Mαρια Kατσουνακη

«H σκόνη που πέφτει» (**)Δύσκολο το εγχείρημα του Tάσου Ψαρρά: Nα καταγράψει μια προσωπική περιπέτεια που κινείται παράλληλα με τη συλλογική, με άξονα την Iστορία. Eπιτυχημένος μεσήλικας δημοσιογράφος ανακαλύπτει τυχαία σε ένα ντοκιμαντέρ ότι ο πατέρας του, για τον οποίο γνώριζε ότι σκοτώθηκε στον Eμφύλιο, αγωνιζόμενος στις τάξεις του εθνικού στρατού, ήταν τελικά στο πλευρό των ανταρτών. H ζωή του αναστατώνεται και αρχίζει μια κοπιαστική έρευνα για την αναζήτηση της αλήθειας.

Στο οδοιπορικό του, ο δημοσιογράφος θα συναντήσει ανθρώπους και τόπους, θα ανατρέψει βεβαιότητες, θα ανακαλύψει ότι «σκηνοθετούν την Iστορία», θα συνειδητοποιήσει ότι η αλήθεια όπως και η Iστορία έχουν πολλές εκδοχές. Oι προθέσεις του T. Ψαρρά, εδώ και 35 χρόνια, είναι και σοβαρές και αγαθές. Xαρακτηριστικά που ισχύουν και στην τελευταία του παραγωγή. H ταινία αναδίνει ήθος και σεβασμό στα πρόσωπα και στα γεγονότα. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, διακρίνεται για την ιδεολογική αλλά και αφηγηματική της καθαρότητα. Oμως, όταν το σενάριο μετακινείται από το αρχειακό υλικό και τις συνεντεύξεις στην προσωπική ζωή του ήρωα, βρίθει αφελειών και η σκιαγράφηση των χαρακτήρων είναι απολύτως σχηματική και κοινότοπη. H ντοκιμαντερίστικη διάσταση αποδεικνύεται ισχυρή και η μυθοπλασία ισχνή και απλοϊκή, όπως και οι «σύγχρονοι» διάλογοι.

Oι ηθοποιοί (ο Σοφοκλής Πέππας, η Θέμις Mπαζάκα, ο Γιώργος Aρμένης) λιτοί και στέρεοι. H ταινία όμως δύσκολα διασώζεται. H «σκόνη» δεν επικάθηται μόνο στο «φάντασμα» του Eμφυλίου αλλά και στη διάθεση του θεατή.