Μαρία Κατσουνάκη ΜΑΡΙΑ ΚΑΤΣΟΥΝΑΚΗ

Επιβίωση αντί προόδου

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΣΧΟΛΙΟ

Η παραίτηση έξι μελών από το Συμβούλιο Ιδρύματος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου δεν αποτελεί είδηση. Από το 2013 που ανέλαβαν επίσημα τα καθήκοντά τους τα δεκαπενταμελή αυτά συμβούλια διοίκησης στα ΑΕΙ της χώρας, ελάχιστοι εκ των κυβερνώντων τα… συμπάθησαν. Μπορεί ο νόμος Διαμαντοπούλου να πέρασε από τη Βουλή με εντυπωσιακή πλειοψηφία, στην πράξη όμως, όπως είναι γνωστό, έμεινε ανεφάρμοστος. Οι υπουργοί Παιδείας και πριν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ όλο του έδιναν δήθεν τυχαίες σπρωξιές και αγκωνιές για να πάει πιο κει, να συρρικνωθεί στη γωνιά του. Τυπικά, η θητεία των Σ.Ι. («δημοκρατικά εκλεγμένο όργανο στο οποίο συν-αποφασίζουν καθηγητές του Ιδρύματος μαζί με προσωπικότητες από πανεπιστήμια του εξωτερικού και φορείς της κοινωνίας») έληγε στις 31 Αυγούστου, αλλά θα έπρεπε να έχουν προκηρυχθεί ήδη οι επόμενες εκλογές αν υπήρχε επιθυμία συνέχισης του θεσμού. «Ομως, ποια «επιθυμία»; Εν προκειμένω, μιλάμε για απώθηση. Η επίθεση που δέχθηκαν δε, ιδιαίτερα, οι εκ του εξωτερικού ορμώμενοι καθηγητές - μέλη, διαμόρφωσε, εξ αρχής σχεδόν, την εικόνα του ανεπιθύμητου θεσμού. Εν ολίγοις: το τελικό χτύπημα το κατάφερε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά οι μώλωπες είχαν προηγηθεί.

«Η λειτουργία του Σ.Ι. απειλούσε μια ισορροπία κέντρων εξουσίας που είχαν εγκατασταθεί για χρόνια στα πανεπιστήμια», αναφέρουν χαρακτηριστικά στην επιστολή τους οι έξι παραιτηθέντες του ΕΜΠ. Αλλαγή σκηνικού και χώρας. Στην «Κ» της Κυριακής (28/8) διαβάζουμε στις οικονομικές σελίδες ότι «την περασμένη εβδομάδα, η εταιρεία Cambridge Innovation Capital (CIC), δηλαδή το επενδυτικό ταμείο του Πανεπιστημίου του Cambridge, άντλησε κεφάλαια ύψους περίπου 88 εκατ. ευρώ, τα οποία θα χρησιμοποιήσει ώστε να χρηματοδοτήσει εταιρείες startup που προέρχονται κατά κανόνα από το ίδιο το πανεπιστήμιο ή από την ευρύτερη περιοχή του Κέμπριτζ». Βασικός στόχος αυτής της προσπάθειας είναι να βοηθήσει το πανεπιστήμιο τους φοιτητές του να μετατρέψουν μια ενδιαφέρουσα ιδέα σε επιχείρηση ή σε εμπορικό προϊόν.

Δύο διαφορετικά θέματα, όψεις μιας πραγματικότητας. Συμφέροντα και οπισθοδρόμηση από τη μια, πρόοδος με ρίσκο από την άλλη. Η απαξίωση των θεσμών από τη μια, η ενίσχυση της πρόκλησης από την άλλη. Ας μην καταλήξουμε στο αναμενόμενο: στους δύο κόσμους. Και στην Ελλάδα υπάρχουν νησίδες αριστείας, οάσεις έρευνας και καινοτομίας. Η διαφορά είναι ότι εδώ το κάθε επόμενο βήμα πρέπει να γίνεται στις μύτες των ποδιών, αθόρυβα, σχεδόν στην παρα-νομία. Τα Σ.Ι. που επισημοποιήθηκαν, ιδού πώς κατέληξαν. Μέσα σε ψέματα και ψιθύρους, ο παραγωγικός χρόνος ροκανίζεται και οι άριστοι εξαντλούνται σε ασκήσεις επιβίωσης. Το μέλλον διαρκώς υποθηκεύεται από εκείνους που δεν μπορούν να το αποδεχθούν και να το υπηρετήσουν.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ