Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ο Μπάρκουλης και μια παρέλαση

Κύριε διευθυντά
Πολύς λόγος έγινε αυτές τις μέρες για το σλόγκαν «Κορίτσια, ο Μπάρκουλης!», με αφορμή τον θάνατο του ηθοποιού. Τέλη της δεκαετίας του 1950, βρισκόμαστε σε μια επαρχιακή πόλη της Δυτικής Μακεδονίας. Eνας θίασος περιοδεύων, ο απόηχος των «μπουλουκιών», βρίσκεται για δυο ή τρεις παραστάσεις στην πόλη. Οι ηθοποιοί εγκαταστάθηκαν στο μοναδικό ξενοδοχείο της πλατείας. Εμείς ετοιμαζόμαστε για την παρέλαση της εθνικής εορτής. Ο καιρός θαυμάσιος, είναι μια ηλιόλουστη μέρα. Παρόντες όλοι οι επίσημοι, όπως άρμοζε την περίοδο της «εθνικοφροσύνης»: ο έπαρχος, ο δήμαρχος, οι δικαστικές, οι στρατιωτικές, οι αστυνομικές και οι εκπαιδευτικές αρχές. Η εξέδρα έχει στηθεί απέναντι από το ξενοδοχείο όπου είχαν καταλύσει οι ηθοποιοί, μεταξύ των οποίων και ο Μπάρκουλης. Oταν η κεφαλή του τμήματος θηλέων, τότε λεγόταν «ογδόη Γυμνασίου», σημερινή Γ΄ Λυκείου, έφτασε στους επισήμους, η οδηγός έδωσε σήμα «κεφαλή δεξιά». Oμως μια μαθήτρια είδε στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου τους ηθοποιούς που παρακολουθούσαν την παρέλαση. Ξεφώνισε «Κορίτσια, ο Μπάρκουλης!» Φυσικώ τω λόγω, αντί για δεξιά οι κεφαλές εστράφησαν προς τα αριστερά και άνω. Βέβαια ο βηματισμός έγινε σε μπουλούκι «κατά μόνας». Οποία ντροπή για τους εκπαιδευτικούς και κυρίως για τον γυμνασιάρχη και τον γυμναστή, που ήλπιζε σε μια μεγαλειώδη παρέλαση που να προβάλει το εθνικό φρόνιμα των μαθητών του μεικτού Γυμνασίου σε έναν μεθοριακό νομό. Ο γυμναστής απειλούσε θεούς και δαίμονες. Eλεγε πως θα ανέβει στο ξενοδοχείο να καλέσει τον Μπάρκουλη σε μονομαχία.  Αυτά για την ιστορία του λόγου «Κορίτσια, ο Μπάρκουλης!», που ακολουθεί τον αξέχαστο ηθοποιό ακόμη και σήμερα στο ξόδι του.

Ιορδανης Β. Παπαδοπουλος - Μαθηματικός, τ. γυμνασιάρχης

«Βρε Λουκά μου, όλοι στο Δημόσιο;»

Κύριε διευθυντά
Ο Λουκάς είναι πλέον ογδόντα χρόνων. Μια ζωή εμπειρίες και κόπο δημιουργίας στον ιδιωτικό τομέα, όπου τον έταξε η παντοκινήτρα τύχη. Πιστός στη θεωρία του περι παραγωγικότητας του πολίτη και κριτής πάντων πολιτικών όλων των παρατάξεων. Πάντοτε προσπαθούσε να κάνει προβλέψεις με ένα αισιόδοξο μάτι και μια ανοιχτόκαρδη άποψη. Γι’ αυτό με ρώτησε προχθές πώς βλέπω την κατάσταση να εξελίσσεται. «Τι να σου πω, Λουκά μου, πιθανώς στο απώτερο μέλλον να πάμε και καλά, πάντως προς το παρόν πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί, γιατί σε κανένα μέρος όπου κυβέρνησε η Αριστερά δεν χόρτασε ο λαός το σταρένιο ψωμί, πολύ για μπομπότα έχω ακούσει». «Εγώ», μου είπε ο Λουκάς, «είμαι αισιόδοξος, κάτι φαίνεται να βγαίνει από τις προσπάθειες του Τσίπρα». Συμφώνησα, τι άλλο μπορούσα να κάνω;

Εκεί που είχαμε ηρεμήσει συμφωνώντας για τις προθέσεις και τη μεγαλοφυΐα του αριστερού πρωθυπουργού μας, έλαμψε πάνω από τα κεφάλια μας η φωτεινή ρομφαία της σύγχρονης πολιτικής αντίληψης των Ελλήνων. «Εμείς», μου είπε ο Λουκάς, «τακτοποιήσαμε πάνω από δεκαπέντε παιδιά από το χωριό μας και σήμερα δεν μας λένε ούτε καλημέρα». «Oταν λες, Λουκά, ότι τακτοποιήσατε, τι ακριβώς εννοείς;» «Να», μου λέει ο Λουκάς, «τα βολέψαμε όλα σε θέσεις του Δημοσίου».

Ο γιατρός που με εξέτασε μετά με βεβαίωσε πως το εγκεφαλικό, ευτυχώς,  πέρασε ξώφαλτσα, φθηνά τη γλίτωσα.

Δηλαδή, Λουκά μου, βολέψατε τα παιδιά του χωριού σας και τους εξασφαλίσατε μισθό από το δικό μας δύσκολο μεροκάματο; Δεν κατάλαβα καλά, τα σπρώξατε μέσα στο τεμπελχανείο του Δημοσίου με εγγύηση τη δική μας δουλειά Πολύ δημοκράτες είστε, βρε Λουκά, με τα δικά μας λεφτά, μα πάρα πολύ δημοκράτες.

Δεν σκεφθήκατε βέβαια να τους βάλετε την ιδέα να δημιουργήσουν ένα εργοστάσιο κατασκευής ρουλεμάν ή μία εμπορική εταιρεία εκμετάλλευσης των ελληνικών ροδακίνων με στόχο την κάλυψη της σκανδιναβικής αγοράς, έτσι δεν είναι; Και βέβαια έτσι είναι, εκεί θέλει κόπο, χρόνο, αγωνία, μυαλό, φαντασία και όρεξη. Στην πολεοδομία και τη νομαρχία, που στοιβάξατε τα βλαστάρια της πατρίδας μας, χρειάζεται μόνον όρεξη για τσίπουρα και καλό μεζέ. Καλή ζωή και κακή διαθήκη. Αυτές είναι οι ιδεολογικές μας διαφορές, αγαπητέ, φίλτατε και συμπαθέστατε Λουκά, αυτές είναι και είναι τεράστιες. Αυτές είναι οι ιδέες που χρειάζονται οι Σουηδοί βιομήχανοι για να πουλάνε ανενόχλητοι φορτηγά Scania στη Λουάντα της Ανγκόλα και το Λορέντσο Μαρκές της Μοζαμβίκης. Αυτές οι ελληνικές ιδέες τους αρέσουν πάρα πολύ και τους διασκεδάζουν επίσης, σκάνε στα γέλια όταν τις ακούνε. Και να φαντασθεί κανείς ότι η λέξη «emporium» είναι ελληνικής προέλευσης και ετυμολογίας. Μακριά από τον καπιταλισμό ο ελληνισμός έχει καταρρεύσει, και αυτό συμπληρώνεται επίσης και με την ιδέα πως ο Eλληνας είναι ένας κυριολεκτικά δούλος. Τώρα, δούλος του μεγάλου κεφαλαίου, δούλος του καλού Θεού ή κάποιου άλλου δεν ξέρω, πάντως δούλος ακούγεται κάθε Κυριακή πρωί. Κι εκείνος παραμένει σκυφτός, φοβισμένος και υποτελής, απέχοντας χιλιάδες χρόνια και χιλιόμετρα από τον Αριστοτέλη, τον Επίκουρο και τον Σοφοκλή. Ναι, δούλος, η λέξη τα λέει όλα ξεδιάντροπα και κατάμουτρα. Αντε, καλούς διορισμούς να έχουμε και καλή ψυχή.

Φοιβος Ιωσηφ

Πίσω από τη λάμψη των μεταλλίων

Κύριε διευθυντά
Για την πρώτη θέση στο βάθρο και την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στα Olympic Games του Ρίο, μπορεί να κομπάζει η διοργανώτρια χώρα, στο κορυφαίο των αθλημάτων, αυτό του κοινωνικού στίβου. Καταρρίπτοντας κάθε ρεκόρ, αναδεικνύεται πρωταθλήτρια στην κοινωνική αδιαφορία και αμέλεια, παραγκωνίζοντας το ήδη περιθωριοποιημένο κομμάτι της κοινωνίας της, αυτό των φαβελών. Η προσπάθεια εγκλεισμού αυτού σε μια γυάλα απομόνωσης, υψώνοντας τείχη και συρματοπλέγματα κατά τα πρόσφατα ευρωπαϊκά πρότυπα, όχι απλώς δεν ευόδωσε, αντιθέτως, μάλιστα, φώτισε το αγεφύρωτο κοινωνικοοικονομικό χάσμα μεταξύ ενός σύγχρονου «πολιτισμού» εντός των ολυμπιακών σταδίων και ενός εξοβελισμένου, υπανάπτυκτου παράλληλου κόσμου στις φαβέλες. Ο τραγέλαφος της ταυτόχρονης συνύπαρξης δύο αντίθετων κόσμων, τόσο διαφορετικών ταχυτήτων και σε τόσο μικρή απόσταση, αποτελεί ασχημοσύνη κοινωνική και ανθρωπιστική. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και εν γένει αξία καθημερινά ευτελίζονται με το πιο χυδαίο προσωπείο μιας δήθεν σύμπλευσης ευγενούς άμιλλας και υψηλού ιδεώδους. Αγωνιζόμενοι βιοπαλαιστές στον στίβο της επιβίωσης, στον πυρήνα της άναρχης εγκληματικότητας και των ναρκωτικών των φαβελών, το βράδυ της τελετής έναρξης έγιναν οι έξωθεν παρείσακτοι θεατές παρέλασης πολλών εκατομμυρίων εξαργυρωμένων σε φανταχτερά πυροτεχνήματα διάρκειας λίγων λεπτών και τα οποία αυτόματα κατέληξαν στον κάλαθο των αχρήστων. Εκατομμυρίων προς τέρψη και όχι προς ανάπτυξη ή έστω βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης στις παραγκουπόλεις. Αναγκαία έξοδα για «άρτο και θεάματα», τα οποία προ ολίγων ετών δεν αποτελούσαν συνετή κυβερνητική δαπάνη για την κοινωνική πρόνοια και υγεία.

Το κυρίαρχο συναίσθημα το οποίο γεννάται και μόνο στη σκέψη, αν όχι και στη διά ζώσης θέα αυτού του θλιβερού γεγονότος, είναι η ντροπή. Ντροπή κοινωνική, ανθρωπιστική, ατομική. Το πιο θλιβερό γεγονός, όμως, είναι πως μετά το πέρας των Αγώνων, όταν σβήσει ο τηλεοπτικός φακός, μαζί του θα σβήσει και η προβολή αυτής της κοινωνικής παθογένειας που αποτελεί ντροπιαστική κατάκτηση του σύγχρονου «νοήμονος» και κατά τα φαινόμενα «καλλιεργημένου» ανθρώπου. Και μαζί με αυτή, θα σβήσει και η όποια, έστω και εφήμερη, ανθρωπιστική επαγρύπνηση επ’ αυτής. Τουλάχιστον, η εξωτερικά άμεμπτη και εσωτερικά φλεγμαίνουσα αυτή διοργάνωση ας αποτελέσει την απαρχή μιας πιο καθολικής και ουσιαστικής κινητοποίησης, κοινωνικής αλληλεγγύης και ευαισθησίας προς την αδικία που τελείται με τη σιωπηρή ανοχή, αν όχι και συγκατάβαση όλων.

Κωνσταντινος Κωστας - Kτηνίατρος, Ηράκλειο Κρήτης

«Ζητείται βραχοπροστασία»

Κύριε διευθυντά
Οποτε τα τελευταία χρόνια διαβάζω στην εφημερίδα «βράχια της Υδρας» (βλ. π.χ. 23/8/2016, σε άρθρο της Μαργαρίτας Πουρνάρα σ. 13), μου σηκώνεται η τρίχα! Aλλο τα βράχια στους πίνακες του Τέτση που δεν κουνιούνται κι άλλο όταν τα βράχια της Υδρας πέφτουν στη μέση του σπιτιού σου από ψηλά, όπως π.χ. στο σπίτι στη γειτονιά Καλά Πηγάδια εδώ και τρια χρόνια και στο δικό μου σπίτι εδώ και 16 μήνες στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα στο Καμίνι.  Πρέπει να θρηνήσουμε θύματα στο στενό της «Λαγουδέρας», από όπου περνούν χιλιάδες τουρίστες, ή κάτω από το άγαλμα του Μιαούλη ή οπουδήποτε αλλού απ’ όπου πέφτουν από δημόσιους χώρους πέτρες και βράχια επί συστηματικής βάσεως, συνήθως λόγω παρανομιών διαφόρων, για να ενδιαφερθεί κάποιος στις μέρες μας, έξω από τις μακροχρόνιες επιστολές σε δημάρχους και θεσμούς για «βραχοπροστασία». Κάνουμε τον σταυρό μας που η τύχη έχει βοηθήσει και δεν έχουμε ακόμη ανθρώπινα θύματα. Ζω από τις 28 Μαΐου του 2015 με ένα βράχο 7 τόνων, όπως τον υπολόγισαν οι μηχανικοί, που έπεσε από δημόσιο χώρο και έκανε μέρος του σπιτιού μου θρύψαλα εσωτερικά, ευτυχώς χωρίς θύματα, αλλά και με άλλους βράχους να αιωρούνται πάνω από τα κεφάλια εμού και των γειτόνων μου και απάντων των διερχομένων, χωρίς να μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε όπως παλιά τα σπίτια μας, αφού δεν γίνεται τίποτε πέρα από τις φανφάρες και διάφορα «πατριωτικά» των τοπικών αρχόντων και των με τέλεια αδιαφορία διαφόρων ΜΜΕ να ασχοληθούν με το θέμα των βράχων στα σοβαρά. Αρκετά με προτομές και βιολιά αυτό το καλοκαίρι.

Καλά όλα αυτά, αλλά η αλήθεια κάποια στιγμή πρέπει να λέγεται. Και σε αυτό φοβάμαι ότι δεν συμβάλλει δυστυχώς και η προσφιλέστατη και καθημερινά διαβαζόμενη από μένα «Καθημερινή» εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Για να μη μπω σε λεπτομέρειες που θα διακινδύνευαν ίσως την παρούσα δημοσίευση.

Αντωνης Κ. Αντωνιαδης - Μόνιμος κάτοικος Υδρας, Αρχιτέκτων-πολεοδόμος/συνταξιούχος, τ. καθηγητής Αρχιτεκτονικής UTA

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ