Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

«Είναι κρίμα για την Ελλάδα»

Κύριε διευθυντά
Ο πρωθυπουργός συνθλίβεται ανάμεσα α) στις εγγενείς στο κόμμα του Σύριζα ανεδαφικές ιδεοληψίες, αυτές που οι εξυπνότεροι λαοί τις έχουν κλειδώσει ερμητικά και προ πολλού στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, β) στις οπισθοδρομικές κυρίαρχες συντεχνίες που ρίζωσαν και αντρειώθηκαν στην περίοδο της λεγομένης «μεταπολίτευσης», στοιχειώνοντας την Ελλάδα με την αρνητική επιρροή τους, και γ) στις ευρύτερες πελατειακές σχέσεις που πάντα υπήρχαν αλλά τώρα βρίσκονται στο έπακρον. Oλοι αυτοί οι παράγοντες και οι «παραγοντίσκοι» πίσω από αυτούς υπαγορεύουν, κατά συρροήν, στη σημερινή κυβέρνηση πώς να πορεύεται για το δικό τους συμφέρον, όταν η στυγνή πραγματικότητα δεν συμβιβάζεται με τις ιδεοληψίες τους ή κινδυνεύει να περιορίσει την κυριαρχία τους, αδιαφορώντας για την τύχη της χώρας. Με διάφορες ανόητες δικαιολογίες, παλινωδίες και τερτίπια, η κυβέρνηση ανταποκρίνεται επιδεικνύοντας ανήκουστη αδράνεια ή σύρεται πολύ αργά πίσω από τα γεγονότα αντί να δρα γρήγορα και αποτελεσματικά.

Ο τρόπος λειτουργίας μέσα στο κυβερνητικό στρατόπεδο είναι αλλοπρόσαλλος. Ο ένας υπουργός υπονομεύει τον άλλον, ο ίδιος υπουργός τρενάρει την εφαρμογή των αποφάσεων που έχει πάρει ή δεν τις υλοποιεί ποτέ και όλο αυτό το κατά Βαρουφάκη «αριστερό τσούρμο» μαζί υπονομεύει ή σαμποτάρει τον πρωθυπουργό και τις συλλογικές κυβερνητικές αποφάσεις. Το μόνο που καταφέρνει αυτή η εξωπραγματική διακυβέρνηση είναι να χειροτερεύει τα πάντα, εμποδίζοντας οποιεσδήποτε χρήσιμες ή ακόμη και συμφωνηθείσες μεταρρυθμίσεις με τους πιστωτές μας ή δυσκολεύοντας συμβάσεις με διεθνείς επενδυτές.  Με αυτά τα δεδομένα, οι δύο πλευρές, της ιδεοληψίας και της αδράνειας από τη μια και της πιεστικής πραγματικότητας από την άλλη, είναι αδύνατον να γεφυρωθούν. Eτσι η χώρα οδηγείται συνεχώς στα χαμηλότερα σε καιρό ειρήνης επίπεδα ύπαρξης και χάνει συνεχώς τον σεβασμό και την αξιοπιστία στη διεθνή κοινότητα. Ο δεσμώτης πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του αδυνατούν αντικειμενικά να κυβερνήσουν και η παραμονή τους στην εξουσία είναι, αν μη τι άλλο, τουλάχιστον ασύμφορη για την Ελλάδα.

Νικολαος Π. Γλυτσος - Οικονομολόγος

Εθνομάρτυρας και ιερομάρτυρας

Κύριε διευθυντά
Το εκκλησιαστικό και εθνικό έργο που επετέλεσε ο Aγιος Χρυσόστομος τόσο στη Δράμα (όπου αρχικώς εξελέγη και εχειροτονήθη Μητροπολίτης τον Μάιο του 1902), όσο και στη συνέχεια στη Σμύρνη, είναι σημαντικότατο και πολύπλευρο.

Ο διακεκριμένος εκείνος Ιεράρχης και ακραιφνής Eλλην πατριώτης παρέμεινε μέχρι τέλους πλησίον του δεινώς δοκιμαζομένου ποιμνίου του, αντιμετωπίσας με θάρρος και παρρησίαν τις βιαιοπραγίες και τις φρικαλεότητες των Τούρκων εις βάρος του ελληνικού πληθυσμού της Σμύρνης, φανείς έτσι αντάξιος της Εκκλησίας και του περιουσίου ελληνικού μας έθνους.

Ο Aγιος Χρυσόστομος συνελήφθη την 28η Αυγούστου / 10η Σεπτεμβρίου 1922 με τις κατηγορίες που του αποδόθηκαν, αναφερόμενες στην πολιτείαν του κατά την διάρκειαν της κατοχής της Σμύρνης από τους Eλληνας και στην συμμετοχήν του στην Μικρασιατική Aμυνα, πράξεις που συνιστούσαν προδοσίαν έναντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δεδομένου ότι ο Aγιος Χρυσόστομος είχε την τουρκική υπηκοότητα.
Το εσπέρας της ιδίας ημέρας ο Νουρεντίν Πασάς παρέδωσε τον Μητροπολίτην Σμύρνης Aγιον Χρυσόστομον στο αιμοδιψές πλήθος, το οποίο και τον εξόντωσε μαρτυρικώς.

Ο Εθνο-Ιερομάρτυρας Aγιος Χρυσόστομος, Μητροπολίτης Σμύρνης ο από Δράμας, με την εθελοθυσίαν του υπέρ του λαού και του έθνους, υπήρξε τω όντι η μορφή και το σύμβολο του μαρτυρίου του Μακεδονικού και του Μικρασιατικού Ελληνισμού, μορφή συνάμα αντιπροσωπευτική της θυσίας του ελληνικού κλήρου στον βωμό της πατρίδος.

Ο Aγιος Χρυσόστομος υπήρξε πράγματι εκφραστής και πιστός ερμηνευτής της συζυγίας Ορθοδοξίας και Ελληνισμού. Ως εκ τούτου, ορθώς και δικαίως, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος –καθόσον τούτο αδυνατούσε να το πράξη η Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως, λόγω της δυσμενούς και ιδιόμορφης θέσεώς της εντός του τουρκικού κράτους– τον ανακήρυξε εις Aγιον με την υπ’ αριθμό 2556 της 5-7-1993 εγκύκλιό της και η μνήμη του εορτάζεται την Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, η δε 14η Σεπτεμβρίου ημέρα που οι δυνάμεις του Κεμάλ Πασά πυρπόλησαν και κατέστρεψαν την ελληνικωτάτην Σμύρνην καθιερώθη ως Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος, σύμφωνα με τον Ν. 2645/1998 (ΦΕΚ Α΄234). Τέλος, σύμφωνα με απολυτίκιο που συνέθεσε ο Ιδιαίτερος Γραμματεύς του Αγίου Χρυσοστόμου και μετέπειτα καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Λεωνίδας Φιλιππίδης, ο Aγιος Χρυσόστομος περιεβλήθη τον φωτοστέφανον του Εθνομάρτυρος και Ιερομάρτυρος, αφού «γενναίως αθλήσας, υπέμεινε υπέρ πατρίδος και πίστεως θάνατον».

Κωνσταντινος Β. Χιωλος - Διδάκτωρ Νομικής – Επίτιμος Δικηγόρος

«Ψιλά γράμματα» για τον Ρέμπραντ

Κύριε διευθυντά
Η ζωή επέδειξε ιδιαίτερη σκληρότητα στον μέγα ζωγράφο Ρέμπραντ. Θα ήταν άδικο να επιβαρύνουμε τη μνήμη του με κάποιες όχι και τόσο ακριβείς πληροφορίες που διαβάσαμε στην επιστολή της 9/8 του φίλτατου κ. Ι. Γεωργίου. Γράφει ο επιστολέας πως ο Ρέμπραντ δεν ήξερε γράμματα και, κατά τον Ι. Σάντραρτ, «δεν ήξερε καλά καλά να διαβάζει ολλανδικά». Αυτό είναι αναληθές. Διαβάζουμε: «Εφτά χρονών γράφτηκε σε ένα σχολείο που έδινε ιδιαίτερη έμφαση στα λατινικά. Τελείωσε στα 14, αφού γνώρισε αρκετά καλά την γραμματεία, την ιστορία και τον πολιτισμό της Ελλάδας και της Ρώμης. Eτσι εξηγούνται πολλά θέματα της ζωγραφικής του αργότερα. Το 1620 τον συναντάμε στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν (Leiden) – το παλιότερο και πιο φημισμένο των Κάτω Χωρών, το οποίο, όμως, γρήγορα εγκατέλειψε» (Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, Εκδοτική Αθηνών, τομ. 99, σελ. 51). Τα ίδια αναφέρονται και στο «Τα αριστουργήματα της τέχνης – Οι μεγάλοι ζωγράφοι» του εκδοτικού οίκου των αδελφών Fabbri. Και επισημαίνεται: «Το ότι η ζωγραφική δεν στάθηκε ένα απλό βιοτεχνικό επάγγελμα για τον Ρέμπραντ το χρωστούσε ακριβώς σε αυτή τη σχολαστική κι ολοκληρωμένη εκπαίδευση της νεαρής του ηλικίας, που βοήθησε αποφασιστικά, κυρίως στην εικονογραφία, ν’ απλωθούν τα όρια της τέχνης του» (τομ. 3, σελ. 87-88). Και στην Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα: «H οικογένεια παρέμεινε καθολική σε μια εποχή που το Λέιντεν είχε ασπαστεί τον Προτεσταντισμό και αυτό εξηγεί την επιλογή του λατινικού σχολείου» (τομ. 51, σελ. 336). Την αναφορά του λατινικού σχολείου την βρίσκουμε και στη La Grande Encyclopedie (έτος 1902, τόμ. 28, σελ. 377). Τώρα, γιατί ο σύγχρονός του Γερμανός ζωγράφος Σάντραρτ είπε αυτή την κουβέντα νομίζω από απλή αντιπάθεια, μιας και θεωρούσε πως δεν ακολουθούσε τους καθιερωμένους κανόνες της ζωγραφικής.  Η κατάταξή του, όσον αφορά το θρήσκευμα, στους αναβαπτιστές είναι προβληματική, μιας και βάπτισε όλα τα παιδιά του. Οι αναβαπτιστές δεν το έκαναν.  Η Χέντρικγε Στόφελς δεν ήταν μοντέλο του, αλλά οικιακή βοηθός που είχε αναλάβει την ανατροφή του γιου του. Αργότερα, την χρησιμοποίησε και ως μοντέλο, πράγμα που έκανε με όλα τα οικεία πρόσωπά του. Αδυνατούσε δε να την παντρευτεί, γιατί θα έχανε την κτηματική περιουσία της θανούσης συζύγου του, της Σάσκιας, που του είχε θέσει ως όρο πως, αν πέθαινε, και αυτός ξαναπαντρευόταν, τότε η περιουσία της θα επιστρεφόταν στην οικογένεια της. Hταν τότε σε μεγάλη οικονομική ανέχεια. Ανθρώπινες αδυναμίες...

Επαμεινωνδας Ηλιοπουλος - Φαρμακοποιός, Αθήνα

Πρωταθλητές κυβιστήσεων

Kύριε διευθυντά
Η ροπή της άφθαρτης και άμεμπτης κυβερνητικής συμπαράταξης προς την άκρατη υποσχεσιολογία και τα έωλα προεκλογικά φληναφήματα αποτέλεσε επιτυχημένη και κλασική συνταγή πλειοψηφικής νίκης σε τρεις κρίσιμες κάλπες. Η συστημική εναντίωση και η ακραιφνής επιθυμία στήριξης της δοκιμαζόμενης λαϊκής μάζας αποτέλεσαν τη θρυαλλίδα επικράτησης αυτού του νεοαριστερού «ανανεωτικού» φαινομένου, με προοπτικές κάθαρσης των βαρωνιών του μεταπολιτευτικού νεποτισμού. Οι πομπώδεις, πλην όμως πτερόεσσες, προεκλογικές δηλώσεις για την πολυπόθητη αυτή πολιτική κάθαρση εξανεμίστηκαν μετεκλογικά, καθιστώντας τη στρατηγική των κυβιστήσεων πάγια κυβερνητική πρακτική της τελευταίας διετίας.

Η λέξη-κλειδί που δύναται να χαρακτηρίσει τα κίνητρα και τους διακαείς πόθους αυτής της ετεροκαθοριζόμενης συγκυβέρνησης είναι αυτή της διασκέδασης, με την αρχαία απόδοσή της, αυτή της δια-σκόρπισης και σύγχυσης του νου (εκ του αρχαίου διασκεδάννυμι). Το κομματικό λάβαρο με το «κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη» κατέστη σύγχρονη μετεξέλιξη των πάλαι ποτέ προεκλογικών «θα, θα, θα», με την οριακή κυβερνητική πλειοψηφία να γίνεται βασιλικότερη του βασιλέως, αγκαλιασμένη με το σύστημα που η ίδια «αντιμάχεται». Το πομπώδες σκίσιμο του μνημονίου μετεξελίχθηκε σε μια ταπεινή αποδοχή αυτού, με την κυβέρνηση της πρώτης φοράς Αριστερά να γίνεται το πολιτικό καραβάνι της Ευρώπης, ανεβάζοντας αρχαία τραγωδία και αναμένοντας τους από μηχανής θεούς της τρόικας, ευελπιστώντας σε ανακατάληψη των θώκων για ακόμα μία τετραετία. Η πολιτική πρακτική των στροφών, των περιστροφών και των μεταστροφών, αν κάποτε αποτελούσε παραδοσιακή και αποτελεσματική συνταγή πολιτικών διακρίσεων και νικών, πλέον ζαλίζει. Ζαλίζει τους εφαρμοστές της και τους δέκτες αυτής. Ο πολιτικός στρουθοκαμηλισμός έχει κουράσει και πλέον αδυνατεί να χρησιμοποιήσει επιτυχώς τον ξύλινο λόγο αποπροσανατολισμού, καθώς η περίοδος χάριτος έχει παρέλθει. Οι μνείες πυγμής για την κάθαρση του πολιτικού βίου από νταβατζήδες και βαρώνους φαντάζουν όνειρα θερινής νυκτός, καθώς η αρχή οφείλει να επέλθει πρωτίστως από τους ίδιους του εξαγγέλλοντες. Και όταν σφάλλει το σώμα, σφάλλει και η σκέψη. Γεγονός το οποίο θα αποτελέσει και τη δαμόκλειο σπάθη της συμπαράταξης, γνωρίζοντας και η ίδια πως η πληγή που θα προκληθεί θα είναι και το κύκνειο άσμα της.

Κωνσταντινος Κωστας - Kτηνίατρος, Ηράκλειο Κρήτης

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ