Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

«Η “οδύσσεια” ενός σχολείου»

Κύριε διευθυντά
Διάβασα το άρθρο του κ. Σταύρου Τζίμα (27-8-16) «Η “oδύσσεια” ενός σχολείου» και δεν μπόρεσα να πιστέψω αυτά που διάβαζα. Για τον Θεό βρε παιδιά! Ο Δήμος του Μονάχου έδωσε στην εκεί ελληνική παροικία οικόπεδο για να χτίσουν ελληνικό σχολείο και για 14 ολόκληρα χρόνια περιμένουν από το ελληνικό κράτος να τους χρηματοδοτήσει για την ανέγερση. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ξέρουν ότι η Ελλάδα είναι μια χρεοκοπημένη χώρα; Ακόμα δεν έχουν καταλάβει ότι η πλειονότητα των πολιτικών που διοικούν τη χώρα μας ενδιαφέρονται περισσότερο για τα ατομικά τους συμφέροντα παρά για την πατρίδα; Γιατί λοιπόν περιμένουν και ζητούν από το ελληνικό κράτος «να σταθεί αντάξιο των περιστάσεων» κατά τον Πρωτοπρεσβύτερο κ. Απόστολο Μαλαμούση και δεν παίρνουν την πρωτοβουλία να χρηματοδοτήσουν οι ίδιοι την ανέγερση του σχολείου; Ετσι τουλάχιστον θα μπορούν να πουν ότι κάτι έκαναν και αυτοί για τα παιδιά τους.

Οικονομικά δεν έχω σπουδάσει, ούτε λογιστική ούτε καν τελείωσα το γυμνάσιο στην Ελλάδα. Χρησιμοποιώντας όμως κοινή λογική και απλή αριθμητική, λέω: Εάν από τους 28.000 Ελληνες έδιναν ένα ευρώ ο καθένας την εβδομάδα, μια πενταμελής οικογένεια πέντε ευρώ την εβδομάδα, –σπουδαία τα λάχανα– 28.000x1Χ52= 1.456.000 ευρώ σε ένα χρόνο. Και εάν το έκαναν αυτό για τα τελευταία 14 χρόνια, τα χρήματα υπερβαίνουν τα είκοσι εκατομμύρια. Πόσα σχολεία θα μπορούσαν να χτιστούν; Διαφωνεί κανείς;

Βασιλης Βαλταδωρος - Μίτσιγκαν ΗΠA

Τα ιζήματα και οι αυταπάτες

Κύριε διευθυντά
Είναι αυτοί που μισούν ό,τι όμορφο, ό,τι φωτεινό, ό,τι ελεύθερο, ό,τι επιτυχημένο, ό,τι καθαρό, ό,τι αμόλυντο, ό,τι συνεπές, ό,τι δίκαιο, ό,τι διαυγές,  ό,τι άριστο, ό,τι καλύτερο από αυτούς.

Είναι αυτοί που δεν μπορούν από φύση και ιδεολογία να πράξουν κάτι αποτελεσματικά, αυτοί που αδυνατούν να ολοκληρώσουν ή να κατανοήσουν μια σειρά λογικών σκέψεων σε οποιονδήποτε τομέα της ατομικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής, οι ανίκανοι και ατάλαντοι.

Είναι αυτοί που ανδρώθηκαν στα καφενεία, οι άνθρωποι του εύκολου δρόμου και της ήσσονος προσπάθειας, οι ρέμπελοι, πλαδαροί, βυσσοδόμοι και «τζάμπα μάγκες», οι μαθητές της κοπάνας και της κατάληψης, οι φοιτητές του δημοκρατικού πέντε, της αγραμματοσύνης, της μετριότητας, του ωχαδερφισμού και της φραπεδιάς, οι εραστές της χαοτικής, άσκοπης και χαμηλού επιπέδου συζητήσεως, με ιδεολογική πανοπλία τα χειρότερα απόνερα του μαρξισμού. Είναι αυτοί που ξεπούλησαν και κατέστρεψαν ανεπιστρεπτί τα όνειρα ενός ολόκληρου λαού, αυτοί που κατέστησαν όσα είχαν επενδύσει λαμπροί διανοητές, γνήσιοι, όμορφοι και ελεύθεροι άνθρωποι στον όρο «αριστερός», μια χυδαία ασχήμια, μια αποτρόπαιη μουτζούρα.

Είναι αυτοί που πρόδωσαν και εξαπάτησαν αναίσχυντα, ιδανικά, φίλους, συντρόφους, συνοδοιπόρους και όλους τους Eλληνες και επαίρονται γι’ αυτό.

Είναι οι οπαδοί του Στάλιν και των μεθόδων του, οι θαυμαστές του Μαδούρο, του Τσάβες, του καθεστώτος της Βόρειας Κορέας και γενικώς κάθε αρρωστημένου πολιτικού εκτρώματος που γέννησε η κοινωνική συμβίωση, στις στιγμές της χειρότερης δυσπλασίας της.

Είναι αυτοί που στον βωμό του «σταλινισμού» τους, σχεδίασαν να αλλάξουν το νόμισμα, να κλείσουν τις τράπεζες, να επιβάλουν δελτίο στα τρόφιμα και στα καύσιμα, να οδηγήσουν τη χώρα σε κατάσταση πολιορκίας με τον στρατό στους δρόμους, χωρίς να νοιάζονται για τον πόνο και την εξαθλίωση που θα επέβαλαν αυταρχικά, δίχως να ρωτήσουν. Είναι αυτοί που φοβούνται την κατηγορία της «εσχάτης προδοσίας» και θα κάνουν ό,τι μπορούν για να αποφύγουν την ώρα της κρίσεως.

Είναι αυτοί που επισώρευσαν δισεκατομμύρια ζημίας σε χρόνο ελάχιστο, δίχως λόγο, δίχως στόχο, από «αυταπάτη». Eτσι απλά, από «αυταπάτη», από επιπολαιότητα, χωρίς περίσκεψη, χωρίς λύπη, χωρίς αιδώ.

Είναι αυτοί που δεν πιστεύουν στην ελευθερία της εκφράσεως, στην ανεξαρτησία της δικαστικής από την εκτελεστική εξουσία και στα αχειραγώγητα από Υπουργούς Προπαγάνδας ΜΜΕ. Είναι δηλαδή αυτοί που δεν πιστεύουν στα θεμέλια της δημοκρατίας.

Είναι το συνονθύλευμα της ψευτοαριστεροσύνης του χαβιαριού και των πρασινοφρουρών που ξανάπιασαν τα πόστα.

Είναι αυτοί που ισοπεδώνουν, βρίζουν, χυδαιολογούν, εκβιάζουν, απειλούν με οποιοδήποτε μέσο, ύπουλα, υπόγεια, «σταλινικά».

Είναι αυτοί που δεν βρίσκουν μια λέξη καταδίκης για αυτούς που σπέρνουν τον τρόμο, καταλαμβάνοντας πανεπιστήμια και καίγοντας μέσα μεταφοράς, περίπτερα, καταστήματα και περιουσίες απλών ανθρώπων.

Είναι αυτοί που δεν έχουν μια λέξη συμπάθειας για τους αθώους Αξαρλιάν και μια λέξη καταδίκης για τους φονιάδες του Μπακογιάννη.

Είναι αυτοί που θα στοχοποιήσουν και θα εκδικηθούν.

Είναι αυτοί που όσο σιωπούμε και ανεχόμαστε, θεριεύουν και οργανώνονται.

Είναι τα ιζήματα της κοινωνίας που αστόχαστα φέραμε στην εξουσία.

Τους αξίζει η λέξη στην καθαρεύουσα και τη δημοτική, τους αξίζει η καταδίκη, τους αξίζει η λήθη.

Πανος Λαζαρατος - Καθηγητής Διοικητικού Δικαίου Παν/μίου Αθηνών

Tα ψέματα έγιναν μαγκιά...

Kύριε διευθυντά
Παρακολουθώντας όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στον τόπο μας, διαπιστώνουμε με λύπη μας ότι υπάρχει μια «χαλάρωση» στην τήρηση κάποιων πατροπαράδοτων αξιών. Eτσι, για παράδειγμα, το ψέμα σήμερα για πολλούς είναι «μαγκιά», ενώ την αλήθεια τη θεωρούν κουταμάρα.

Kαι όμως, τόσο ο λαός μας με τις σοφές παροιμίες του, που καταδικάζουν ψεύτες και ψέματα, όσο και οι πρόγονοί μας με τα γνωμικά τους, που εξυμνούν την αλήθεια, μας παρέχουν την απαιτούμενη βοήθεια ώστε να ακολουθήσουμε τον σωστό δρόμο, τον δρόμο της αρετής. Aς σταχυολογήσουμε μερικές από τις... βοήθειες. Kαι πρώτα μερικές παροιμίες:

1. Tο ψέμα δεν ζει ώστε να παλιώσει. 2. O ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται. 3. Πιο εύκολα πιάνεται ο ψεύτης από τον κουτσό. 4. O ψεύτης δεν πιστεύεται και όταν λέει την αλήθεια.

Aς θυμηθούμε και μερικές παραινέσεις των σοφών προγόνων μας: 1. Σοφοκλής: «Θάρσει λέγων τ’ αληθές ου σφάλει ποτέ». (Eχε θάρρος, όταν λες την αλήθεια δεν κάνεις λάθος ποτέ). 2. Mένανδρος: «Aγει δε προς φως την αλήθειαν ο χρόνος» (Aποκαλύπτει την αλήθεια ο χρόνος). 3. Eυριπίδης: «Φιλώ λέγειν τ’ αληθές ουκ διπλούς πεφυκ’ ανήρ» (Aγαπώ να λέω την αλήθεια και δεν είμαι διπρόσωπος άνθρωπος). 4. Aριστοτέλης: «Tο φύσει είναι κρείττω τ’ αληθή και δίκαια των εναντίων». (H αλήθεια και το δίκαιο έχουν από τη φύση τους μεγαλύτερη δύναμη από το ψέμα και το άδικο).

Kαι φυσικά όλα τα παραπάνω αποτελούν ένα μικρό μέρος των συμβουλών και παραινέσεων ώστε να  αναζητούμε την αλήθεια και να αποφεύγουμε το ψέμα. Γι’ αυτό θεωρούμε απαράδεκτο ότι οι πολιτικοί μας δεν έχουν ανεβάσει αρκετά ψηλά τον πήχυ της αλήθειας. Kαι είναι κρίμα, γιατί θα μπορούσαν εύκολα να σταματήσουν τις ψεύτικες εξαγγελίες, τα «θα... θα... θα...» και τις απραγματοποίη­τες­ υποσχέσεις. Mε τη σημερινή κρίση που βιώνουμε, ο λαός μας έχει ίσως περισσότερη ανάγκη από ποτέ να του λένε την αλήθεια. Aς προσπαθήσουν λοιπόν αυτοί οι κύριοι να προσαρμοσθούν. Eχουν υποχρέωση απέναντι στον λαό.

Nικος Δυοβουνιωτης - Πολιτικός μηχανικός, Kηφισιά

«Θα κοκκίνιζε και ο Φαμπρ»

Κύριε διευθυντά
Πρόσφατα βρέθηκα στην Επίδαυρο, στην πρεμιέρα της αριστοφανικής κωμωδίας Λυσιστράτη, που παρουσίαζε το Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού. Προ τριών εβδομάδων, στο ίδιο θέατρο, παρακολούθησα την Αντιγόνη του Σοφοκλή πάλι από το Εθνικό Θέατρο σε συνεργασία με το ΚΘΒΕ και ειλικρινά αποζημιώθηκα, παρ’ ότι υπήρχαν δύο-τρία αρνητικά σημεία για τα οποία με κάλυψε απόλυτα η κριτικός της «Καθημερινής».

Το θέαμα που παρουσίασε ο κ. Μαρμαρινός, θέλοντας να πρωτοτυπήσει ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Ο κ. Μαρμαρινός έκανε φιλότιμη προσπάθεια να αντιπαρέλθει τα «παλλόμενα πέη» του Βέλγου πολυτάλαντου Γιαν Φαμπρ. Κάποιοι θεατές δεν άντεξαν τον ξεπεσμό κι εγκατέλειψαν το θέατρο. Αυτοί ήταν οι τυχεροί του πάνω διαζώματος. Δίπλα μου καθόταν μια κυρία με την κόρη της, παιδούλα γύρω στα 10, η οποία μας κοίταζε παραξενεμένη σα να μας έλεγε με νόημα «Πού να το ’ξερα;». Παραδίπλα μας ένα ζευγάρι με την ηλικιωμένη μητέρα που ήρθε από το εξωτερικό μετά 50 χρόνια να θυμηθεί τα παλιά, αλλά πού να περίμενε τέτοια πρόοδο. Μπροστά μας ένα ζευγάρι Ιταλών είχε χαθεί στη μετάφραση, όπου τους εξήγησα ότι ο Αριστοφάνης ήταν η αφορμή για να αυτοσχεδιάσει ο σκηνοθέτης διπλασιάζοντας τον χρόνο. Πριν από χρόνια η ανιψιά μου, μαθήτρια Γυμνασίου, αρνήθηκε να παίξει έναν αριστοφανικό ρόλο στο σχολείο λόγω της βωμολοχίας που είχε. Με ρώτησε πώς ήταν δυνατόν οι Αθηναίοι πριν από τόσους αιώνες να επιτρέπουν κάτι τέτοιο στο κοινό τους. Της εξήγησα ότι οι κωμωδίες του Αριστοφάνη με τη διακωμώδηση του γυναικείου φύλου ήταν αντρική υπόθεση και απαγορευόταν να τις παρακολουθήσουν γυναίκες, πόσω μάλλον ανήλικα. Αντίθετα, οι τραγωδίες ήταν γυναικεία υπόθεση, αλλά αυτό πιστεύω το γνωρίζει ο κάθε Μαρμαρινός ή το παραλείπει εσκεμμένα.  Είναι αλήθεια ότι ο Αριστοφάνης στις κωμωδίες του ήταν βωμολόχος. Εδώ όμως ο κ. Μαρμαρινός ξεπέρασε το μέτρο, αφού τόσο στην εμφάνιση όσο και στον λόγο κυριαρχούσε το χυδαίο. Επιδεικτικά δεν χειροκρότησα τον θίασο που έκανε φιλότιμες προσπάθειες, γιατί κάποτε όλοι πρέπει να αντιδράσουμε, όταν η τέχνη σέρνεται κατάχαμα από  συντελεστές που τάχα θέλουν να πρωτοτυπήσουν χάριν προοδευτισμού. Ο μεγάλος τραγικός Αισχύλος εξόρκιζε τους νεωτεριστές Σοφοκλή και Ευριπίδη να μην ξεφύγουν από το θείο, το ιερό και το όσιο. Σήμερα στο δικό μας ξεπεσμό θα βροντοφώναζε «Αιδώς άνδρες Αθηναίοι».

Δημητρης Μαυραειδοπουλος

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ