Η τέλεια συνωμοσία

3' 23" χρόνος ανάγνωσης
Ακούστε το άρθρο

Ο​​ι καταγγελίες περί απόπειρας χρηματισμού βουλευτών για να ψηφίσουν υπέρ του κυβερνητικού υποψηφίου για την Προεδρία της Δημοκρατίας καλλιεργούν κλίμα καχυποψίας και συνωμοσίας οδηγώντας σε περαιτέρω πόλωση. Εάν οι καταγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων ευσταθούν, σκοτεινά συμφέροντα προσκείμενα στην κυβέρνηση και στο κατεστημένο χρησιμοποιούν αθέμιτα μέσα για να κρατηθούν στην εξουσία· συνεπώς, οι δυνάμεις του Καλού και του Φωτός είναι αυτές που μάχονται υπέρ της καταψήφισης του υποψηφίου προέδρου, με στόχο τις πρόωρες εκλογές και τη ριζική αλλαγή πολιτικής. Εάν υπάρχει τέτοια συνωμοσία, όμως, τα έως σήμερα αποτελέσματα δείχνουν ότι είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Αντιθέτως, φαίνεται να οδεύουμε προς διάλυση της Βουλής και πρόωρες εκλογές, όπου, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγει πρώτο κόμμα.

Εάν αναλογιστούμε πόσο οι εταίροι μας στην Ε.Ε. και οι άλλοι δανειστές θα ήθελαν να αποφύγουν αυτό το ενδεχόμενο, συνάγεται ότι η πολιτική βούληση μεγάλης μερίδας των Ελλήνων είναι ισχυρότερη από τις επιθυμίες και τη στρατηγική των ισχυρότερων χωρών της Ευρώπης και των διεθνών οργανισμών. Είναι ισχυρότερη και από τις ανησυχίες όσων Ελλήνων φοβούνται τις συνέπειες μιας ρήξης με την Ευρώπη – είτε είναι «ολιγάρχες» είτε μισθωτοί με λίγες καταθέσεις, είτε επιχειρηματίες που ήλπιζαν σε λίγη σταθερότητα. Ολοι όσοι δεν θέλουν εκλογές τώρα είναι ανίσχυροι μπροστά στην αναμενόμενη ανατροπή. Πώς γίνεται, όμως, και τόσοι άλλοι είναι έτοιμοι να παίξουν την τύχη τους (και της χώρας) σε μια ζαριά; Γιατί πιστεύουν πως ό,τι έρθει δεν θα είναι χειρότερο απ’ όσα ζουν τώρα; Μήπως η αποδοχή της ενδεχόμενης ανατροπής είναι αποτέλεσμα μιας ιδιότυπης συνωμοσίας, που δεν υποκινείται από κάποιους σκοτεινούς κύκλους αλλά εκτυλίσσεται εδώ και δεκαετίες;

Οι Ελληνες παραδέρνουν μεταξύ εξάντλησης και ουτοπίας. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να συγκεντρώσει τις ψήφους που χρειάζεται για να αποφύγει τις πρόωρες εκλογές. Οι δανειστές στήριξαν τη χώρα έως ένα σημείο, αλλά δεν είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν άλλο την κυβέρνηση, επειδή δεν τήρησε τις δεσμεύσεις της. Η κυβέρνηση, όπως κάθε άλλη πριν απ’ αυτήν, επιχειρηματολογεί ότι εάν οι ξένοι δεν δείξουν κατανόηση θα βρεθούν να διαπραγματεύονται με τη σημερινή αντιπολίτευση. Για πρώτη φορά, όμως, οι δανειστές είπαν, λίγο-πολύ, «δεν πειράζει, ούτε με εσάς είδαμε προκοπή. Ας το ρισκάρουμε». Οι δανειστές αναγνωρίζουν κάποιες αλλαγές, αλλά δεν διατίθενται να επενδύουν άλλο σ’ ένα όχημα που «δεν τραβάει». Η επόμενη μέρα των εκλογών ίσως αποδείξει το λάθος της μοιρολατρικής θέσης των ψηφοφόρων και των δανειστών, αλλά τότε θα είναι αργά για μια πιο ψύχραιμη αποτίμηση των επιλογών. Είναι θλιβερό εάν σκεφτούμε ότι ύστερα από τόση προσπάθεια και τόσες θυσίες, η εξάντληση των πολιτών και των δανειστών έφερε και τις δύο πλευρές σε σημείο να μη φοβούνται άλμα στο άγνωστο. Η αποτυχία βαραίνει και την κυβέρνηση και τους εταίρους μας.

Το αναπόφευκτο της σημερινής πορείας δεν είναι τυχαίο. Το Σύνταγμα του 1975 έθεσε το όριο των 180 ψήφων για να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αναγκάζοντας τη Βουλή να διαλυθεί σε περίπτωση που δεν μπορέσει να εκλέξει Πρόεδρο με τέτοια πλειοψηφία. Επιπλέον, η ευημερία των χρόνων της ένταξης στην Ε.Ε., σε συνδυασμό με μακρά παράδοση διχασμού, οδήγησε σε μια νοοτροπία συνεχούς σύγκρουσης και διεκδίκησης της νίκης, χωρίς περιθώρια συναίνεσης. Τα χρόνια της κρίσης δεν άλλαξαν αυτή τη νοοτροπία – αντιθέτως, ενίσχυσαν τη δυναμική της πόλωσης, με την εκάστοτε αντιπολίτευση να υποσκάπτει την εκάστοτε κυβέρνηση, υπονομεύοντας έτσι το εγχείρημα του νοικοκυρέματος της οικονομίας και των μεταρρυθμίσεων. Με τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ να συμμετέχουν στην ίδια κυβέρνηση, αφέθηκε ελεύθερο το έδαφος σε μια αντιπολίτευση που υπερθεματίζει σε λαϊκισμό περισσότερα και απ’ αυτά τα δύο κόμματα όταν εναλλάσσονταν στην εξουσία. Οταν η επιλογή των ψηφοφόρων είναι μεταξύ μιας κυβέρνησης με κλονισμένη εμπιστοσύνη στον εαυτό της και μιας αντιπολίτευσης που υπόσχεται με περισσή αλαζονεία τη δική της εκδοχή της πραγματικότητας και των επιλογών της χώρας, φυσικό είναι πολλοί πολίτες να επιλέξουν τις υποσχέσεις που κρύβονται στο άγνωστο αύριο.

Από τους βουλευτές περιμένουμε περισσότερα. Αλλά μέσα στο σημερινό κλίμα καχυποψίας και καταγγελιών, είναι απίθανο να αλλάξει στάση κάποιος – και ας πεισθεί ότι η εκλογή Προέδρου προέχει του κομματικού ή του προσωπικού συμφέροντος. Η ατολμία μπροστά στον εθνικό κίνδυνο είναι προϊόν μιας ακαταμάχητης πολιτικής συνωμοσίας που μας επιβάλλει τη σύγκρουση και αποκλείει τη συνεννόηση.

Λάβετε μέρος στη συζήτηση 0 Εγγραφείτε για να διαβάσετε τα σχόλια ή
βρείτε τη συνδρομή που σας ταιριάζει για να σχολιάσετε.
Για να σχολιάσετε, επιλέξτε τη συνδρομή που σας ταιριάζει. Παρακαλούμε σχολιάστε με σεβασμό προς την δημοσιογραφική ομάδα και την κοινότητα της «Κ».
Σχολιάζοντας συμφωνείτε με τους όρους χρήσης.
Εγγραφή Συνδρομή