Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που, όταν ανέφερα την επαγγελματική μου ενασχόληση με τα οικολογικά, λάμβανα ένα ειρωνικό μειδίαμα. Περίπου σαν αυτό που συνηθίζουμε να «κερνάμε» τους γραφικούς που, ανίκανοι να ασχοληθούν με τα «κρίσιμα ζητήματα», περιορίζονται στα περιφερειακά. Δεν έλειπαν τα αστεία του τύπου «με τι ασχολείσαι αυτό τον καιρό, τη διάσωση της κατσίκας Τυρνάβου;», γεγονός που σας ομολογώ ειλικρινά -παρ' ότι έκρυβε μια άγνοια για το τι είναι πραγματικά τόσο τα οικολογικά όσο και τα κρίσιμα ζητήματα- δεν με εκνεύριζε τόσο, όσο με διασκέδαζε. Μετά ήρθαν οι καταστροφές -οι προερχόμενες όπως παραδέχεται το 99% των επιστημόνων του κόσμου από το φαινόμενο του θερμοκηπίου- τα διατροφικά σκάνδαλα που έστρεψαν τους περισσότερους στην αγωνιώδη αναζήτηση διεξόδων στη βιολογική γεωργία και κτηνοτροφία, το χάος των χωματερών που έκανε και τους πιο άσχετους με το θέμα να συνειδητοποιήσουν ότι τελικά η ανακύκλωση δεν είναι ένα γραφικό χόμπι, όσο μια ζωτική ανάγκη. Η πρόσφατη κρίση του πετρελαίου ανέτρεψε και σε παγκόσμιο πολιτικό επίπεδο την παρεξήγηση αυτή, αν σκεφτεί κανείς ότι ακόμα και ο Τζορτζ Μπους σε ομιλία του εξύμνησε την αιολική ενέργεια, τη βιοαιθανόλη και το αυτοκίνητο υδρογόνου... Βρισκόμαστε σε μια εποχή που είναι πια φανερό περισσότερο από κάθε άλλη φορά ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν οικολόγοι και μη. Υπάρχουν απλώς κάποιοι που καταλαβαίνουν τι συμβαίνει στον κόσμο και κάποιοι που σφυρίζουν αδιάφορα είτε από άγνοια είτε από συμφέρον. Κατά τα άλλα, όλοι καλοπερασάκηδες είμαστε. Θέλουμε να ζήσουμε και να ζήσουμε καλά. Μόνο που για να γίνει αυτό -πριν από τα χρήματα και την εξουσία- απαραίτητη προϋπόθεση είναι ένα ασφαλές «σπίτι». Εν ολίγοις ένας ασφαλής πλανήτης.

Μανίνα Ντάνου