του Δημήτρη Φιλιππίδη *

Μ' αρέσει η υποδομή του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, δηλαδή εκείνη η αίσθηση υπέρτατου ιλίγγου καθώς κοιτάζεις προς τα κάτω, μέσα από το γυαλί που σε χωρίζει από την πόλη των προγόνων σου - εκείνο τον ακαταλαβίστικο αχταρμά που λέγεται Ιστορία.

Με συναρπάζει αυτό το ένδοξο παρελθόν και με διαπερνούν ρίγη εθνικής υπερηφάνειας καθώς αιωρούμαι τόσα μέτρα από πάνω του.

Δεν μ' αρέσει ό,τι βρίσκεται πάνω από την επιφάνεια του γυάλινου εδάφους: αυτό που λέμε κτίριο του Μουσείου, γιατί όπως ισχυρίζονται πολλοί (και τους πιστεύω ακράδαντα) είναι μοντέρνο και τολμηρό ενώ εγώ θα προτιμούσα μια πιστή αναπαράσταση όλου του Παρθενώνα κι όχι μια αναπαράσταση μόνο της ζωφόρου του - και μάλιστα κατεβασμένη στο ύψος του ανθρώπου, για πρακτικούς λόγους.

Πώς να νιώσω καλλιτεχνική ανάταση γνωρίζοντας πως έχουν γίνει τέτοιας έκτασης εκπτώσεις; Δεν είναι ιεροσυλία ένας τέτοιος επιλεκτικός ρεαλισμός;

* Ο κ. Δημήτρης Φιλιππίδης είναι αρχιτέκτων και επίτιμος καθηγητής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.