Στέφανος Κασιμάτης ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

Αυτό ήταν όλο;

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ενα ανασφαλές δεκαπεντάχρονο, που κλείνεται με τις ώρες στην τουαλέτα...

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΦAΛHPEYΣ

Το δεύτερο προεδρικό debate μεταξύ Τραμπ και Χίλαρι έγινε υπό τη σκιά των αποκαλύψεων του περασμένου Σαββατοκύριακου, σχετικά με το πώς βλέπει τις γυναίκες ο Τραμπ. (Για να μην παιδεύεστε: τις βλέπει, βασικά, σαν αντανάκλαση του εαυτού του – δηλαδή, σαν ζώα...) Για τους Αμερικανούς αναλυτές, επρόκειτο για το χειρότερο στραπάτσο που έχει υποστεί ποτέ προεδρικός υποψήφιος μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο, καθώς οι αποκαλύψεις έδωσαν την ευκαιρία σε αρκετές προσωπικότητες των Ρεπουμπλικανών να εγκαταλείψουν τη στήριξη της υποψηφιότητας Τραμπ. Πολλοί πίστεψαν ότι αυτό ήταν, η εκστρατεία του Ντόναλντ του Τρομερού καταρρέει. Για τον λόγο αυτό, είναι απαραίτητο να εξετάσουμε λίγο την αιτία της κρίσης: τι προκάλεσε τη συμφορά. Τα αποτελέσματα νομίζω ότι φωτίζουν με ενδιαφέροντα τρόπο την εκστρατεία.

Θα γνωρίζετε ήδη ότι ο σάλος ξέσπασε από τη δημοσιοποίηση ηχογραφημένης συνέντευξης, όπου ο Τραμπ ακούγεται να σχολιάζει τις γυναίκες με τη συνήθη χυδαιότητα που χαρακτηρίζει τους άνδρες όταν κομπορρημονούν για γκόμενες και η οποία, βεβαίως, ποικίλλει αναλόγως του βαθμού της ηλιθιότητας του καθενός. Η επίμαχη φράση που σοκάρισε την Αμερική ήταν αυτή στην οποία ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών επαίρεται ότι, χάρη στη διασημότητά του, μπορεί να γραπώνει (grab) τις γυναίκες από το αιδοίο.

Απευθύνομαι στους κυρίους αναγνώστες, ενώ παρακαλώ τις κυρίες αναγνώστριες, ει δυνατόν, να παραλείψουν αυτή την παράγραφο, για να ρωτήσω ευθέως: πότε ήταν η τελευταία φορά που θυμάστε τον εαυτό σας να κοκορεύεται σε φίλους του ή, γενικώς, σε παρέες, επειδή πέτυχε αυτό που έκανε ο Τραμπ; (Θυμίζω το επίτευγμα: έφαγε μεν τη χυλόπιτα από την κυρία, αλλά προηγουμένως τη χούφτωσε αγρίως.) Δεν χρειάζεται, θα σας το πω εγώ: κάπου εκεί γύρω στην ηλικία των 15 ή 16. (Και μιλώ για τα δικά μας 15 και 16, όχι των σημερινών παιδιών, που είναι σύνηθες στην ηλικία αυτή να έχουν πλήρεις σεξουαλικές σχέσεις.) Μόνο στη φάση της ζωής που κάνεις τα πρώτα βήματα, μετράει ως επίτευγμα το χούφτωμα, ακόμη και στο κέντρο του στόχου. Γρήγορα προχωρείς παραπέρα σε σπουδαιότερα τρόπαια ή, αν δεν προχωρήσεις, μαθαίνεις τέλος πάντων να λες ψέματα ή να καλύπτεις τις αποτυχίες σου με βολικά υπονοούμενα. Πάντως, εκτός του κόσμου των δεκαπεντάχρονων αγοριών δεν βρίσκεις εύκολα αρσενικό που να περηφανεύεται επειδή το χέρι του έφθασε μέχρι την κιλότα. Πόσο μάλλον, δεν βρίσκεις στα 59! Εκτός αν είναι ο Τραμπ, διότι αυτή ήταν η ηλικία του όταν συνέβη το περιστατικό.

Δεν είναι εντελώς τυχαίο, λοιπόν, ότι στην όψη ο Τραμπ μοιάζει με καρτούν που έχει βγει από τον κόσμο των Simpsons. Σε ένα κομμάτι του εαυτού του –αυτό, υποθέτω, που έχει κάτω από τα παντελόνια του– ο Τραμπ δεν είναι παρά ένα ανασφαλές δεκαπεντάχρονο, που τρέμει την απόρριψη. Η πραγματική ξεφτίλα για τον Τραμπ δεν είναι η χυδαιότητά του – αυτή πάει, ούτως ή άλλως, μαζί με την παρουσία του και, άλλωστε, την έχει επιβάλει εξαρχής στην προεκλογική εκστρατεία. Το αίσχος είναι η ψυχολογική ανωριμότητά του. Φοβάμαι, όμως, είναι και αυτός ένας από τους λόγους που αρέσει στους ψηφοφόρους του...

Πάμε τώρα στο debate. Ο Τραμπ προσήλθε υπό διπλή πίεση: αφενός να συμμαζέψει τα νέα αίσχη του, ώστε να περισώσει τα προσχήματα έναντι του κόμματος, και, αφετέρου, να δείξει στους «αξιοθρήνητους», όπως είχε χαρακτηρίσει τους ψηφοφόρους του η Χίλαρι, ότι δεν μασάει από τις επικρίσεις του κατεστημένου. Κατάλαβα ότι δεν αποφάσισε τίποτε και απλώς προσπάθησε να κάνει και τα δύο, βασιζόμενος και πάλι στον αυτοσχεδιασμό. Δεν τα κατάφερε ούτε αυτήν τη φορά και, για τους σκεπτόμενους τουλάχιστον, ενίσχυσε την εικόνα σύγχυσης και απίθανης επιπολαιότητας που προβάλλει όποτε αναφέρεται σε ζητήματα πολιτικής.

Το μόνο καινούργιο που έδωσε στην προεκλογική του εκστρατεία ήταν η επέκταση του «πυγμαχικού» στυλ του και στη γλώσσα του σώματος. Με το μικρόφωνο στο χέρι, ο Τραμπ τριγυρνούσε απειλητικά σαν αρκούδα γύρω από τη Χίλαρι και χειρονομούσε με τη γνωστή εκφραστικότητά του – ίσως ήθελε να δείξει στον κόσμο του ότι ασφυκτιούσε σαν θηρίο στο κλουβί. Κατά τα λοιπά, ο ίδιος: διέκοπτε συστηματικά τη Χίλαρι με προσβολές και κατηγορίες, προσπάθησε μέχρι και να στήσει καβγά με τη συντονίστρια. Στα ουσιώδη, όμως, ήταν πιο τρομακτικός και ρηχός από κάθε άλλη φορά. Τι θα γίνει αν πέσει το Αλέπο; «Βασικά έχει πέσει», ήταν το μόνο που είχε να πει ο Τραμπ και έπιασε πάλι να βρίζει τη Χίλαρι. Ποια σχέδια έχει για να αντικαταστήσει το πρόγραμμα υγείας Obamacare; «Θα υπάρξουν υπέροχα σχέδια, θα δείτε! Γιατί θα υπάρχει ανταγωνισμός». Τι σκέπτεται για τον ρόλο της Ρωσίας; «Δεν ξέρω τίποτα για τη Ρωσία, δεν έχω πάει ποτέ, δεν έχω κάνει δουλειές εκεί». Μπορεί αυτός ο συνδυασμός τέρατος και νούμερου να είναι ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ; Οι ψηφοφόροι ξέρουν – θα δούμε αν υπάρχει η λεγόμενη σοφία των πολλών...

Η Χίλαρι, ατάραχη πάντα –εκτός από τη στιγμή που αγρίεψε το βλέμμα της, όταν της είπε ότι έχει μέσα της μίσος–, ήταν η γνωστή ξαναζεσταμένη σούπα, εντούτοις με περισσότερες καλές στιγμές εν συγκρίσει με την προηγούμενη αναμέτρηση. Υπήρξε, ωστόσο, κάτι που με προβλημάτισε, για να μην πω ότι με φόβισε. Οταν η Χίλαρι απάντησε στην απειλή του Τραμπ για δικαστική δίωξη, λέγοντας: «Φαντασθείτε να έχει τους νόμους στα χέρια του αυτός ο άνθρωπος», εκείνος πέταξε την ατάκα: «Ναι, γιατί θα πήγαινες στη φυλακή». Οι επευφημίες μεγάλου μέρους του κοινού, που ξέσπασαν εκείνη τη στιγμή, ήσαν αγρίως ενθουσιώδεις και ειλικρινά με σόκαραν. Αν η Χίλαρι είναι τόσο μισητή, όχι μόνο ως εκπρόσωπος του κατεστημένου αλλά και προσωπικά, τότε δεν βοηθά να εφησυχάζουμε.

Συνολικά πάντως, έμεινα με την εντύπωση ότι το κόλπο του Τραμπ έχει φθάσει στα φυσικά όριά του. Ναι, άνοιξε το θέμα των απιστιών του Μπιλ Κλίντον. Και τι μ’ αυτό όμως; Ολοι το περίμεναν, ουδείς το είχε ξεχάσει. Τι παραπάνω μπορεί να κάνει στο τελευταίο debate; Να κατηγορήσει τη Χίλαρι ότι είναι λεσβία; Να τη χαστουκίσει; Να γδυθεί ο ίδιος; Μήπως, λοιπόν, αυτό ήταν όλο το σόου του Τραμπ; Πολύ πιθανό. Τι κρίμα. Κι εγώ που ήλπιζα ότι στο τέλος ο Τραμπ αυτοκαταστρέφεται σε μια μεγαλειώδη έκρηξη, όπως το σπίτι στην έρημο, στο «Zabriskie Point» του Αντονιόνι...

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ