ΧΟΡΟΣ

Καρυοθραύστες της ζωής μου

ΑΝΔΡΕΑΣ ΡΙΚΑΚΗΣ

Ο πάντα ανήσυχος Κώστας Ρήγος έστησε ένα δικό του παραμύθι όπου την «παιδίσκη» πολιορκούν... τέσσερις πρίγκιπες.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Κριτική

Πόσους έχω δει πια! Από εκείνη την αφάνταστη/φανταστική σουίτα του μπαλέτου για κινούμενα σχέδια, διαμάντι της «Φαντασίας» του Ντίσνεϊ (ταινία του 1940 που είδαμε μεταπολεμικά και ξανά σε επανέκδοση του 1991) μέχρι εκείνη που έκλεινε τη χορευτική saison του 2013 στο Μπάντμιντον.

Στο μεταξύ είχα μείνει έκθαμβος και ξεχωρίζω πάντα την έκδοση του Νουρέγεφ για τα Βασιλικά Μπαλέτα Σουηδίας και Αγγλίας (1967-68) με εξαιρετική χρήση των μαθητών των αντίστοιχων σχολών τους. Στο Λονδίνο πέτυχα την έκδοση Γκριγκορόβιτς, πρώτη φορά οι χαρακτηριστικοί χοροί (danses de caractere) της β΄ πράξης χορεύονταν sur pointes (1966).

Η πιο βαρετή και άχαρη πρόταση που είδα, φευ κατ’ επανάληψη λόγω εορταστικού προγραμματισμού, ήταν εκείνη του Μπαλανσίν για το N.Y. City Ballet (1954), ενώ η πρώτη «μοντέρνα» άποψη για μένα ήταν του νεαρού ακόμη τότε Τζον Νοϊμάγερ για το Μπαλέτο της Φρανκφούρτης (1971). Εδώ χόρευε η δική μας Περσεφόνη Σαμαροπούλου ως μικρή Κλάρα αλλά και ως η αδελφή της που είναι πρίμα μπαλαρίνα στην Οπερα και η γοητευμένη Κλάρα θαυμάζει από τα παρασκήνια τη ζηλευτή αδελφή της στη σκηνή... επί σκηνής.

Ο πάντα ανήσυχος Κώστας Ρήγος έστησε ένα δικό του παραμύθι όπου την «παιδίσκη» πολιορκούν... τέσσερις πρίγκιπες. Για την έκδοση Τζανέλα και το Μπαλέτο της ΕΛΣ έγραψα κατ’ επανάληψιν και συμπληρώνω στο επόμενο σημείωμα.

Ηρθε, λοιπόν, το Latvian National Opera Ballet (γιατί όχι το Μπαλέτο της Εθνικής Οπερας της Λεττονίας;) και παρακολούθησα την πρώτη από τις τέσσερις διαφορετικές διανομές (Μπάντμιντον 26/12/13). Συμπαθητική αξιοπρεπής καλοχορεμένη άποψη του αγνώστου μου Αϊβαρς Λεϊμάνις βασισμένη στη γνωστή εκείνη του Βαϊνόνεν (Κίροφ 1934). Την παράσταση σχεδόν επισκίασε το υπέροχο καλεσμένο ζευγάρι Λουτσία Λακάρα - Μάρλον Ντίνο στο Grand pas de deux του φινάλε.

Συμπτωματικά την επομένη βραδιά πετυχαίνω στο δορυφορικό κανάλι Mezzo την έκδοση της Εσθονίας με το Μπαλέτο του Τάλιν στο Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης. Κοινά χαρακτηριστικά: οι καλεσμένοι φτάνουν στο χριστουγεννιάτικο πάρτι... μασκαρεμένοι! Oπως σε bal masqué. Ιδιομορφία των βαλτικών κρατών; Εξακολουθώ να προτιμώ τη «Φαντασία» του Ντίσνεϊ, την ταινία που χαρακτηρίστηκε «ένα από τα πιο παράξενα και πανέμορφα πράγματα που συνέβησαν στον κόσμο!».

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ