ΑΡΧΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

«Ερωτευμένος Μπραμς» από τον Δήμο Αθηναίων

Του Νικου Α. Δοντα

Ορισμένα από τα πιο ωραία έργα του Μπραμς επέλεξαν η Συμφωνική Ορχήστρα και η Χορωδία του Δήμου Αθηναίων. Η συναυλία τους με τίτλο «Ερωτευμένος Μπραμς» πραγματοποιήθηκε στις 18 Νοεμβρίου στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.

Η βραδιά ξεκίνησε με το γιγάντιο πρώτο Κοντσέρτο για πιάνο, έργο εξαιρετικού πλούτου και μεγάλων απαιτήσεων. O πιανίστας Αναστάσιος Πάππας ανταποκρίθηκε με μεγάλη επιτυχία στο ζητούμενο: διέθετε μέγεθος ήχου απολύτως ανταγωνιστικό της ορχήστρας και αισθανόταν ασφαλής με την αισθητική της μουσικής. Στο σύνθετο πρώτο μέρος κάθε υποενότητα διέθετε αυτονομία, χωρίς να κατακερματίζονται τα εκτενή μελωδικά τόξα της μουσικής. Οι τονισμοί και οι στίξεις άρθρωναν τον μουσικό λόγο και έδιναν νόημα στην ακολουθία των επεισοδίων, οι τρίλιες ήταν συνταρακτικές. Οι ποιότητες του Πάππα εκτιμήθηκαν ακόμα περισσότερο στο δεύτερο μέρος, καθώς ο βαθύς λυρισμός αντιμετωπίστηκε χωρίς αμηχανία, γεγονός που επιβεβαίωνε τη σιγουριά του πιανίστα με το υλικό του. Οι δεξιοτεχνικές απαιτήσεις του τρίτου μέρους δεν εμπόδισαν τον Πάππα να αποδώσει τη μουσική με διαβαθμίσεις και χρωματισμούς, που προσέθεταν όψεις και πλαστικότητα στην ερμηνεία.

Ιδανικά, η ορχήστρα θα όφειλε να βρίσκεται σε διαρκή, ισότιμο διάλογο με τον πιανίστα, πολύ περισσότερο που ο Μπραμς τής επιφυλάσσει σημαντικό ρόλο. Ωστόσο, η συνήθης πρακτική της Στέγης να περιβάλλει τα μουσικά σύνολα με απορροφητικά πετάσματα είχε ως αποτέλεσμα έναν αποδυναμωμένο, στεγνό ήχο, ο οποίος άφηνε το πιάνο κυρίαρχο στο προσκήνιο. Κρίμα, διότι ύστερα από κάποια αμήχανα πρώτα μέτρα, η απόδοση της ορχήστρας υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Τσελίκα συνεισέφερε αποφασιστικά στον παλμό και στην ένταση της ερμηνείας. Οπως φάνηκε και στα επόμενα έργα του προγράμματος, ο Τσελίκας ανέδειξε ιδιαίτερα τον λυρισμό της μουσικής, φρόντισε για καμπύλες χωρίς αιχμές και έλεγχε τα μεγάλα μεγέθη. Εκτιμά κανείς ακόμα περισσότερο το αποτέλεσμα, γνωρίζοντας τις μεγάλες δυσκολίες λειτουργίας που αντιμετωπίζει το συγκεκριμένο σύνολο.

Το δεύτερο μέρος της βραδιάς ξεκίνησε με τη «Ραψωδία για μεσόφωνο». Σολίστ ήταν η Μαργαρίτα Συγγενιώτου, της οποίας η φωνή έχει αποκτήσει το απαραίτητο σκούρο ηχόχρωμα και την αναμενόμενη φυσική άνεση στη χαμηλή περιοχή. Η συναυλία ολοκληρώθηκε με «ερωτικά» χορωδιακά βαλς, που απέδωσε με εστιασμένο ήχο η Χορωδία του Δήμου.

Έντυπη