Μπάμπης Παπαδημητρίου ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ ομνύει στο Προσχέδιο...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΚΑΤ' ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΝ

Οπως κάθε Οκτώβριο, τα τελευταία είκοσι χρόνια, η κυβέρνηση δίνει στη δημοσιότητα τις αρχικές εκτιμήσεις της για τη δημοσιονομική πολιτική του επόμενου έτους, υπό τη μορφή του Προσχεδίου για τον Κρατικό Προϋπολογισμό που καταθέτει ο εκάστοτε υπουργός στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής. Πολύ ωραία όλα τούτα, αρκεί να είναι, κατά το δυνατόν, κοντά στην πραγματικότητα, αφού όλοι πολύ καλά γνωρίζουμε ότι η διαδικασία δεν μας προφύλαξε από την αυθαιρεσία με την οποία οι υπουργοί εκτελούν, κυριολεκτικώς, τα δημοσιονομικά πράγματα.

Αν και, εσχάτως, υπό τη «βέργα» των μνημονίων, οι προβλέψεις επιβεβαιώνονται. Αφότου έγινε η αρχική μεγάλη απόκλιση με την τροπή που πήραν τα πράγματα το 2011, οι εκτιμήσεις ήταν ρεαλιστικές. Ολοι θυμούνται εξάλλου όσα συνέβησαν εκείνη την περίοδο, με τον περίφημο «λάθος πολλαπλασιαστή». Παραδόξως όμως, οι τότε επικριτές έκαναν τα στραβά μάτια στη δεύτερη και εξαιρετικώς βαριά παρασπονδία των τεχνοκρατικών προβλέψεων, η οποία αφορά τη διετία πρωθυπουργίας του κ. Τσίπρα. Πράγματι, ενώ το πρόγραμμα και όλοι οι τεχνοκράτες προέβλεπαν ανάπτυξη 2,9% και 3,7% για τα έτη 2015 και 2016, έχουμε, όπως σημειώνεται στο χθεσινό προσχέδιο προϋπολογισμού ύφεση κατά -0,2% και -0,3% για τα ίδια έτη. Εφταιξε άραγε ο πολλαπλασιαστής;

Προφανώς όχι! Αλλά η πολιτική αβλεψία, ο κομματικός δογματισμός και η άκριτη υιοθέτηση εσφαλμένων εκτιμήσεων των κυβερνητικών τεχνοκρατών. Με το χθεσινό Προσχέδιο, πάντως, η κυβέρνηση, διά των υπουργών Τσακαλώτου και Χουλιαράκη υπόσχεται να είναι συνετή και να μην αφήσει το μονοπάτι του τρίτου μνημονίου επ’ ουδενί. Πρέπει να τους πιστέψουμε ότι αυτή τη φορά λένε την αλήθεια; Η απάντηση είναι δύσκολη, αν κρίνει κανείς με όσα γνωρίζει για την πολιτεία των συγκεκριμένων στελεχών. Γίνεται δυσκολότερη αν προσθέσει τη στάση άλλων μελών της κυβέρνησης, ιδιαιτέρως μάλιστα όσων έχουν στα χέρια τους αποφάσεις που επηρεάζουν άμεσα τα αποτελέσματα της οικονομίας, επομένως και της δημοσιονομικής πολιτικής. Ενα παράδειγμα: εδώ και πολύ καιρό συμφωνήθηκε με τους τροϊκανούς ότι το έλλειμμα που δημιουργείται από τη διαφορά μεταξύ του πανάκριβου τιμολογίου που «απολαμβάνουν» οι παραγωγοί καθαρής ενέργειας (ηλιακής και αιολικής) και της πολύ χαμηλότερης αλλά και πολύ πραγματικής τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος, θα καλύπτεται από τον καταναλωτή. Αυτό δεν συμβαίνει, αφού ο αρμόδιος υπουργός είναι «Αριστερός» και προφανώς με τη σύμφωνη γνώμη της κυβέρνησης αφήνει το κόστος στη ΔΕΗ ή/και το μεταβιβάζει σε μελλοντικές αποφάσεις. Πρόκειται για τυπική λαϊκίστικη ανευθυνότητα, που δημιουργεί όμως νέα ελλείμματα και τεράστιες «τρύπες» στα δημόσια λογιστικά. Είναι επομένως πολύ δύσκολο να πιστέψουμε ότι το Προσχέδιο λέει όλη την αλήθεια. Να δείτε ότι ακόμη και ο Μοσκοβισί θα δυσκολευθεί, αυτή τη φορά, να επαινέσει τον κ. Τσακαλώτο.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ