Αθανάσιος Έλλις ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΛΛΙΣ

Με ένα κάλπικο αφήγημα ο κ. Τσίπρας στη ΔΕΘ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ο πρωθυπουργός θα προβάλει στη ΔΕΘ το γνωστό διχαστικό αφήγημα που ξεκινάει με την καμένη γη που παρέλαβε από τους μερκελιστές εθνικούς μειοδότες προκατόχους του, συνεχίζεται με την εξάρθρωση της διαπλοκής μέσω της αδειοδότησης των καναλιών, και καταλήγει με τον ισχυρισμό ότι μετά ενάμιση χρόνο δικής του διακυβέρνησης τα πράγματα στη χώρα πηγαίνουν καλύτερα και το μέλλον είναι ευοίωνο.

Θα αφιερώσει μεγάλο μέρος των αναφορών του στη ζημία που προκάλεσαν οι προκάτοχοί του στη χώρα, και στην ανεργία που επέφεραν και αυτός καταπολεμά. Μέσω της επικοινωνιακής εκμετάλλευσης της αυριανής παρουσίας στην Αθήνα του Φρανσουά Ολάντ και του Ματέο Ρέντσι, η εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα θα έχει και «ευρωπαϊκό περιτύλιγμα».

Δυστυχώς, δεν θα κάνει αυτοκριτική. Δεν θα μιλήσει για την ιδεοληψία, την άγνοια, την απειρία, και τελικά την ανεπάρκεια των κυβερνητικών στελεχών που μαζί με τη λανθασμένη οικονομική πολιτική που στηρίζεται στην αδιέξοδη υπερφορολόγηση, έχουν εγκλωβίσει τη χώρα σε αδιέξοδο. Δεν θα τολμήσει να προχωρήσει πέρα από τις «αυταπάτες» και να μιλήσει αν όχι για τα πολιτικά ψεύδη, τουλάχιστον για τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας, που ναι μεν σε μερικές περιπτώσεις στηριζόταν στην άγνοια, αλλά σε πλείστες άλλες έγινε ηθελημένα και από ανθρώπους που γνώριζαν ότι αυτά που υπόσχονταν δεν ήταν εφικτά, αλλά υπηρετούσαν τον υπέρτατο στόχο της αναρρίχησης στην εξουσία.

Οι μεγαλειώδεις εξαγγελίες περί κατάργησης του μνημονίου με ένα άρθρο, μαχητικής διεκδίκησης του κατοχικού δανείου από τους Γερμανούς, μονομερούς διαγραφής του χρέους της χώρας, όπως και για μη πληρωμή του ΕΝΦΙΑ ή των διοδίων, δεν θα ακουσθούν. Θα επαναληφθούν, όμως, οι υποσχέσεις για στήριξη των μη προνομιούχων. Αλλά και εδώ, ακόμη και αν δεχθεί κανείς ότι οι προθέσεις είναι αγνές, το ζητούμενο δεν είναι να αναδιανείμεις πιο δίκαια τη συρρικνούμενη πίτα, αλλά να εφαρμόσεις πολιτικές που μεγαλώνουν την πίτα, και στη συνέχεια να εργασθείς για τη δικαιότερη κατανομή της.

Η επιλογή της ταξικής διαίρεσης και της μετωπικής σύγκρουσης δεν επιτρέπει στον Αλέξη Τσίπρα να εκμεταλλευθεί το γεγονός ότι έχει απέναντί του έναν αρχηγό αξιωματικής αντιπολίτευσης που δεν διολισθαίνει στην πεπατημένη των λαϊκίστικων υποσχέσεων και της παροχολογίας. Αντίθετα, διαμηνύει ότι δεν υπάρχουν ανώδυνες λύσεις και πως δεν είναι εφικτή η επιστροφή στην πλασματική ευημερία της προ κρίσης εποχής.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επικεντρώνει την κριτική του στην ανικανότητα των περισσοτέρων στελεχών της κυβέρνησης και στα αδιέξοδα της εφαρμοζόμενης οικονομικής πολιτικής που στηρίζεται στην αύξηση των φόρων και όχι στον περιορισμό των δαπανών και στις μεταρρυθμίσεις, ενώ για την προσέλκυση επενδύσεων λέει απλά το αυτονόητο, ότι δεν θα έρθουν όσο η γραφειοκρατία δεν περιορίζεται, και το επιχειρηματικό σκηνικό παραμένει αντιοικονομικό λόγω της υψηλής φορολογίας.

Οι κυβερνήσεις των προηγούμενων δεκαετιών διέπραξαν πολλά και μεγάλα λάθη (επιτέλεσαν και σημαντικό έργο, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση) και ο λαός τις τιμώρησε. Εν πολλοίς σωστά. Ομως, ο σημερινός πρωθυπουργός όχι μόνο δεν έχει διδαχθεί από το παρελθόν και θα προτάξει ένα κάλπικο αφήγημα, αλλά έχει και το μειονέκτημα να πλαισιώνεται από συνεργάτες που, με ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι πολύ κατώτεροι των περιστάσεων.

Και μια τελευταία επισήμανση. Οταν ο πρωθυπουργός αναφερθεί στα μεγάλα δημόσια έργα που εγκαινιάζει το τελευταίο διάστημα, καλό θα ήταν να αναγνωρίσει τη σημαντική συμβολή των προκατόχων του στον σχεδιασμό, την έναρξη, και μέρος της υλοποίησης, και να μην αποπειραθεί να τα οικειοποιηθεί. Ας μην ακολουθήσει και σε αυτό το κακό παράδειγμα των προηγούμενων.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ