Ξένια Κουναλάκη ΞΕΝΙΑ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ

Ο πολιτικός Μάριο Ντράγκι

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Από τη θρυλική ομιλία του Μάριο Ντράγκι τον Ιούλιο του 2012, όταν διατύπωσε το καθησυχαστικό whatever it takes, ότι δηλαδή η ΕΚΤ θα κάνει οτιδήποτε χρειαστεί για να σταθεροποιήσει το ευρώ, και την ποσοτική χαλάρωση μέχρι σήμερα, ο κεντρικός τραπεζίτης έχει επιδείξει την πιο φιλοευρωπαϊκή πολιτική. Μέσα στα στενά περιθώρια που του υπαγορεύει ο θώκος του, έχει εμφανιστεί πιο πολιτικός από τους περισσότερους Ευρωπαίους ηγέτες, ακόμη και όταν υποτίθεται ότι μιλά ως τεχνοκράτης. Την Τρίτη, σε μία από τις σπάνιες πολιτικές τοποθετήσεις του, προειδοποίησε ότι «η αναζήτηση πλούτου και εξουσίας αφήνει πίσω της μεγάλα κομμάτια της ευρωπαϊκής κοινωνίας» και πως «το ευρωπαϊκό εγχείρημα κινδυνεύει όταν δεν διανέμονται ισότιμα τα οφέλη της ενοποίησης».

Η Ε.Ε. δοκιμάζεται εσχάτως από φυγόκεντρες δυνάμεις: Η Βρετανία παλεύει να συνέλθει από το σοκ του Brexit, η ξενοφοβική «Εναλλακτική για τη Γερμανία» πιέζει τη γερμανική κυβέρνηση σε αναδίπλωση στο προσφυγικό και την –έστω δειλή– απομάκρυνση από τη λιτότητα, η Ουγγαρία βρίσκεται απομονωμένη, επειδή παραβιάζει τους κανόνες κοινοτικής αλληλεγγύης, η Πολωνία πιέζει για μια ασαφή μετα-Brexit επιστροφή στο καθεστώς της εθνικής κυριαρχίας στην Ε.Ε., η Γαλλία απειλείται με εκλογική νίκη της οπαδού δημοψηφίσματος για την έξοδο της χώρας από την Ενωση, Μαρίν Λεπέν, του χρόνου. Μέσα σε αυτό το κλίμα όπου ο ευρωσκεπτικισμός είναι... the new black, ταιριάζει με όλα και είναι σέξι, ο Μάριο Ντράγκι επιλέγει να πάει κόντρα στον συρμό και να μιλήσει, στη σημερινή συγκυρία(!), υπέρ του ευρώ, της Ευρώπης και της περαιτέρω ομοσπονδιοποίησης. Από τη μια ηχεί σουρεαλιστικό, από την άλλη ο επικεφαλής της ΕΚΤ έχει μια πολυτέλεια: είναι ο μόνος ηγέτης αυτήν τη στιγμή στην Ευρώπη που δεν έχει να αντιμετωπίσει το πολιτικό κόστος όσων λέει. Ζητάει δικαιοσύνη, αναδιανομή και μετριοπάθεια, εκφράζοντας τον φόβο ότι ο κατακερματισμός της ευρωπαϊκής κοινωνίας θα μπορούσε να αφήσει ανολοκλήρωτη την ενιαία αγορά. «Δεν πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει σοβαρή πρόοδος στο άνοιγμα των αγορών και την ανταγωνιστικότητα, αν η Ευρώπη δεν αφουγκραστεί τα αιτήματα όσων μένουν πίσω σε μια κοινωνία δομημένη πάνω στην αναζήτηση του πλούτου και της εξουσίας», λέει χαρακτηριστικά. Η ευρωπαϊκή Αριστερά συνηθίζει να καταφέρεται κατά των ανάλγητων τραπεζιτών, ο Ντράγκι όμως είναι αυτός που μιλά για «φορολογική δικαιοσύνη, ταμείο υποστήριξης των ανέργων, κονδύλια επαγγελματικής επανειδίκευσης». Καμιά φορά είναι δύσκολο να υπερβεί κανείς τις κλισέ αγκυλώσεις και τα ιδεολογικά σχήματα, όπως «κακός τραπεζίτης - καλός πολιτικός». Ομως ο Ντράγκι, τόσο με τα λόγια του όσο και με τις πράξεις του, έχει αποδείξει τα τελευταία χρόνια ότι είναι και πιο φιλοευρωπαίος και πιο πολιτικός από πολλούς κοινωνικά ευαίσθητους, δήθεν αριστερούς, ηγέτες της ευρωπαϊκής περιφέρειας.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ