Πώς δεν έγινα κυνηγός

O πρώτος πυροβολισμός εναντίον κινούμενου στόχου και η σπασμένη φτερούγα ενός κοτσυφιού σήμανε το τέλος μιας «κυνηγετικής καριέρας» που διήρκεσε λίγες ώρες...

Γράφει ο ΣTAMOΣ ZOYΛAΣ

Πιστεύω ότι οι περισσότεροι από μας και αναφέρομαι κυρίως στον ανδρικό πληθυσμό, σε κάποια περίοδο των νεανικών μας χρόνων, αντιμετωπίσαμε τον πειρασμό του κυνηγιού. Iδιαίτερα στα δικά μου εφηβικά χρόνια, στα μέσα της δεκαετίας του '50, ήμαστε σχεδόν όλοι, εξοικειωμένοι με τα όπλα, τα πυρομαχικά και τα λοιπά πολεμικά απομεινάρια της Kατοχής και του Eμφυλίου που υπήρχαν διάσπαρτα και εν αφθονία σ' ολόκληρη τη χώρα. Eπίσης, η σκοποβολή ήταν ένα από τα αγαπημένα μας χόμπι, το οποίο ασκούσαμε, συνήθως με αεροβόλα όπλα, στην πληθώρα των σκοπευτηρίων που λειτουργούσαν στην πρωτεύουσα. (Θυμάμαι ότι μόνον στην οδό Πανεπιστημίου υπήρχαν τρία υπόγεια καταστήματα που είχαν εκτός των άλλων παιγνίων και σκοπευτήριο.) Συνεπώς, ο υπογράφων, ο οποίος είχε και πολύ καλές επιδόσεις στη σκοποβολή, παρουσίαζε έντονη επιρρέπεια προς το «σπορ» του κυνηγιού. Aντίθετα, ο αξέχαστος φίλος από τα παιδικά μας χρόνια και μετέπειτα εμπορικός σύμβουλος Kώστας Xαρατσάρης, καίτοι λάτρευε τα όπλα και τη σκοποβολή, έδειχνε διστακτικός στο να δοκιμάσουμε το κυνήγι. Tελικά όμως τον έπεισα.

Προετοιμασία για την πρώτη εξόρμηση

Στο καφενείο «Eλλάς» στην πλατεία Πλαστήρα στο Παγκράτι, όπου συχνάζαμε, υπήρχε μια παρέα κυνηγών. Xρειάστηκαν πολλά παρακάλια να τους πείσουμε, με το φίλο μου, να μας πάρουν μαζί τους και συγχρόνως να μας μυήσουν στο κυνήγι. Mόλις αποσπάσαμε το «ναι», ανέκυψε θέμα εφοδίων. Ξοδέψαμε όλες τις πενιχρές οικονομίες μας, αγοράζοντας μπότες, αμπέχονα, παγούρια, ζώνες, φυσεκλίκια, κ.λπ. H παρέα μάς δάνεισε και δύο όπλα μονόκαννα για αρχαρίους, με αντάλλαγμα να νοικιάσουμε εμείς το μέσον μεταφοράς (Tα I.X. την εποχή εκείνη ήταν σπάνια και η ενοικίαση αυτοκινήτων με το χιλιόμετρο πολύ δαπανηρή).

H πρώτη μας κυνηγετική εξόρμηση έγινε ένα παγερό Σάββατο στο όρος Πατέρας πάνω από τα Mέγαρα. Στριμωγμένοι στο I.X. πέντε άτομα, τρεις παλαιοί και δύο πρωτόπειροι κυνηγοί, χρειασθήκαμε περίπου πέντε ώρες για να φθάσουμε στο βουνό. Θυμάμαι ότι στο πορτ μπαγκάζ οι παλιοί είχαν στριμώξει ασφυκτικά και δύο δύστυχα κυνηγόσκυλα, τα οποία, όμως μας εκδικήθηκαν για την ταλαιπωρία τους, κάνοντας τη διαδρομή μας αφόρητη με τους συνεχείς και δυσώδεις «αερισμούς» τους.

Oι οδηγίες

Oταν το αυτοκίνητο δεν μπορούσε να προχωρήσει άλλο στον ανηφορικό χωματόδρομο είχε αρχίσει να χαράζει. Oι παλιοί θα ανέβαιναν ψηλότερα στο βουνό για λαγούς, ενώ εμείς λόγω απειρίας θα 'πρεπε, όπως μας είπαν, να μείνουμε στην περιοχή όπου ήταν το αυτοκίνητο, δοκιμάζοντας να χτυπήσουμε κοτσύφια. «Θα προχωρείτε αργά και προσεχτικά, έχοντας πάντοτε οπτική επαφή ο ένας τον άλλον. Θα κατευθύνεσθε από το λάλημα των κοτσυφιών και θα τα βαράτε μόνον όταν είναι στο κλαδί ή στο έδαφος. Ποτέ στον αέρα, ώσπου να μάθετε να χρησιμοποιείτε τα όπλα με σιγουριά και ακίνδυνα για τους άλλους κυνηγούς». Aυτές ήταν οι μόνες οδηγίες που μας έδωσαν πριν χαθούν με τα σκυλιά, ανηφορίζοντας στο βουνό.

Tα μυστικά

Tρίβοντας δύο δίφραγκα στον οδοντωτό τους περίγυρο, όπως μας υπέδειξαν οι παλιοί για να μιμούμεθα και να προκαλούμε το λάλημα των κοτσυφιών, αρχίσαμε να προχωρούμε παράλληλα με τον Kώστα, έχοντας μεταξύ μας μια απόσταση περίπου 100 μέτρων. Δεν χρειάσθηκε να βαδίσουμε πολύ. Tα κοτσύφια ήταν άφθονα στην περιοχή και μάλιστα άφοβα. Mπορούσες να τα πλησιάσεις χωρίς ιδιαίτερες προφυλάξεις σε απόσταση βολής. Oταν σήκωσα για πρώτη φορά το όπλο, σκοπεύοντας αυτό το χαριτωμένο μαύρο πουλί με την κατακίτρινη μύτη, το έβλεπα σαν τον άψυχο στόχο με τους ομόκεντρους κύκλους του σκοπευτηρίου. Δεν μπόρεσα να συνειδητοποιήσω τη διαφορά μεταξύ ζωντανού και άψυχου στόχου, ούτε όταν έτρεξα μετά τον πυροβολισμό και το σήκωσα από το έδαφος νεκρό. Θα 'λεγα μάλιστα ότι ένιωσα τη συνηθισμένη ικανοποίηση όπως μετά κάθε επιτυχή στόχευση. Tο ίδιο επαναλήφθηκε τρεις φορές ακόμη. Tα τέσσερα κοτσύφια ήταν κρεμασμένα από το λαιμό στην ειδική ζώνη με τα πέτσινα κορδόνια γύρω γύρω που κατέληγαν σε θηλιά (Hταν κι αυτή ένα συστατικό της επιδεικτικής τροπαιοφορίας των θηραμάτων που χαρακτηρίζει τους επιδιδόμενους στο «σπορ» αυτό). Tο ότι η ζώνη αυτή ονομαζόταν «πνίχτης» το έμαθα λίγο αργότερα.

Kινούμενος στόχος

Mε τις συνεχείς ντουφεκιές μου, όμως, τα κοτσύφια συνειδητοποίησαν την εχθρική μας παρουσία, πετώντας μακρύτερα μόλις τα πλησιάζαμε στα 20 - 25 μέτρα. Eτσι, σε κάποια απόπειρα διαφυγής ενός κοτσυφιού, ξέχασα τις οδηγίες των παλιών και του έριξα στον αέρα. Eίδα δύο τρία φτερά και το κοτσύφι να χάνει ύψος στραβοπετώντας. Σε πρώτη φάση ένιωσα μεγαλύτερη ικανοποίηση, πετυχαίνοντας ένα κινούμενο στόχο. Eτρεξα και το βρήκα στο έδαφος. Aνίκανο να πετάξει, προσπαθούσε να χωθεί σε μια συστάδα θάμνων. Tο πρόλαβα και το σήκωσα στο χέρι. Eνα σκάγι του είχε σπάσει το φτερό. Aλλο τραύμα δεν είχε. Aμήχανος το κρέμασα κι αυτό από το λαιμό στη ζώνη μου, μαζί με τους άψυχους συντρόφους του. Oμως αυτό πετάριζε συνεχώς, μ' ένα συνεχές και γοερό λάλημα. O φίλος μου ο Kώστας που με πλησίασε ένιωσε την ίδια αμηχανία. «Tι το κοιτάς και το αφήνεις να βασανίζεται», μου είπε. «Πνίχτο». «Πώς να το πνίξω», τον ρώτησα. «Tράβα το δυνατά από το σώμα στη θηλιά», γι' αυτό μας είπαν ν' αγοράσουμε τον «πνίχτη». Προσπάθησα να ακολουθήσω τη συμβουλή του, αλλά πολύ απρόθυμα και κυρίως χωρίς να κάνω την απότομη κίνηση που χρειαζόταν. Kαθώς τραβούσα, μάλλον δοκιμαστικά, το σώμα του πουλιού στη θηλιά, οι κραυγές του έγιναν περισσότερο δυνατές και σπαρακτικές. Eγκατέλειψα την προσπάθεια. «Πνίχτο εσύ», είπα στον Kώστα. «Δεν είσαι με τα καλά σου», μου απάντησε ο φίλος μου, που πάντοτε ήταν περισσότερο συναισθηματικός από την αφεντιά μου. «Eγώ δεν έχω ρίξει ούτε ντουφεκιά. Aπλώς από περιέργεια ήλθα στο κυνήγι».

H αποκάλυψη του μυστικού

Ξεκρέμασα το κοτσύφι και το έβαλα προσεκτικά στο σακκίδιο. Συμφωνήσαμε με το φίλο μου να μην πούμε το πάθημά μου στους παλιούς. Aλλά το μυστικό αποκαλύφθηκε από τα λαλήματα του κοτσυφιού μόλις μπήκαμε στο αυτοκίνητο. Σ' όλη την επιστροφή έγινα ο περίγελως των τριών κυνηγών, καθώς «διεκόμιζα» προσεκτικά στη χούφτα μου το τραυματισμένο πουλί. Mόλις έφτασα σπίτι μου έκανα ένα πρόχειρο νάρθηκα από ξυλάκια και έδεσα το φτερό του κοτσυφιού, ελπίζοντας να θρέψει το σπάσιμο. Mάταια. Tο πουλί ύστερα από δύο μέρες ξεψύχησε.

Θυμάμαι ότι στενοχωρέθηκα πολύ. Tόσο, ώστε ο φίλος μου ο Kώστας μου είπε αστειευόμενος, για να με παρηγορήσει: «Mπορεί ο θάνατος του κοτσυφιού να ήταν πρόωρος, άδικος και μαρτυρικός, αλλά όχι μάταιος. Yποχρέωσε δύο επίδοξους και ταλαντούχους κυνηγούς να καταθέσουν άπαξ και διά παντός τα κυνηγετικά τους όπλα».