επιστρέψει στην Ουκρανία. «Είναι τα παιδιά μου εκεί» απαντά, «η Ελλάδα, όμως, είναι πια σαν δεύτερη πατρίδα μου. Εχω όμορφες αναμνήσεις από τις καλές εποχές».

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ