Ηλίας Μαγκλίνης ΗΛΙΑΣ ΜΑΓΚΛΙΝΗΣ

Δημοσιογραφία; Πλήρωσε

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

«​​Τι μπορεί να κάνει ένας μέσος άνθρωπος προκειμένου να σταματήσει τον θάνατο της δημοσιογραφίας;» «Να πληρώνει. Διαδικτυακά. Να πληρώνει κάτι λίγο κάθε μήνα. Αυτό κάνατε όταν σας πετούσαν την εφημερίδα στην εξώπορτά σας, μόνο που τώρα μπορείτε να πληρώνετε ακόμα λιγότερο απ’ ό,τι τότε, έτσι ώστε να στηρίζετε τους μισθούς των εκπαιδευμένων ρεπόρτερ, φωτογράφων και καμεραμάν βίντεο».

Ποιος ρωτάει; Ενας απλός, «μέσος άνθρωπος», μέσω του Reddit, διαδικτυακού κοινωνικού μέσου που, στην ουσία, είναι δημόσιο φόρουμ μέσω του Ιντερνετ. Ποιος απαντά; Ο Ντέιβιντ Σάιμον (David Simon).

Ο Σάιμον είναι ο δημιουργός της κορυφαίας τηλεοπτικής σειράς μυθοπλασίας «The Wire» (2002-2008) – και όχι μόνον αυτής. Ο Σάιμον όμως ξεκίνησε ως μάχιμος δημοσιογράφος στην εφημερίδα Baltimore Sun. Αστυνομικός ρεπόρτερ, για την ακρίβεια, αλώνιζε στους δρόμους της Βαλτιμόρης. Στον έκτο, και τελευταίο, κύκλο του «The Wire» αποτυπώνει μοναδικά την καθημερινή πραγματικότητα, δίχως ίχνος ωραιοποίησης, μιας εφημερίδας, εντάσσοντάς την αρμονικά στην πλοκή της σειράς, η οποία ανατέμνει τις πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες μιας μεγάλης αμερικανικής πόλης. Θυμάμαι, σε μια τηλεοπτική συνέντευξή του, όταν ρωτήθηκε πού, κατά τη γνώμη του, οφείλεται η επιτυχία του «The Wire», εκείνος απάντησε: «Βασικά, ξεσκίσαμε τους αρχαίους Ελληνες» (We basically ripped off the Greeks), εννοώντας ότι μετέφερε θεμελιώδη μοτίβα της αρχαίας τραγωδίας στους δρόμους μιας σύγχρονης αμερικανικής πόλης, υπηρετώντας παράλληλα το αριστοτελικό πρόταγμα περί της υπέρτατης αξίας της πλοκής σε μιαν αφήγηση.

Ο άνθρωπος αυτός, λοιπόν, δίνει μιαν αφοπλιστική απάντηση στο ερώτημα ενός «μέσου ανθρώπου», ο οποίος αγωνιά για τον θάνατο της δημοσιογραφίας: Πληρώστε αν δεν θέλετε να πεθάνει. Δώστε κάτι ελάχιστο.

Ο συνομιλητής του Σάιμον βέβαια είναι μάλλον η εξαίρεση: δεν ξέρουμε πολλούς «μέσους ανθρώπους» που να αγωνιούν για το μέλλον της δημοσιογραφίας. Το αντίθετο μάλιστα. Είναι τόσο μαζική η δαιμονοποίηση του επαγγέλματος (σε αυτό φυσικά ευθύνονται και οι δημοσιογράφοι) που όχι μόνον ο περισσότερος κόσμος αδιαφορεί, αλλά χαίρεται κιόλας για την κρίση στη δημοσιογραφία. Δεν χρειάζεται εδώ να πούμε το αυτονόητο: κρίση στη δημοσιογραφία σημαίνει και κρίση στη δημοκρατία.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ