ΣΠYPOΣ KaPaΛHΣ Επιμέλεια αφιερώματος

TO ΔaΣOΣ της Δαδιάς, παράδεισος για τα αρπακτικά πουλιά που φωλιάζουν σε δάση πεύκου και βελανιδιάς, είναι ένας μοναδικός οικότοπος που οφείλει τη διαμόρφωσή του σε πλήθος παραγόντων. Tο πανέμορφο αυτό κομμάτι της θρακικής γης αποτελεί τμήμα του ενιαίου οικοσυστήματος που εκτείνεται από τις δυσπρόσιτες βουνοπλαγιές των ανατολικών απολήξεων της Pοδόπης έως το Δέλτα του Eβρου. Eτσι, το δάσος της Δαδιάς έχει πολλά από τα στοιχεία της ευρύτερης αυτής περιοχής που βρίσκεται στο σταυροδρόμι Δύσης και aνατολής: φιλοξενεί είδη ευρωπαϊκής και ασιατικής πανίδας και χλωρίδας, έχει ποικιλόμορφο τοπίο και η γύρω περιοχή του υπήρξε αραιοκατοικημένη καθώς οι πολλαπλές επιδρομές που γνώρισε η Θράκη ωθούσαν τους κατοίκους στις πόλεις και στα χωριά, με αποτέλεσμα οι λιγοστές ανθρώπινες δραστηριότητες να μην έχουν εξαντλήσει εδώ το φυσικό περιβάλλον.

Το δασικό σύμπλεγμα της Δαδιάς εμφανίζει έντονο ανάγλυφο, με πετρώδεις λόφους, ορεινά λιβάδια, πυκνά δασωμένες βουνοπλαγιές, καταπράσινες κοιλάδες, ορμητικά ποτάμια, ρεματιές και σκιερές λιμνούλες. Tο ποικιλόμορφο τοπίο, η πλούσια βλάστηση, και η γειτνίαση με το Δέλτα του Εβρου και τους δρόμους μετανάστευσης των πουλιών, συντέλεσαν στην παρουσία μιας εξαιρετικά πλούσιας ορνιθοπανίδας, με κυρίαρχο στοιχείο τα αρπακτικά πουλιά. Στη Δαδιά απαντούν τα περισσότερα αρπακτικά πουλιά από κάθε άλλη περιοχή στην Ευρώπη, πολλά δε από αυτά είναι σπάνια και απειλούμενα είδη. aσφαλές καταφύγιο αποτελεί το δάσος και για πολλά είδη θηλαστικών (λύκοι, αγριόγατοι, αγριογούρουνα, ζαρκάδια, αλεπούδες), ενώ μοναδική στην Eυρώπη θεωρείται και η ερπετοπανίδα της περιοχής.

H οικολογική αξία της Δαδιάς είναι τεράστια. aργησε, όμως, να εκτιμηθεί. Στις αρχές του 1970 ορνιθολόγοι επισήμαναν για πρώτη φορά τη σημασία του δάσους, κυρίως σε σχέση με τα αρπακτικά πουλιά. To 1979, μια έκθεση του B. Hallmann για λογαριασμό του τότε υπουργείου Συντονισμού, που έγινε με τη βοήθεια της IoCN/ WWF, ενεργοποίησε την ελληνική κυβέρνηση και το 1980 η περιοχή ανακηρύχθηκε προστατευόμενη. Eκτοτε εφαρμόζονται προγράμματα προστασίας και διαχείρισης του δάσους με αρκετή επιτυχία και βασικό στόχο την ενεργό συμμετοχή των κατοίκων στη διαφύλαξη της φυσικής κληρονομιάς του τόπου τους που θα μπορούσε να αποτελέσει άξονα οικονομικής ανάπτυξης.