Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ο πονοκέφαλος να είσαι διαχειριστής

Κύριε διευθυντά
Δικαίωμα τραπεζικού λογαριασμού, οιασδήποτε μορφής, έχουν τα φυσικά και νομικά πρόσωπα. Κατά συνέπειαν οι πολυκατοικίες, δηλαδή οι διαχειρίσεις των πολυκατοικιών, οι οποίες δεν είναι ένα εκ των προαναφερθέντων, δεν έχουν τη δυνατότητα να έχουν λογαριασμό τραπέζης. Αυτό αναγκάζει τους διαχειριστές των πολυκατοικιών ή να φυλάσσουν τα χρήματα της πολυκατοικίας στα διαμερίσματά τους ή να τα καταθέτουν, για λόγους ασφαλείας, σε προσωπικούς τους λογαριασμούς. Στη δεύτερη περίπτωση δημιουργούνται δύο προβλήματα. Το πρώτον είναι ότι λόγω του ισχύοντος ελέγχου κεφαλαίων και την εκ τούτου περιορισμένη δυνατότητα αναλήψεως πολλοί διαχειριστές αντιμετωπίζουν πρόβλημα εξοφλήσεως λογαριασμών ή πληρωμής δαπανών εργασιών συντηρήσεως της πολυκατοικίας. Το δεύτερον είναι ότι ο διαχειριστής εμφανίζεται ως έχων προσωπική κατάθεση κάποιου ποσού το οποίον όμως δεν του ανήκει. Επί τη ευκαιρία αναφέρω περίπτωση πολυκατοικίας της οποίας το κεφάλαιο κατασχέθηκε από την εφορία, διότι ο οφειλέτης προς την εφορία διαχειριστής το είχε κατατεθειμένο σε προσωπικό του λογαριασμό. Μία λύση θα ήταν εάν η αρμοδία αρχή επέτρεπε στις τράπεζες να δημιουργούν λογαριασμούς επ’ ονόματι της συγκεκριμένης πολυκατοικίας με δικαίωμα αναλήψεως χρημάτων από τον εκάστοτε διαχειριστή, ο οποίος θα επεδείκνυε αντίγραφο της αποφάσεως της γεν. συνελεύσεως των ιδιοκτητών, η οποία του ανέθετε καθήκοντα διαχειριστή, ή με αποκλειστική χρήση χρεωστικής κάρτας, η οποία θα παρεδίδετο από τον απερχόμενο στον νέο διαχειριστή.

Παναγιωτης Μουστακας
Αθήνα

Αλήθειες και μύθοι για το Ινστ. Βενετίας

Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της 19ης Οκτωβρίου 2016 της εφημερίδος σας δημοσιεύθηκε ανυπόγραφο κείμενο με τον τίτλο «Στους εισαγγελείς η υπόθεση του Ινστιτούτου Βενετίας», όπου εμπλέκεται το όνομά μου. Συγκεκριμένα, γράφεται ότι σε έκθεση του 2013 ο καθηγητής Π. Βοκοτόπουλος τόνιζε: «Επιτροπή διαπίστωσε ότι είναι ανέφικτη η καταγραφή των αμφίων και άλλων αντικειμένων που είναι συσσωρευμένα φύρδην μίγδην στον γυναικωνίτη του Ι. Ναού του Αγίου Γεωργίου δίκην χώρου αποθέσεως απορριμμάτων».

Η έκθεσις κατ’ αρχάς δεν είναι μόνο δική μου αλλά τριμελούς επιτροπής στην οποία μετείχα. Παρασιωπάται τελείως η ύπαρξη καταλόγου 31 σελίδων, όπου καταγράφονται 595 αντικείμενα (εικόνες, χειρόγραφα, άμφια, μεταλλικά σκεύη, λειψανοθήκες κ.ά.) και αναφέρεται μόνο η διαπίστωση ότι στον γυναικωνίτη του ναού είναι συσσωρευμένα νεότερα άμφια, για τη φύλαξη των οποίων δεν είναι υπεύθυνο το Ινστιτούτο αλλά η εκκλησία που έχει τη χρήση του χώρου. Τα αντικείμενα των οποίων τη φύλαξη έχει πράγματι το Ινστιτούτο βρέθηκαν το 2013 σε παραδειγματική τάξη, όπως σημειώνεται στο τέλος του εγγράφου, του οποίου επιλεκτική χρήση κάνει ο ανωνυμογράφος: «Εν κατακλείδι, η Επιτροπή επιθυμεί να τονίσει την τάξη που διεπίστωσε στη φύλαξη, έκθεση και τεκμηρίωση των αντικειμένων που βρίσκονται υπό την εποπτεία του Ινστιτούτου».

Διερωτώμαι ποιοι έκαναν έλεγχο τον περασμένο Ιούλιο και αποφαίνονται, μεταξύ άλλων, ότι είναι ασαφής η εικόνα της εκδοτικής δραστηριότητος του Ινστιτούτου, στην οποία αναφέρθηκα σε επιστολή μου της 30ής Ιουνίου προς την «Καθημερινή», η οποία εδημοσιεύθη στις 3 Αυγούστου: «Το Ινστιτούτο έχει μέχρι σήμερα εκδώσει περίπου 80 βιβλία, εκ των οποίων 15 πρακτικά διεθνών συνεδρίων, καθώς και 42 τόμους του διεθνούς κύρους περιοδικού του “Θησαυρίσματα”. Η σύγκριση με άλλα ιδρύματά μας στο εξωτερικό είναι καταλυτική».

Διαπιστώνω με λύπη μου ότι επαναλαμβάνεται το σενάριο που παίχθηκε προ τριακονταετίας για να διαλυθεί το Ινστιτούτο. Ασύστατες κατηγορίες κατά του διεθνούς φήμης διευθυντού, παλαιότερα του καθηγητού Μανούσου Μανούσακα και τώρα της καθηγήτριας Χρύσας Μαλτέζου, δίωξις του γραμματέως, απολύσεις στο προσωπικό, αδρανοποίησις του Ινστιτούτου, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες της ελληνικής και της διεθνούς επιστημονικής κοινότητος.

Θεωρώ, τέλος, ανεπίτρεπτη τη χρήση αποσπάσματος υπηρεσιακού εγγράφου, το οποίο συνυπογράφω, για να εμφανισθώ δήθεν ως τιμητής ενός ιδρύματος που αποτελεί καμάρι της ελληνικής επιστήμης, και το οποίο έχω υπερασπισθεί με επιστολές μου στην «Καθημερινή» (φύλλα των 22.2.2013 και 3.8.2016) απέναντι των, κατ’ επιεική διατύπωση, αστόχων ενεργειών του υπουργείου Εξωτερικών, το οποίο διερωτάται κανείς αν είναι ο κατάλληλος φορεύς για να εποπτεύει ερευνητικά κέντρα.

Π. Βοκοτοπουλος
Ομ. καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Το άρχειν ανήκει στον καλύτερο

Κύριε διευθυντά
Οταν το άρθρο 1 του Συντάγματος ορίζει ότι η λαϊκή κυριαρχία είναι θεμέλιο του πολιτεύματος και όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό και υπάρχουν υπέρ αυτού και του έθνους, και ο λαός αντιμετωπίζεται από τους θεσμούς και τις εξουσίες όχι με τους παραπάνω συνταγματικούς προσδιορισμούς, αλλ’ αντιθέτως βασανίζεται και ρίχνεται στον βάλτο της απελπισίας από όχι δημοκρατική άσκηση των εξουσιών.

Οταν με το άρθρο 4: «Οι Ελληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου… Και συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις δυνάμεις τους», και στην πράξη διαπιστώνεται ότι εκείνοι που σώρευσαν αδούλευτο πλούτο δισεκατομμυρίων ευρώ, τα οποία φυγάδευσαν στο εξωτερικό, είναι «ανήμποροι και φτωχοί», και πλούσιοι είναι χήρες και ορφανά, ανάπηροι, εργάτες και μισθωτοί, συνταξιούχοι και μικροϊδιοκτήτες ακινήτων, που αυτοί τάχα μπορούν να συνεισφέρουν.

Οταν με το άρθρο 22 «η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών», και αντ’ αυτού οι θεσμοί και οι εξουσίες αναλώνονται όχι για να βελτιώσουν ηθικές και υλικές συνθήκες ζωής εργαζομένων και συνταξιούχων, αλλά για να τους εξουθενώσουν.

Οταν και ο πλέον αισιόδοξος άνθρωπος καταλαβαίνει πως οι θεσμοί είναι βαριά άρρωστοι, και το πλοίο ταξιδεύει ακυβέρνητο σε τρικυμία.

Οταν, λοιπόν, το πρόβλημα δεν είναι η οικονομική κρίση που ζούμε –τέτοιες έρχονται και παρέρχονται– αλλά η ηθική κρίση των θεσμών και του εαυτού μας, που δεν θέλουμε να τη βλέπουμε.

Τότε, οι επιβαίνοντες με δέος και τρόμο ερωτούν: «Υπάρχει πιθανότητα για ανάστροφη ρότα του ακυβέρνητου πλοίου;».

Αν κυβερνήτης και πλήρωμα ξυπνήσουν και συνειδητοποιήσουν τον κίνδυνο.  Αν θεσμοί, εξουσίες και λαός αποφασίσουν να κόψουν τα μολυσμένα πλοκάμια της διαπλοκής, και κάνουν ο καθένας, ελεύθερος και απεξαρτημένος, το καθήκον και το χρέος που του αναλογεί.  Αν οδοδείκτης της ζωής μας γίνει ο λόγος του Κυρίου: «Μακάριοι οιἱ πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην ότι αυτοί χορτασθήσονται».

Αν η Δικαιοσύνη, στις περιπτώσεις που δεν το πράττει, πάρει το μαντίλι για να κλείσει τα μάτια της, και σκύψει να σηκώσει την πεταμένη ζυγαριά της για να χρησιμοποιήσει δίκαια ζυγαριά και δράμια, έτσι μόνο ο δικαστής, με καθαρή τη συνείδησή του, μπορεί να κρίνει σωστά, να γίνεται δίκαιος άνθρωπος από τον οποίο: «δεν περιμένεις κανένα κακό, αφού δεν γνωρίζει τον τρόπο να αδικεί» (Μένανδρος). Αν οι ηγέτες και οι διοικούντες γνωρίζουν και πιστεύουν ότι: «Το άρχειν ανήκει στον καλύτερο», καθώς λέει ο Δημόκριτος, και καθήκον τους και μοναδική φροντίδα τους είναι να κάνουν τους πολίτες τους ευτυχέστερους και όχι δυστυχέστερους.

Τότε υπάρχει πράγματι ελπίδα!

Αναστασιος Γ. Λεκκας
Συνταξιούχος δικηγόρος
παρ’ Αρείωῳ Πάγω - ΣτΕ
Πειραιάς

Μισέλληνες οι βέβηλοι

Κύριε διευθυντά
Οι επιθέσεις κατά διαφόρων μνημείων στην Αθήνα αποδίδονται σε διάφορες αιτίες που αναφέρονται συνήθως στα κίνητρα των δραστών, από τη φιλοχρηματία, όσον αφορά την κλοπή μεταλλικών αγαλμάτων και άλλων μνημείων μέχρι την ιδεοληψία και την ψυχική ασθένεια, όσον αφορά τη βεβήλωση των ιερών ναών και των άλλων μνημείων και τις υβριστικές και άσεμνες επιγραφές. Ομως, ο αποκεφαλισμός της προτομής της Λέλας Καραγιάννη, το κάψιμο της ελληνικής σημαίας στην ίδια περιοχή, οι βεβηλώσεις των ιερών ναών, οι καταστροφές των αρχείων και των εργαστηρίων των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, το κάψιμο των μέσων μεταφοράς, δεν μπορούν να αποδοθούν σε καμία από τις αιτίες αυτές. Η φιλαργυρία δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί κίνητρο για καταστροφές που δεν έχουν κανένα υλικό όφελος για τους δράστες. Καμιά επαναστατική ιδεολογία δεν μπορεί να θεωρηθεί κίνητρο για καταστροφές που δεν έχουν κανένα υλικό όφελος για τους δράστες. Καμία επαναστατική ιδεολογία δεν μπορεί να θεωρηθεί κίνητρο για βεβήλωση συμβόλων των αγώνων υπέρ της Ελευθερίας. Οι πράξεις αυτές είναι έργα μιας μερίδος ανθρώπων που μισεί την Ελλάδα και κάθε τι που εξυψώνει τον ελληνισμό και που υπάρχει και ζει μέσα στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας, είναι έργα του ποσοστού αυτού των συμπατριωτών μας που είναι προδότες της πατρίδος τους, είναι Εφιάλτες και που το κίνητρό τους δεν είναι μόνο το μίσος, είναι και η χρηματοδότησή τους από ξένα εχθρικά κέντρα.

Νομίζω ότι πρέπει να ξεφύγουμε λίγο από την εσωστρέφεια και την αναζήτηση αιτίων μόνο στο εσωτερικό. Πρέπει να αναλογιστούμε και τη διεθνή θέση της χώρας μας και να παραδεχθούμε ότι υπάρχουν ξένες δυνάμεις που θέλουν τη χώρα μας διαφορετική. Υπάρχει το ισλάμ που, στο πλαίσιο του εξισλαμισμού της Ευρώπης, επιδιώκει και τον εξισλαμισμό και της πατρίδας μας με τη συστηματική και χρηματοδοτούμενη από ισλαμικές χώρες λαθρομετανάστευση. Υπάρχουν διεθνή συμφέροντα που, στο όνομα της παγκοσμιοποιήσεως, μας θέλουν μια άμορφη μάζα καταναλωτών, χωρίς θρησκεία, χωρίς πατρίδα, χωρίς οικογένεια. Αν αναζητήσουμε και προς την κατεύθυνση αυτή τα αίτια αυτών που συμβαίνουν στο εσωτερικό μας, θα μπορέσουμε να τα κατανοήσουμε και το σπουδαιότερο, θα μπορέσουμε να τα αντιμετωπίσουμε με επιτυχία.

Ευαγγελος Ανδριανος
Επίτιμος Αρεοπαγίτης

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ