ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

«Μάχονται» από τώρα να αναλάβουν τους Ολυμπιακούς

ANDREW ROSS SORKIN / THE NEW YORK TIMES

Σύμφωνα με μελέτη της Οξφόρδης, το Ρίο εκτιμάται ότι θα δαπανήσει συνολικά τουλάχιστον 12 δισ. δολάρια για τους Ολυμπιακούς και θα χάσει τουλάχιστον 4,6 δισ. δολάρια. Η τελευταία φορά που απέβησαν κερδοφόροι και αποτελούσε μάλλον εξαίρεση ήταν το 1984, όταν τους διοργάνωσε το Λος Αντζελες.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Στα παρασκήνια των Ολυμπιακών του Ρίο, σε ξενοδοχεία και αίθουσες υποδοχής, βρίσκεται σε εξέλιξη ένας σκληρός ανταγωνισμός που έχει αντικείμενο μερικές δεκάδες δισ. δολάρια. Πρόκειται για έναν πόλεμο ανάλογο της πλέον επιθετικής δημοπρασίας στη Wall Street.

Αληθινοί στρατοί εκπροσώπων τεσσάρων πόλεων αποτελούμενοι από μεγιστάνες, τραπεζίτες, επιχειρηματίες και κυβερνητικούς αξιωματούχους μάχονται παρασκηνιακά για να κερδίσουν την εύνοια της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Στόχος τους να αναλάβουν τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2024. Εκπροσωπούν το Λος Αντζελες, το Παρίσι, τη Ρώμη και τη Βουδαπέστη. Οι πόλεις αυτές, όμως, επιδιώκουν να αναλάβουν τη διοργάνωση ενός αθλητικού συμβάντος που τις τελευταίες σχεδόν τρεις δεκαετίες συνεπάγεται μεγάλες ζημίες. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, οι Ολυμπιακοί έχουν κοστίσει δισεκατομμύρια δολάρια στις πόλεις που τους ανέλαβαν. Σύμφωνα με μελέτη της Οξφόρδης, το Ρίο εκτιμάται ότι θα δαπανήσει συνολικά τουλάχιστον 12 δισ. δολάρια για τους Ολυμπιακούς και θα χάσει τουλάχιστον 4,6 δισ. δολάρια.

Η τελευταία φορά που απέβησαν κερδοφόροι και αποτελούσε μάλλον εξαίρεση ήταν το 1984, όταν τους διοργάνωσε το Λος Αντζελες. Στους Ολυμπιακούς του 1976 το Μόντρεαλ κατέγραψε ζημία ύψους 1 δισ. δολαρίων. Για ποιο λόγο, λοιπόν, ορισμένες πόλεις που αποφεύγουν να δαπανήσουν ένα δολάριο για έργα υποδομής επιδιώκουν τόσο επίμονα μια τόσο δαπανηρή οργάνωση; Υπάρχει άραγε επιχειρηματικό μοντέλο που θα μπορούσε να περιορίσει το κόστος, ώστε οι Ολυμπιακοί να είναι όχι μόνον δημοφιλείς αλλά και προσοδοφόροι; Αυτά τα ερωτήματα προσπαθούν να απαντήσουν η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και οι τέσσερις πόλεις που διεκδικούν τους Αγώνες του 2024.

Οι εκπρόσωποι του Λος Αντζελες επικαλούνται ως ισχυρότερο επιχείρημά τους το χαμηλό κόστος, που υπολογίζουν σε 4,6 δισ. δολάρια, και την οικονομική βιωσιμότητα του σχεδίου τους, καθώς υπόσχονται να χρησιμοποιήσουν τις υφιστάμενες εγκαταστάσεις. Ενας εξ αυτών είναι στέλεχος της Goldman Sachs και ένας άλλος εγγονός του άλλοτε μεγιστάνα του Χόλιγουντ, Λιου Βάσερμαν.

Ομοίως οι εκπρόσωποι του Παρισιού παρουσιάζουν το δικό τους σχέδιο που επίσης βασίζεται στη χρήση της υφιστάμενης υποδομής και υπολογίζουν πως το κόστος δεν θα υπερβεί τα 7 δισ. δολάρια. Σε ό,τι αφορά τη Ρώμη, φαίνεται πως το σχέδιό της παραπαίει. Η νέα δήμαρχος της ιταλικής πρωτεύουσας, Βιρτζίνια Ράτζι, έχει υποστηρίξει δημοσίως πως το έλλειμμα της πόλης είναι πολύ μεγάλο για να σκεφτεί τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών. «Τα ιστορικά στοιχεία αναφέρουν περιπτώσεις διαφθοράς και καταδεικνύουν πως το κόστος δεν είναι βιώσιμο», σχολίασε τον Ιούνιο και προσέθεσε πως άλλες πόλεις έχουν ήδη αποσύρει την υποψηφιότητά τους για τον ίδιο λόγο. Πιθανώς αναφερόταν στη Βοστώνη που πέρυσι ανακάλεσε την πρότασή της για τους Ολυμπιακούς του 2024, φοβούμενη το κόστος.

Δεδομένου ότι εντείνεται η ανησυχία για το κόστος των Ολυμπιακών που συχνά επωμίζονται οι φορολογούμενοι, έχει τεθεί το ερώτημα μήπως οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί πρέπει να εξακολουθήσουν να γυρίζουν από χώρα σε χώρα σαν λαχνός λοταρίας αξίας πολλών δισ. δολαρίων. Η επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, έχει υιοθετήσει την άποψη ότι οι Ολυμπιακοί πρέπει να διεξάγονται μονίμως στη γενέτειρά τους, την Ελλάδα. Αλλοι προτείνουν να τους μοιράζονται εκ περιτροπής τέσσερις ή πέντε μόνιμοι ανάδοχοι. Εχουν προταθεί και πιο σύνθετες ιδέες, όπως η «διανομή» των Ολυμπιακών μεταξύ πολλών πόλεων που θα τους αναλαμβάνουν ταυτοχρόνως και θα διεξάγουν η καθεμιά τμήμα τους στις υφιστάμενες εγκαταστάσεις, ώστε να αποφεύγεται η υπερβολική επιβάρυνση μιας πόλης.

Οι προτάσεις

Iσως θα ήταν καλή ιδέα να ανατίθενται οι Ολυμπιακοί στην ίδια πόλη δύο φορές, μία σήμερα και μία έπειτα από 12 χρόνια. Στην περίπτωση αυτή η διοργανώτρια πόλη θα αντλούσε εις διπλούν τα οφέλη. Επιπλέον το σύστημα αυτό θα εξωθούσε τις πόλεις να σκεφτούν σοβαρότερα και πιο μακροπρόθεσμα για τα έργα υποδομής, ώστε να εξυπηρετούν όχι μόνον τους Ολυμπιακούς αλλά και τους κατοίκους της πόλης στο μέλλον. Θα έδινε, άλλωστε, σε καινούργιες πόλεις τη δυνατότητα να ανταγωνιστούν κάποιες καθιερωμένες μητροπόλεις που διαθέτουν ήδη την αναγκαία υποδομή. Μια άλλη πρόταση είναι να ανατίθενται οι Ολυμπιακοί σε μια πόλη για δύο συναπτές διοργανώσεις. Εύλογα αναρωτιέται κανείς τι νόημα θα είχε κάτι τέτοιο εφόσον μέρος της γοητείας των Ολυμπιακών είναι ακριβώς ότι δίνουν την ευκαιρία στον κόσμο να γνωρίσει ή να ξαναδεί μια πόλη. Το σχέδιο αυτό θα έδινε ισχυρότερα κίνητρα στους ενδιαφερόμενους, προκειμένου να υλοποιήσουν τις αναγκαίες επενδύσεις και θα απέκλειε όσες πόλεις ή χώρες δεν είναι πρόθυμες να πράξουν τα δέοντα.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ