Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Οι ανδριάντες, οι Ολυμπιάδες

Κύριε διευθυντά
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, που φιλοξενούνται κάθε τέσσερα χρόνια σε διάφορες χώρες, είναι το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο αθλητικό και πολιτιστικό γεγονός στον κόσμο. Με καθολική, διαχρονικά, αναγνώριση και αποδοχή του διεθνώς.

Eτσι, η Ολυμπιακή Ιδέα, η Ολυμπιακή Φλόγα και οι Ολυμπιακοί Αγώνες αποτελούν πολύτιμο εθνικό κεφάλαιο για τη χώρα. Κεφάλαιο καταλυτικής σημασίας για το μεγαλείο της αρχαίας και την προβολή και οικονομική ανάπτυξη της σύγχρονης Ελλάδας.

Η Ολυμπιακή Φλόγα είναι σήμερα το περισσότερο γνωστό και αποδεκτό σύμβολο στα πέρατα της οικουμένης, ως αιώνιο σύμβολο ειρήνης και άμιλλας ανθρώπων και λαών.

Πρέπει νομίζω να γίνει ευρύτερη και συστηματική αξιοποίηση αυτού του συγκριτικού πλεονεκτήματος, ανυπολόγιστης αξίας διεθνώς, για την προσέλκυση τουριστών και την ανάπτυξη τουριστικής κίνησης σε μόνιμη βάση στη χώρα.

Με αυτές τις σκέψεις, με φροντίδα μου έχουν τοποθετηθεί στη Ναυπακτία, τα τελευταία χρόνια, 48 έργα υπαίθριας γλυπτικής, ιστορικού, πολιτιστικού και λαογραφικού περιεχομένου. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται δύο υπερφυσικοί ορειχάλκινοι λαμπαδηδρόμοι εν κινήσει με υπερυψωμένη τη δάδα, που φιλοτεχνήθηκαν έπειτα από επαναληπτικό Πανελλήνιο Καλλιτεχνικό Διαγωνισμό.

Ο ένας λαμπαδηδρόμος, ύψους 7,50 μ., έχει τοποθετηθεί στο Αντίρριο –ορατός από τα διόδια– πάνω σε μεγάλο χωματόλοφο σε πλατεία 5 στρ. Και ο άλλος, ύψους 3,60 μ., στη Ναύπακτο, είναι ο μόνος ανδριάντας στην Ελλάδα που στηρίζεται σε ένα πόδι και μάλιστα εν κινήσει. Επίσης, φιλοτεχνείται ήδη και τρίτος, ο λαμπαδηδρόμος που έλαβε το τρίτο βραβείο στον ανωτέρω ΠΚΔ.

Στο Αντίρριο έχει δημιουργηθεί ένα υπέροχο υπαίθριο μουσείο γλυπτών, με 19 γλυπτά της αρχαίας και 7 της νεότερης Ελλάδας.

Δυστυχώς, λόγω αντιδράσεων στις αποφάσεις των δύο ιστορικών δήμων, δεν ολοκληρώθηκε η πρωτοβουλία μου για δημιουργία σειράς λαμπαδηδρόμων μεταξύ Αρχαίας Ολυμπίας και Δελφών. Σημειώνω ότι, όπως είναι γνωστό, η Εκκλησία είναι αντίθετη στην Ολυμπιακή Ιδέα και δεν μετέχει στην αφή της δάδας στην Αρχαία Ολυμπία και γενικότερα στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Πιστεύω πάντως ότι για τους εκτεθέντες λόγους μπορεί και πρέπει να φιλοτεχνηθούν κατά το δυνατόν περισσότεροι ανδριάντες λαμπαδηδρόμων, σε κατάλληλα σημεία, κατά μήκος των εθνικών μας οδών, όπως και σε διάφορες πόλεις μας. Ο τουρίστας που θα δει, π.χ., δέκα λαμπαδηδρόμους στο ταξίδι του, θα είναι ασφαλώς ο καλύτερος διαφημιστής της χώρας.

Πρέπει να αξιοποιήσουμε αυτό το μοναδικής υπεροχής, διεθνώς, εθνικό μας κεφάλαιο. Συν Αθηνά και χείρα κίνει!

Γρηγορης Γ. Βαρελας
Θρακομακεδόνες Αττικής

Οι ολυμπιονίκες και οι υποκριτές

Κύριε διευθυντά
Το σκηνικό γνωστό. Ο άγνωστος στο ευρύ κοινό αθλητής (εδώ ενός μη δημοφιλούς σπορ) που γυμνάζεται με μόνο εφόδιο το πείσμα και την όποια οικονομική ενίσχυση ιδιωτών, και πετυχαίνει. Οι αρμόδιοι (και μη) παράγοντες του κράτους φωτογραφίζονται με τον νικητή και δίνουν συνεντεύξεις. Η κυβέρνηση, τα κόμματα και οι πολιτικοί προβαίνουν σε συγχαρητήριες δηλώσεις και απονομή τιμών. Οι πολίτες, διά ζώσης και στα social media, αποθεώνουν τον νικητή και τα βάζουν με το κράτος και κάθε αρμόδιο (και μη) για την έλλειψη υποστήριξης στους αθλητές μας.

Αντίστοιχη και η στάση των ΜΜΕ, αποθεωτική και (ή) καυστική, με ένταση ανάλογη της «πολιτικής» τού κάθε μέσου. Οι παραπάνω αντιδράσεις είναι αρχετυπικές της πολιτείας μας σε ανάλογα γεγονότα, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, στην κρίση. Ισόβιοι έμμισθοι παράγοντες του αθλητισμού που προσπαθούν εκ των υστέρων να σφετερισθούν την επιτυχία του πρωταθλητή, ενώ, αποδειγμένα, δεν έχουν εισφέρει το παραμικρό για αυτήν. Πολιτικοί που σπεύδουν για λόγους δημοσιότητας να δώσουν το «παρών» στην επικαιρότητα, αν και από  την  όποια θέση τους καμιά προσπάθεια  δεν κατέβαλαν ποτέ για την προαγωγή του (υγιούς) αθλητισμού. ΜΜΕ  που, λόγω και του «παρασκηνίου» (βλ. προκλητική αδιαφορία του κράτους για τους αθλητές, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες κατεδάφιση του  σκοπευτηρίου-παράγκας  από τον Δήμο Δράμας κ.λπ.), ανακαλύπτουν ξαφνικά τον «μεγάλο Eλληνα», τον «πρωταθλητή  της  καρδιάς  μας»  κ.λπ., ενώ  έως  τότε άλλες τρανές επιτυχίες των μη δημοφιλών σπορ ή αθλητών και ομάδων μικρότερων κατηγοριών δεν τις περνούν ούτε στα ψιλά γράμματα.

Και τέλος, το πιο ανησυχητικό. Μεγάλη μερίδα πολιτών, πλανώμενη ότι ανακτά τη χαμένη αυτοεκτίμηση και εθνική υπερηφάνεια, αλλά και παρακινούμενη από τη συνήθη πλέον διάθεση να «τα χώσει» και την πρόθεση να ακουστεί (προβληθεί στα social media).

Και ενόψει αυτών αξίζει να αναρωτηθεί ο καθένας μας: Ενδιαφερθήκαμε ποτέ στ’ αλήθεια για τον αθλητισμό, πέραν της ενασχόλησής μας με το «στοίχημα», με τα της ομάδας μας ή, στην καλύτερη περίπτωση και συγκυριακά, με τις μεγάλες επιτυχίες των πρωταθλητών μας; Μας απασχόλησε ποτέ το γιατί, λ.χ., στις μεγαλουπόλεις και στην επαρχία μας απουσιάζουν παντελώς στοιχειώδεις υποδομές για την ανάπτυξη του αθλητισμού, όπως στάδια και πισίνες, ασφαλείς, συντηρημένες και σύμφωνες με τις ισχύουσες προδιαγραφές, με ελεύθερη πρόσβαση όλων των πολιτών σε αυτές, κι ακόμη, αν τις απαιτήσαμε ως πολίτες;

Περαιτέρω, μας απασχόλησε γιατί μειώνονται οι ώρες της Γυμναστικής στο σχολείο ή το αν και το πώς διδάσκεται το μάθημα αυτό; Γιατί τα παιδιά μας συγκαταλέγονται στα πιο παχύσαρκα στον κόσμο ή γιατί έχουμε θλιβερή πρωτιά στους πνιγμούς και στο κάπνισμα; Τέλος, καταβάλλουμε σε προσωπικό επίπεδο προσπάθεια να ακολουθούμε έναν αθλητικό και υγιεινό τρόπο ζωής, δίνοντας το αντίστοιχο παράδειγμα στα παιδιά μας;

Οι επιτυχίες των πρωταθλητών μας είναι σημαντικές. Αλλά ακόμη σημαντικότερη είναι, επιτέλους, η δημιουργία και  εμπέδωση στους Eλληνες πολίτες μιας ουσιώδους και βαθιάς σχέσης με τον αθλητισμό, ιδίως τον μαζικό, από τον οποίον και μόνον άλλωστε μπορούν να αναδειχθούν οι πρωταθλητές.

Σπυρος Ι. Πετριδης
Δικηγόρος
Θεσσαλονίκη

Ο Μαρξ θαύμαζε τους αρχαίους μας

Κύριε διευθυντά
Στα χρόνια της Κατοχής, μαθητής γυμνασίου, βρέθηκα σε ΕΑΜοκρατούμενη περιοχή, όπου λειτουργούσε «κέντρο διεκπεραίωσης εντύπου υλικού».

Μια μέρα ανακάλυψα ένα φυλλάδιο αφιερωμένο στην αρχαία Ελλάδα. Aρχιζε με τη φράση: «Η αρχαία Ελλάδα ήταν μια χώρα δουλοχτητική». Δεν υπήρχε τίποτα για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, που έλαμψε και φώτισε την οικουμένη.

Προφανώς, οι συντάκτες του φυλλαδίου αγνοούσαν τι πίστευε για τον αρχαίο πολιτισμό ο εμπνευστής της κομμουνιστικής ιδεολογίας Καρλ Μαρξ. Οι μαρξιστές αγνοούν ή ηθελημένα αποφεύγουν να αναφερθούν στον μεγάλο θαυμασμό που εξέφραζε ο Μαρξ για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Αγνοούν την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διατριβή του πάνω στην αρχαία φιλοσοφία, με την οποία αναγορεύτηκε «διδάκτωρ της φιλοσοφίας» στο Πανεπιστήμιο της Ιένας το 1841. Αναφέρονται μόνο σε ορισμένα βιβλία όπως το Κεφάλαιο, το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, η Υπεραξία, κ.ά. Ο τίτλος της διατριβής είναι «Διαφορά μεταξύ της δημοκρίτειας και της επικούρειας φυσικής φιλοσοφίας». Η εκτίμησή του προς το αρχαίο ελληνικό πνεύμα εκφράζεται με την εξής καταληκτήρια φράση: «Οι Eλληνες θα μείνουν αιώνια οι δάσκαλοί μας, χάριν αυτής της μεγαλειώδους αντικειμενικής αφέλειας που αφήνει κάθε πράγμα να λάμψει δίχως ντύματα».

Αντίθετα προς τον Μαρξ, υπάρχει μία αποστροφή του ΚΚΕ για την αρχαία Ελλάδα, η οποία βασίζεται στη διεθνιστική - λενινιστική αντίληψη της κομμουνιστικής ιδεολογίας, την οποία φαίνεται ότι έχουν κληρονομήσει πιστά οι σημερινοί ιδεολογικοί του απόγονοι. Και την εκφράζουν με αρνητική, σχεδόν εχθρική συμπεριφορά εναντίον της διδασκαλίας των Αρχαίων στα σχολεία.

Στην παρούσα φάση, εμπροσθοφυλακή στον αγώνα κατά της διδασκαλίας των Αρχαίων, εμφανίζονται 56 πανεπιστημιακοί. Είναι νεκρή γλώσσα τα Αρχαία, λένε. Η Νέα Ελληνική είναι άλλη γλώσσα. Πώς μπορεί να θεωρηθεί νεκρή γλώσσα η Αρχαία όταν, μιλώντας τη Νέα, βρίσκουμε την Αρχαία συνεχώς μπροστά μας; Ας περιοριστούμε σε ένα παράδειγμα: Κανένας δεν αναφέρει τη λέξη ύδωρ, αλλά το νερό. Oλοι όμως μιλάμε σε καθημερινή βάση για υδραυλικούς, υδραγωγεία, υδροπλάνα, και πλήθος άλλων λέξεων με πρώτο συνθετικό το ύδωρ. Αν κάποιος δεν έχει διδαχθεί Αρχαία, δεν θα γνωρίζει π.χ. ότι η υδατόπτωση προέρχεται από το ύδωρ και το ρήμα πίπτω. Απλώς θα παπαγαλίζει τη λέξη χωρίς να γνωρίζει ότι η λέξη αυτή σημαίνει ό,τι σημαίνει και ταυτόχρονα εξηγεί τον λόγο. Πρόκειται για λέξη «νοηματική», όπως τόσες άλλες ελληνικές λέξεις.

Οι δικοί μας γλωσσοδιώκτες προτιμούν να κατεβάσουν τη γλώσσα μας χαμηλά και να προσφέρουν στον λαό ένα απογυμνωμένο γλωσσικό όργανο, ώστε να φθάσει ευκολότερα η παιδεία στη μάζα, αντί να φροντίσουν να ανέβει το επίπεδο της μάζας. Θα μπορούσα να αναφέρω πώς απαντούν πολλοί πνευματικοί γίγαντες στους ιδεοληπτικούς γλωσσοδιώκτες. Περιορίζομαι σε αυτό που είπε ο καθηγητής και εξέχων δημοτικιστής Ι. Κακριδής, το 1984, οκτώ χρόνια μετά την κατάργηση των Αρχαίων στο Γυμνάσιο: «Η γλώσσα μας αργοπεθαίνει, της λείπει το οξυγόνο, δηλαδή τα Αρχαία. Μόνο όποιος έχει διδαχθεί τα Αρχαία μπορεί να γράφει και να μιλά σωστά τη νεοελληνική δημοτική».

Aγγελος Ζαχαροπουλος
Επίτιμος Διευθυντής Ευρωπαϊκής Επιτροπής

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ