ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ

Παιδιά των λουλουδιών με σφραγίδα... Ντοκουμέντα

ΓΡΑΦΟΥΝ Η ΖΑΝ ΚΑΙ Η ΝΤΑΡΚ

Ο Γιώργος Καμίνης, o Πολ Πρεσιάδο και ο Ανταμ Σίμτσεκ στη συνέντευξη Τύπου της Ντοκουμέντα.

Ζαν: Λοιπόν, πώς είναι η πρώτη εβδομάδα μετά τις διακοπές;

Νταρκ: Εχω χωθεί στο πατάρι και ψάχνω τις παντελόνες-καμπάνα και τα στενά πουκάμισα της μάνας μου από τη δεκαετία του ’70.

– Κατάλαβα. Επειδή τότε είχαμε δύo κανάλια μόνο, θα ξεθάψεις την κατάλληλη γκαρνταρόμπα για να παρακολουθείς τα τέσσερα σημερινά. Μήπως έχεις ξεπατωθεί να βλέπεις τη σειρά με τον Πάμπλο Εσκομπάρ με τη λίγδα στο μαλλί και τις ζώνες-σαμάρι και επηρεάστηκες; Πες αλήθεια!

– Χαμπάρι δεν έχεις πάρει, ανόητη. Εδώ ετοιμάζεται ολόκληρη καλλιτεχνική επιστροφή στα χρόνια εκείνα. Εξω θα τα φοράω τα ρούχα, όχι στο σπίτι.

– Και πού θα πας ντυμένη σαν να σε περιμένει ο Μάκης Δεμίρης; Ή μήπως ο Χρόνης Εξαρχάκος;

– Στο Πάρκο Ελευθερίας! Αρχίζει μεθαύριο το πρόγραμμα δημοσίων δράσεων της Ντοκουμέντα, της μεγάλης εικαστικής έκθεσης που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα τον Απρίλιο και τον Ιούνιο στο Κάσελ.

– Δεν κατάλαβα. Θα κάνεις περφόρμανς ή θα πας να ακούσεις διαλέξεις; Και τι σχέση έχει η παλινόρθωση των Seventies με την τέχνη;

– Παιδί μου, αυτοί ετοιμάζουν ολόκληρο πρόγραμμα ομιλιών και δράσεων για τη ριζοσπαστική Αριστερά του ’70, τη χούντα στην Ελλάδα και στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, τον αγώνα για τη λευτεριά, τον φεμινισμό. Πρωτοπορία, σου λέω! Αφού θα μιλάμε για τη Νικαράγουα, να μην ντυθώ παιδί των λουλουδιών; Φεύγοντας, λέει, θα σου δίνουν δώρο ένα ταγάρι, ένα πανό, ένα μισοκαμένο σουτιέν, βιβλιογραφία κομμουνιστικής κατήχησης κι ένα ψεύτικο μούσι, και μια πλαστική χειροβομβίδα.

– Μήπως είσαι υπερβολική;

– Ορίστε, σου διαβάζω απόσπασμα από το «μανιφέστο» της ομάδας της Ντοκουμέντα που ανακοίνωσαν στην συνέντευξη Τύπου, παρουσία του Καμίνη, για το δεκαήμερο ομιλιών του Σεπτεμβρίου. Λένε: «Σταδιακά, μέσα σε αυτόν τον διάλογο σκοπεύουμε να αρθρώσουμε σύγχρονες γλώσσες αντίστασης, από την κουρδική επανάσταση της Rojava έως τους queer, τρανσέξουαλ, εκδιδόμενους και τις φωνές των μεταναστών στην Τουρκία, την Ελλάδα, στο Μεξικό ή στη Βραζιλία, τους σύγχρονους αγώνες για την αποκατάσταση των αυτόχθονων πληθυσμών, τις νέες πολιτικές και καλλιτεχνικές πρακτικές που επινοούν νέες μορφές επίδρασης, γνώσης και πολιτικής υποκειμενικότητας, όπως ecosex, queer-indigenism και ριζοσπαστική επιτελεστικότητα. Ολοι μαζί σχεδιάζουν έναν πολιτικό και ποιητικό χάρτη της Ευρώπης διαφορετικό από εκείνον που σχεδίασε η Ευρωπαϊκή Κοινότητα».

– Τι λες, βρε παιδί μου; Μήπως να πάρουμε μαζί μας και κανέναν γέρο θείο να μας εξηγεί τι σημαίνουν όλοι αυτοί οι όροι; Θα έχουν διερμηνέα; Μεταγλώττιση; Υπέρτιτλους; Τα λέγανε αυτά κάποτε στα αμφιθέατρα, αλλά όταν μπήκα εγώ στο πανεπιστήμιο όλο για Timberland και Benetton μιλάγαμε.

– Δεν ξέρω τι θα κάνεις, αλλά εγώ θα πάω να ακούσω τον Τόνι Νέγκρι, από τους πρώτους προσκεκλημένους της Ντοκουμέντα στην Αθήνα. Αυτόν που γράφουν συνέχεια στην «Αυγή» ως θαυμαστή του Αλέξη Τσίπρα, που είχε κατηγορηθεί ως εγκέφαλος των Ερυθρών Ταξιαρχιών και είχε φυλακιστεί, αλλά οι κατηγορίες (λένε) δεν ήταν θεμελιωμένες; Υπάρχει και καλύτερη πρόταση, αν δεν θες. Να πάμε στον Niillas Somby, ακτιβιστή για τα πολιτικά δικαιώματα και την εθνική κυριαρχία των Σάμι, στον Βορρά της Νορβηγίας. Αν δεν είναι αυτό επίκαιρο για την Ελλάδα σήμερα, τότε τι είναι;

– Μπράβο που γίνονται τέτοια πράγματα στην Αθήνα, να καταλαβαίνουμε και τι συμβαίνει στον έξω κόσμο. Βλέπεις με την κρίση δεν μπορούμε να ταξιδέψουμε, και έτσι περιμένουμε μπας και μας διαφωτίσουν.

– Δεν μου λες, είναι ελεύθερη η είσοδος ή πρέπει να πληρώσουμε κανένα κουπόνι για την ενίσχυση της κατασκήνωσης των αναρχοαυτόνομων του 2017;

– Δεν ξέρω. Πάντως διάλεξαν λάθος τίτλο στην Ντοκουμέντα. Αντί για το «Μαθαίνοντας από την Αθήνα» δεν το έβγαζαν «No Border Camp» να έχει και περισσότερο κόσμο; Αλλά βέβαια αυτά είναι καπιταλιστικά...

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ