ΚΟΣΜΟΣ

Ναμπίλ Σάαθ: Οι επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή έθρεψαν το ISIS

ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Φωτογραφία αρχείου από συνάντηση του Ναμπίλ Σάαθ, ιστορικού στελέχους και επί σειράν ετών υπουργού Εξωτερικών της Παλαιστινιακής Αρχής και του Γιασέρ Αραφάτ με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

«Μπορεί το Παλαιστινιακό να έχει περάσει αυτή την εποχή σε δεύτερο πλάνο, καθώς οι προβολείς στρέφονται στις κρίσεις της Συρίας, του Ιράκ, της Λιβύης και της Υεμένης, αλλά αποτελεί το κομβικό ζήτημα της Μέσης Ανατολής. Η κυβέρνηση Νετανιάχου εκμεταλλεύεται τη συγκυρία, εφαρμόζοντας μια εποικιστική πολιτική που δεν έχει προηγούμενο εδώ και δεκαετίες. Σήμερα, το Ισραήλ κατέχει το 62% της Δυτικής Οχθης, έχει μετατρέψει τη Γάζα σε ανοιχτή φυλακή, κλέβει το νερό και το φυσικό μας αέριο». Με αυτά τα λόγια συμπυκνώνει την αγωνία του για την πραγματικότητα που διαμορφώνεται στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη ο Ναμπίλ Σάαθ, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Φατάχ και επί σειρά ετών υπουργός Εξωτερικών της Παλαιστινιακής Αρχής. Τον συναντήσαμε στην Αθήνα, την οποία επισκέφθηκε για να εκπροσωπήσει την οργάνωση που ίδρυσε ο Γιάσερ Αραφάτ στο 2ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.

Σε πείσμα των αντιξοοτήτων, το ιστορικό στέλεχος της παλαιστινιακής ηγεσίας επιμένει στον δρόμο της μη βίαιης αντίστασης, θεωρώντας ότι η στρατιωτικοποίηση του αγώνα των ομοεθνών του ευνοεί μόνο τους αντιπάλους τους. Χαρακτηρίζει τη λεγόμενη «Ιντιφάντα των μαχαιριών», τις ατομικές πράξεις βίας Παλαιστινίων της Δυτικής Οχθης και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ ως αυθόρμητες ενέργειες που τρέφονται από την οργή και την απελπισία, χωρίς να καθοδηγούνται πολιτικά από καμία οργάνωση και τονίζει:

«Εχουμε επιλέξει τη μη βίαιη αντίσταση, γιατί η ένοπλη σύγκρουση ευνοεί το Ισραήλ, που καταστρέφει τις υποδομές μας και εντείνει την κατοχή. Είναι μια αντίσταση διαρκής, δυναμική, με πολλές μορφές, από τις σχεδόν καθημερινές διαδηλώσεις μέχρι το διεθνές εμπάργκο, που πέρυσι κόστισε στο Ισραήλ 16 δισ. δολάρια και την εκστρατεία για τη διεθνή αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης, που έχει ήδη αναγνωριστεί από τη Γ.Σ. του ΟΗΕ και 138 κράτη-μέλη του».

Ο συνομιλητής μας θεωρεί θετικό αλλά όχι επαρκές βήμα τη –μη δεσμευτική– απόφαση του ελληνικού κοινοβουλίου υπέρ της αναγνώρισης. «Εκείνο που επιδιώκουμε είναι η επίσημη αναγνώριση από την κυβέρνηση της Ελλάδας» δηλώνει ο κ. Σάαθ, ο οποίος δηλώνει «απογοητευμένος, ακόμη και θυμωμένος» με την τριμερή συνεργασία Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ, επεξηγώντας: «Δεν έχουμε αντίρρηση στην προώθηση οικονομικών σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ, αρκεί αυτό να μη γίνεται εις βάρος μας. Εξάλλου, δεν νομίζω ότι το Ισραήλ έχει πραγματικά διάθεση να διοχετεύσει το φυσικό του αέριο μέσω Κύπρου και Ελλάδας. Τις προάλλες, ο Ισραηλινός υπουργός Ενέργειας ήταν στην Κωνσταντινούπολη, όπου πρόκρινε τη λύση του αγωγού μέσω Τουρκίας».

Αναφορικά με το Συριακό, ο κ. Σάαθ τονίζει ότι η Παλαιστινιακή Αρχή τηρεί γραμμή ουδετερότητας. «Επιδιώξαμε επαφή και με την πλευρά Ασαντ και με τη δημοκρατική συριακή αντιπολίτευση, που αρχικά επιδίωξε έναν ειρηνικό δρόμο για τον εκδημοκρατισμό, κάτι σαν συνέχεια της Αραβικής Ανοιξης. Ωστόσο, η κατάσταση επιδεινώθηκε γρήγορα και η Συρία έγινε το πεδίο μιας παγκόσμιας αντιπαράθεσης, με τη συμμετοχή Αμερικής, Ρωσίας και περιφερειακών δυνάμεων. Μαζί με τον συριακό λαό, πληρώνουμε κι εμείς μεγάλο τίμημα, με τα στρατόπεδα Παλαιστινίων προσφύγων να μετατρέπονται σε πεδία μάχης».
Κλίντον και Ομπάμα

Ως υπουργός Εξωτερικών, που συνόδευσε 16 φορές τον Γιάσερ Αραφάτ στον Λευκό Οίκο, ο Ναμπίλ Σάαθ συναντήθηκε κατ’ επανάληψη με τους Μπιλ και Χίλαρι Κλίντον, ενώ είχε γνωρίσει και τον Μπαράκ Ομπάμα όταν ακόμη ήταν γερουσιαστής. Τον ρωτήσαμε τι περιμένει από την αλλαγή φρουράς στις ΗΠΑ.

«Θεωρώ δεδομένη τη νίκη της Κλίντον, ο Τραμπ δεν έχει καμία τύχη. Είναι μια έμπειρη πολιτικός. Γνωρίζω ότι έχει πολύ καλές σχέσεις με το Ισραήλ, αλλά χαρακτηρίζεται από έντονο πραγματισμό. Ουδέποτε ασπάστηκα τη θεωρία ότι το ισραηλινό λόμπι διαμορφώνει την αμερικανική εξωτερική πολιτική. Το ζήτημα είναι τι επιλογές θα κάνει η κ. Κλίντον, τι ρόλο θα αναζητήσει για την Αμερική σε έναν κόσμο που αλλάζει. Ο Μπαράκ Ομπάμα ήταν ένας ηγέτης καλών προθέσεων για το Παλαιστινιακό, αλλά είχε άλλες προτεραιότητες. Ηταν ο πρόεδρος, επί των ημερών του οποίου οριστικοποιήθηκε το τέλος του μονοπολικού υπό αμερικανική ηγεμονία κόσμου. Ο πρόεδρος που επιδίωξε την απαγκίστρωση της Αμερικής από τη Μέση Ανατολή και τη μεταφορά του κέντρου βάρους της στρατηγικής της στη ζώνη Ασίας - Ειρηνικού. Χωρίς να είμαι αντιαμερικανός, πρέπει να πω ότι οι ΗΠΑ έχουν ιστορική ευθύνη για τις επεμβάσεις σε Ιράκ, Λιβύη, Συρία, που διέλυσαν αραβικά κράτη και έθρεψαν το Ισλαμικό Κράτος και γενικά την τρομοκρατία, η οποία απειλεί όχι μόνο τους λαούς της περιοχής μας, αλλά και και την ίδια τη Δύση».

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ