Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

«Αλλο Πολάκης κι άλλο σύντεκνος»

Κύριε διευθυντά
Οι Κρητικοί δεν είναι «Πολάκηδες»! Εχουν και λεβεντιά και γενναιοφροσύνη! Eνας, έστω και υπουργός, δεν το αλλάζει αυτό. Eστω κι αν τον καλύπτουν οι συνάδελφοί του υπουργοί. Δικαίωμά τους! Οποιος διαφωνεί, ας το πει. Ο υπουργός κ. Γιώργος Σταθάκης όμως, όπως δηλώνει ο ίδιος, (ειδήσεις ΣΚAΪ) δεν τον καλύπτει μόνο ως συνάδελφό του υπουργό, αλλά και με τον μανδύα του «συντοπίτη», επιρρίπτοντας έτσι στην ιδιότητά του αυτή, την ευθύνη μεγάλου μέρους της εξευτελιστικής συμπεριφοράς του κ. Πολάκη.

Ας μάθει ο κ. Σταθάκης ότι, στο σύνολό τους, οι Κρήτες «συντοπίτες» του απορρίπτουν τη στάση του αυτή απέναντι στην ιδιότητα που τους τιμά και την τιμούν!

Nικος Σκουλουδης - Πολιτικός Μηχανικός

Το Ολοκαύτωμα και οι λέξεις...

Κύριε διευθυντά
Oταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το σημείωμα, η υπόθεση με τις δηλώσεις Πελεγρίνη ήταν ακόμη σε έξαρση. Κι εγώ σε μια συναισθηματική αναστάτωση. Αποφάσισα λοιπόν να αφήσω ένα μικρό διάστημα για να μπορέσω να δω την υπόθεση αυτή με την καθαρότητα της χρονικής απόστασης και όσο γίνεται αμερόληπτα από το βάρος των διαστάσεων που πήρε.

Είναι σοβαρή τελικά αυτή η υπόθεση; Ή θα πρέπει να την κατατάξουμε σε μια «ατυχή» στιγμή και να δεχθούμε τις διορθωτικές δηλώσεις του υφυπουργού, που διαβεβαιώνει για τις αγαθές προθέσεις του και αποδίδει την έκφραση-κλειδί «οικειοποίηση του Ολοκαυτώματος» σε παραδρομή;

Η προσεκτική ανάγνωση ολόκληρης της ομιλίας του υφυπουργού διατυπώνει με σαφήνεια το εξής επιχείρημα από την πλευρά του: «Η Μικρασιατική Καταστροφή είναι μία από τις αλλεπάλληλες καταστροφές που έχει υποστεί ο Ελληνισμός. Αν μπορέσουμε να την οικειοποιηθούμε –με ανάλογο τρόπο που ο εβραϊκός λαός οικειοποιήθηκε το Ολοκαύτωμα– τότε μέσα στο κλίμα συμπάθειας που θα δημιουργηθεί από τη συσχέτιση του Ελληνισμού προς την καταστροφή, η διεκδίκηση αποζημιώσεων για όσα υπέστημεν από υπαιτιότητα άλλων μπορεί να καταστεί αποτελεσματική».

Υπό το βάρος των αντιδράσεων, ο υφυπουργός δήλωσε ότι η σωστή λέξη δεν ήταν η «οικειοποίηση» αλλά η «ανάδειξη», εννοεί από τους Εβραίους του Ολοκαυτώματος. Oπως επί λέξει αναφέρει σε άλλο σημείο: «Οι Εβραίοι πέτυχαν να ταυτίσουν το Ολοκαύτωμα προς την τραγική μοίρα του έθνους των». Δηλαδή εμείς οι Εβραίοι, με λίγα λόγια, ταυτιστήκαμε με το Ολοκαύτωμα και «με επιμονή και υπομονή εξασφαλίσαμε την ανάδειξή του (οικειοποίηση στο πρωτότυπο κείμενο) ώστε να εξασφαλίσουμε τη δικαίωσή μας».

Εγώ καλοπροαίρετα δέχομαι ότι η ορθή λέξη είναι η «ανάδειξη» και όχι η «οικειοποίηση». Ε και λοιπόν, επί της ουσίας τι αλλάζει αυτό; Ο υφυπουργός μάς χρησιμοποιεί ως καλό παράδειγμα για το πόσο μεθοδικά αναδείξαμε το Ολοκαύτωμα και εξασφαλίσαμε δικαίωση, την οποία –όπως προκύπτει από το κείμενό του– συνδέει άμεσα με τον στόχο της διεκδίκησης αποζημιώσεων. Ας το κάνουμε όπως οι Εβραίοι, λέει ο υφυπουργός. Και όλα αυτά με σημείο αναφοράς το Ολοκαύτωμα και την καταστροφή του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας.

Και μάλιστα, όπως λέει, «η διαμόρφωση αυτής της νοοτροπίας είναι ζήτημα Παιδείας» και ζητάει οι πρωτοβουλίες για την «οικειοποίηση» της καταστροφής να αρχίσουν από τα πνευματικά ιδρύματα της χώρας.

Δηλώνω ειλικρινά ότι δεν ξέρω με ποια από τις δύο ιδιότητές μου πρέπει να οργιστώ περισσότερο: αυτή του Eλληνα πολίτη ή αυτή του Εβραίου;

Του Eλληνα πολίτη, που ο υφυπουργός της Παιδείας τον προτρέπει να μάθει πώς να πουλάει την τραγική ιστορία της χώρας; Ή του Εβραίου, που ο υφυπουργός της Παιδείας (και Θρησκευμάτων) τον συγχαίρει για το πόσο καλά έχει πουλήσει τη δική του τραγική ιστορία;

Στη δε απάντησή του προς το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο, που εξέφρασε την έντονη δυσαρέσκειά του για τις δηλώσεις του υφυπουργού, λέει: «Με παρεξηγήσατε με τόσο αβασάνιστο τρόπο... αναφέρθηκα στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων ως παράδειγμα που πρέπει να το έχουμε υπόψη μας εμείς οι Eλληνες». Ως παράδειγμα, εννοεί προφανώς, «οικειοποίησης» ή έστω «ανάδειξης» τραγικών ιστορικών γεγονότων για να επωφεληθούμε όπως εσείς!

Δεν θα συνεχίσω άλλο την ανάλυση αυτή. Και δεν χαρακτηρίζω τον υφυπουργό αντισημίτη. Κάνω όμως την οδυνηρή διαπίστωση ότι όλες οι μελέτες και έρευνες που δίνουν στην Ελλάδα την πρώτη θέση σε αντισημιτικά στερεότυπα, δικαιώνονται και μάλιστα από επίσημα χείλη. Γιατί, ανεξάρτητα από την ετυμολογική διαφορά μεταξύ «οικειοποίησης» και «ανάδειξης», η ουσία παραμένει στη διάχυση της στερεότυπης αντίληψης ότι εμάς τους Εβραίους μάς έκατσε καλά το Ολοκαύτωμα για να το παίξουμε θύματα, να πάρουμε αποζημιώσεις, να κάνουμε κράτος κ.λπ. Και αυτή τη φορά, με τη σφραγίδα του υφυπουργού της Παιδείας!

Δεν ξέρω αν το γεγονός είναι αρκετό για να παραιτηθεί ή να αποπεμφθεί ο υφυπουργός. Και δεν με αφορά. Αυτό όμως που θα ανέμενα από έναν υφυπουργό που υπήρξε πρύτανης και δάσκαλος είναι να αναγνωρίσει την αξία του λάθους του από τη σύγκριση δύο εντελώς διαφορετικών στα αίτια, στις συνθήκες και στα αποτελέσματά τους γεγονότων. Επιπλέον, θα ανέμενα αυτό το λάθος σχετικά με την αναφορά του στο Ολοκαύτωμα να το «αναδείξει» σε ευκαιρία για να συνδράμει στη μάχη εναντίον ενός κλασικού αντισημιτικού στερεοτύπου στη χώρα μας. Η ευκαιρία χάθηκε μέσα στις λέξεις.

Εκτός κι αν είμαι πολύ χαζός για να καταλάβω το υψηλό πνεύμα που απορρέει από τα λόγια του υφυπουργού και σύρθηκα σε ανούσιες και πεζές ερμηνείες. Σε μια τέτοια περίπτωση, κ. υφυπουργέ, σας ζητώ εγώ συγγνώμη.

Μινος Μωυσης

Ολέθρια λάθη στη γεωργία

Κύριε διευθυντά
Με ποιο σκεπτικό η κυβέρνηση αποφάσισε/συμφώνησε με την τρόικα να μειώσει κατά 60% τις συντάξεις όσων θα συνεχίσουν να απασχολούνται  στη γεωργία και μετά τη συνταξιοδότησή τους, ανεξάρτητα από το βιώσιμο της σύνταξής τους και ανεξάρτητα από τη διεθνώς παραδεδεγμένη εμπλοκή του θέματος αυτού με την εγγειοδιαρθρωτική δομή των Γεωργικών Εκμεταλλεύσεων (Γ.Ε.);

Το υπ’ αριθμόν 1 πρόβλημα της δικής μας γεωργίας είναι οι νάνες και πολυτεμαχισμένες, στην ουσία κονιορτοποιημένες και κατά 95% μη βιώσιμες Γ.Ε. Ασφαλώς άρρηκτα συνδεδεμένες τόσο με τα εργασιακά/ ασφαλιστικά, όσο και με τα φορολογικά, χωρίς να διανοηθεί κανένας κυβερνητικός παράγοντας ότι τα τόσο ευαίσθητα κοινωνικό/οικονομικά αυτά θέματα δεν διευθετούνται με οριζόντιες περικοπές, αλλά μόνον κατόπιν εξειδικευμένης εκπόνησης μελετών, όπου ο σεβασμός στα στατιστικά κ.λπ. στοιχεία πρέπει να είναι απόλυτος.

Oλα αυτά, αφού βεβαίως διευθετηθούν θεσμικά οι αρχές της διαδικασίας της εγγείου Αναδιαρθρώσεως, όπου θα προβλέπεται εφικτή δημιουργία βιώσιμων Γ.Ε., είτε με ενοικίαση, είτε με εξαγορά, είτε με οιοδήποτε συμμετοχικό τρόπο. Η επιβολή/έγκριση του νόμου 4387/2016 από την τρόικα σημαίνει ότι οι «εμπειρογνώμονές» τους, είτε είναι εξίσου «ανύποπτοι»/αγράμματοι, με τους αντίστοιχους Eλληνες εκπροσώπους, είτε δράσανε δολίως για να εκμηδενίσουν τη δική μας γεωργία υπέρ της δικής τους.

Θα έπρεπε πρώτα να αρθούν τα εγγειοδιαρθρωτικά αδιέξοδα και μετά να υπάρξουν συνέπειες σε όσους αδικαιολόγητα δεν συναινέσουν στην υλοποίηση της εγγείου αναδιαρθρώσεως και όχι αντίστροφα.

Ειδεμή οι αρνητικές επιπτώσεις και στην κοινωνία και στην εθνική οικονομία μπορεί να είναι εκρηκτικά καταστρεπτικές.

Θα ήταν βεβαίως ευχής έργον αν η κυβέρνηση μας «χάριζε» τα ονοματάκια των ένθεν κακείθεν εμπειρογνωμόνων, ώστε να πάψουν να αναπαράγονται ανάλογα φαινόμενα.

Π. Κ. Παναγοπουλος - Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Σορβόννης

Κληρονομιές και καμένη γη

Κύριε διευθυντά
Στην «Καθημερινή» της 18ης Σεπτεμβρίου δημοσιεύθηκε άρθρο του καθηγητή Γιώργου Παγουλάτου, με τίτλο «Η κληρονομιά της κυβέρνησης Τσίπρα», στο οποίο κάνει μια σύντομη αποτίμηση των θετικών σημείων όλων των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης, μέχρι σήμερα. Κι αφού αναφέρει ότι η πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα ήταν καταστροφική, κρίνοντας τη δεύτερη κυβέρνηση, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «η πλοήγηση των αντιμνημονιακών ψηφοφόρων στην όχθη του ρεαλισμού είναι ένα επίτευγμα».

Η βασική μου επιφύλαξη απέναντι σε αυτό το συμπέρασμα είναι ότι ποτέ αυτή η κυβέρνηση δεν δέχθηκε την ιδιοκτησία του προγράμματος που ακολουθεί, γι’ αυτό και η ρητορική της είναι αντίθετη (και γι’ αυτό αντιφατική) με όσα κάνει αλλά και, για τον ίδιο λόγο, αναιρεί στην πράξη όσα λέει, βάζοντας συνεχή εμπόδια στις ιδιωτικοποιήσεις. Κορυφαίο παράδειγμα (αλλά όχι μόνο) το Ελληνικό. Πέραν αυτών, ο κ. Παγουλάτος παραλείπει να αναφερθεί στην καταστροφική πολιτική (συνολικά της διακυβέρνησης Τσίπρα) σε όλους τους άλλους τομείς, με κυριότερο την παιδεία αλλά όχι μικρής σημασίας και την υγεία, την ασφάλεια, την ενημέρωση, το μεταναστευτικό κ.λπ. Κυριολεκτικά, δεν έχει αφήσει λίθον επί λίθου, ξεκινώντας από τομείς στους οποίους οι δανειστές μας δεν είχαν λόγο και, ξεπερνώντας τα όρια, τους έφερε κι αυτούς αντιμέτωπους (ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί, π.χ.).

Το χειρότερο, βέβαια, είναι ότι η πλοήγηση στην όχθη του ρεαλισμού είναι εικονική – τουλάχιστον ως προς τον πλοηγό και μεγάλο μέρος των επιβατών. Μόλις ο καπετάνιος κατεβεί από το καράβι, θα αρχίσει πάλι τον αντιμνημονιακό αγώνα του. Αυτόν τον αγώνα προετοιμάζει σήμερα, γι’ αυτό κάνει ό,τι μπορεί για να υποδαυλίσει τον αντιευρωπαϊσμό, κρατώντας «ζεστούς» τους οπαδούς του. Aλλωστε, οι φυσικοί του σύμμαχοι (ΚΚΕ, Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνης), που τώρα είναι «εχθροί», δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν αλλιώς στο προνομιακό πεδίο του κ. Τσίπρα – τον αντιευρωπαϊσμό.

Συμπέρασμα: Αν, οπωσδήποτε, πρέπει να βρούμε θετικά στοιχεία στην καμένη γη που θα αφήσει πίσω του, αυτά θα είναι η κατάρρευση μύθων που μας ταλανίζουν εδώ και δεκαετίες, όπως το περίφημο «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς, που ήδη κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος, καθώς και η απαρχή της εκθεμελίωσης της «ιδεολογικής ηγεμονίας» της (που δεν ήταν μύθος αλλά εφιαλτική πραγματικότητα).

Θεμησ Kεσισογλου

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ