ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ

Οι ποιητές μάς δείχνουν τον δρόμο

ΗΛΙΑΣ ΜΑΓΚΛΙΝΗΣ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

«Η ποίηση δεν εκφράζει αλήθειες με την επιστημονική σημασία της λέξης, ούτε ανακαλύπτει φιλοσοφίες και κοσμοθεωρίες, χρησιμοποιεί την επιστήμη και τη φιλοσοφία των άλλων, αν της χρειάζουνται. Η ποίηση δεν είναι για προσωπικές εξομολογήσεις, κι αν τις κάνει, δεν είναι αυτές που τη σώζουν. Δεν προσπαθεί να εκφράσει την προσωπικότητα των ποιητών, μάλλον προσπαθεί να την καταργήσει, όπως έγραφε ο Ελιοτ. Αλλά κάνοντας αυτό, εκφράζει μιαν άλλη προσωπικότητα που ανήκει σε όλους». Αυτά έγραφε ο Γιώργος Σεφέρης το 1946 κάπου ανάμεσα στον Πόρο και στην Αθήνα («Μέρες Ε΄, 1945-1951, εκδ. Ικαρος). Από τις πλέον νηφάλιες, στοχαστικές φωνές των νεοελληνικών γραμμάτων, ο Σεφέρης, διπλωμάτης καριέρας στην επαγγελματική του ζωή, προέβαλε μιαν εικόνα που ερχόταν σε αντίθεση με την αρχετυπική, αν όχι στερεοτυπική, άκρως διαδεδομένη εικόνα του ποιητή ως «ιερό τρελό» ή «σαμάνο». Η μία εικόνα όμως δεν αναιρεί την άλλη. Διότι ο ποιητής δεν μπαίνει σε καλούπια. Ο ποιητής είναι εκείνος που σπάει όλα τα καλούπια και, είτε με τον στέρεο απολλώνιο τρόπο είτε με τον ξέφρενο διονυσιακό, ανοίγει δρόμους, μας δείχνει τον κόσμο μας έτσι όπως δεν τον είχαμε φανταστεί. Και όλο αυτό συμβαίνει με μια ένταση, μια φόρτιση που πρώτος απ’ όλους βιώνει ο ίδιος ο ποιητής.

Πάρτε, σαν παράδειγμα, τον Αγγελο Σικελιανό, μονάχο του, μέσα σε μια σκηνή, στην έρημο της Αιγύπτου, το 1907: «Κανένα σκοπό δεν είχα να γράψω τίποτα τον καιρό εκείνο. Και γι’ αυτό μόνο ένα τετράδιο βρέθηκε να έχω μαζί μου. Αλλά το φως το καταπληχτικό που μέσα του έπλεα, απ’ τη μια μεριά, κι απ’ την άλλη το αχανές που μ’ έζωνε ολόγυρα κι η μονοτονία της ερήμου κι η έλλειψη κάθε χρώματος, έκαναν την ψυχή μου να φέρνει ολοένα μπρος στα μάτια μου τη φύση και τη βλάστηση της Ελλάδας μ’ όλα τα χρώματά της. [...] Ετσι άρχισε ο “Αλαφροΐσκιωτος” που τον έγραψα δίχως να σταματήσω σε μια βδομάδα μέσα. Οταν τέλειωσα το ποίημα, έσκυψα το κεφάλι μου απάνω στο τετράδιο και με πήρε το κλάμα» (Αγγελος Σικελιανός, «Συνεντεύξεις και συνομιλίες», φιλολογική επιμέλεια Κώστας Μπουρναζάκης, Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη, Ηράκλειο 2013).

Τέτοιες σπάνιες, μοναδικές στιγμές των νεοελληνικών γραμμάτων αποτυπώνονται στη μεγάλη προσφορά της κυριακάτικης «Κ» στους αναγνώστες της με τίτλο «Ελληνες ποιητές», που ξεκινάει την ερχόμενη Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου.

Για πρώτη φορά, σημαντικό μέρος της ελληνικής ποίησης συγκεντρώνεται και εκδίδεται σε ενιαία συλλογή. Το περιεχόμενο των βιβλίων είναι πρωτότυπο και περιλαμβάνει βιογραφία/εργοβιογραφία του ποιητή στον οποίο θα αναφέρεται, καθώς και πλούσια ανθολογία των ποιημάτων του με έμφαση όχι μόνο στα πιο γνωστά, αλλά και στα πιο ενδεικτικά της εξέλιξής του ως ποιητή.

Η σειρά αποτελείται από 14 τόμους και θα παρουσιάζει τη ζωή και το έργο 12 από τους σημαντικότερους ποιητές μας. Η «Κ», προκειμένου να εξασφαλίσει τα δικαιώματα των πιο πρόσφατων και άρτια επιμελημένων εκδόσεων των ποιημάτων, συνεργάστηκε με τους σημαντικότερους εκδοτικούς οίκους των ελληνικών γραμμάτων: Ικαρο, Εστία, Νεφέλη, Κέδρο και Αγρα, καθώς και με τους πλέον καταξιωμένους μελετητές του έργου των ποιητών.

Η πρώτη σειρά της ελληνικής ποίησης θα έχει ως εξής: Κ. Π. Καβάφης, Κωστής Παλαμάς, Αγγελος Σικελιανός, Γιώργος Σεφέρης (2 τόμοι), Διονύσιος Σολωμός, Μανόλης Αναγνωστάκης, Ανδρέας Εμπειρίκος, Κώστας Βάρναλης, Κική Δημουλά, Νίκος Εγγονόπουλος, Γιάννης Ρίτσος (2 τόμοι) και Κώστας Καρυωτάκης. Κάθε τόμος θα συνοδεύεται από CD με ηχητικά αποσπάσματα, όπου ο ίδιος ο ποιητής ή μελετητής του απαγγέλλει αποσπάσματα από το έργο του. Πρωταρχικός στόχος της «Κ» είναι να αναδείξει την αξία της ελληνικής γλώσσας και να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να αναζητήσουν την προοπτική του μέλλοντος με γνώμονα το παρελθόν.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ