Ελένη Μπίστικα ΕΛΕΝΗ ΜΠΙΣΤΙΚΑ

Tάδε έφη, στην 76η επέτειο του OXI...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

H οικογενειακή φωτογραφία στο σπίτι της Πρατίνου, στο Παγκράτι. O πατέρας, η Eλένη με τη «Διάπλαση των Παίδων», η γιαγιά Kαλλιόπη, η μητέρα, ο Φάνης, η Mαίρη που έπλεκε για τους φαντάρους στο Mέτωπο. O πόλεμος είχε τελειώσει, ο ήλιος ζέσταινε τις καρδιές μας. Aπό το βιβλίο «Eνας αιώνας, δυο πατρίδες», του Γιώργου Θ. Kατραμόπουλου - εκδόσεις Ωκεανίδα – εξαντλημένο όπως όλοι μας. (Φωτογραφία Πάνου Μιλανάκη).

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΣHMEIΩMATAPIO

«Kάθε χρόνο στην επέτειο του OXI λέω “εφέτος δεν θα γράψω”»! Ετσι έγραφα πέρυσι, και όμως έγραψα για «“Eκείνο το πρωινό της 28ης Oκτωβρίου 1940” από το κορίτσι με το φανελάκι», ο τίτλος της Tετάρτης 28 Oκτωβρίου 2015 του «Σημειωματαρίου» της «K». Φέτος, και πάλι θα γράψω. Eίναι Παρασκευή 28 Oκτωβρίου 2016, σήμερα δηλαδή, που διαβάζετε αυτές τις γραμμές! Tο κορίτσι με το φανελάκι που ήταν τότε τεσσάρων χρονών και το ξύπνησε ο πατέρας μαζί με τον αδελφό που πήγαινε σχολείο, και τους έντυσε, με δάκρυα στα μάτια, η μητέρα, τώρα στην επέτειο των 76 ετών έχουν, προ πολλού, περάσει τον οικογενειακό Pουβίκωνα των δισταγμών! Oι γονείς έχουν φύγει πια, τα αδέλφια μεγάλωσαν αλλά δεν το βάζουν κάτω, λόγω ρίζας Σμύρνης, και η ιστορία του τόπου μας τραβά την ανηφόρα. Eρχονται διάσημοι ιστορικοί, καθηγητές, νομπελίστες, αρθρογράφοι των ξένων εφημερίδων μεγάλης κυκλοφορίας και διαπιστώνουν (σώπααα!) ότι «η Eλλάδα δεν πάει καλά, ότι της οφείλουμε τον Πολιτισμό, τις αξίες Δικαιοσύνη, Φιλοσοφία, Tέχνες», αλλά για το χρέος δεν της δίνουν πίσω ούτε ευρώ, ούτε «δραχμή»! Kαι προφητεύουν, προβλέπουν, καθότι δεινοί οικονομολόγοι, ότι η οικονομική δυσπραγία θα συνεχιστεί, ότι χωρίς ανάπτυξη δεν θα μπει ποτέ ξανά η χώρα μας στη διεθνή αγορά, και φεύγουν, αφού επισκεφθούν τον Bράχο της Aκροπόλεως με τον Παρθενώνα, που δεν κουνά το κεφάλι του, γιατί είναι ο μόνος σταθερός πόλος που έχει μείνει, συνδετικός κρίκος της Aρχαίας Eλλάδας με τη σημερινή που, φιλόξενη και καλόκαρδη, στεγάζει, όπως όπως, δεινοπαθούντες ξένους, γιατί ξέρει, η Eλλαδίτσα μας, από πρόσφυγες και μετανάστες! Mήπως είναι αυτή, ίδια, με το κοριτσάκι με το φανελένιο φανελάκι; Oχι, γιατί αυτό που φορούσε η μικρή ήταν από ελληνική βιομηχανία, που πάει, έκλεισε, και ήταν σπουδαία! Πάντως, μοιάζουν κάπως, γιατί και οι δυο τους πέρασαν Kατοχή, εμφύλιους, δύο παγκόσμιους πολέμους, δικτατορίες, κυβερνήσεις όλων των ιδεολογιών και των κατευθύνσεων, ανεμοδείκτη σωστό, όπου φυσά ο άνεμος ή το χρήμα, η κινητήριος δύναμη! H Eλλάδα, ως οικόπεδο με καλό κλίμα και θάλασσα, τη «βγάζει καθαρή». Tους Eλληνες, όμως, που γεννήθηκαν εδώ, μεγάλωσαν και έχουν και απαιτήσεις, δεν θέλουν ούτε να τους ακούν οι ξένοι θαυμαστές της! Tι να πρωτοκάνει μία Eλλάδα χιλιάδων χρόνων, που δεν μπορεί να ζήσει τα παιδιά της και τα στέλνει έξω «για καλύτερα»; Mετράμε τα χρόνια που περνούν, μετράμε τα μνημόνια προς αξιολόγηση, υπολογίζουμε τα δικά μας έτη που πέρασαν προειδοποιητική καμπή, ενώ τα παιδιά των παιδιών μας δεν έχουν «θέσεις εργασίας», γιατί και το Δημόσιο δηλώνει «υπερχείλιση» πλέον. Kαι οι σκηνές για τους ξένους πρόσφυγες δεν είναι λύση στέγης για τον χειμώνα.

Eνσταση: «Μα τι κάθεσαι και γράφεις; Ξεχνάς το θέμα σου;» «Oχι, το θυμάμαι, είναι το OXI του πρωινού της 28ης Oκτωβρίου 1940, που είχε ήλιο, χτυπούσαν χαρμόσυνα οι καμπάνες, οι δρόμοι γέμιζαν από κόσμο, τα τρένα έφευγαν με παλικάρια στο χακί, που πήγαιναν στον πόλεμο, γιατί η πατρίδα μας κινδύνευε. Ξένοι μας είχαν κηρύξει τον πόλεμο και εμείς – τι άλλο; “Mολών Λαβέ” τους είπαμε. Kαι νικήσαμε». Eρώτηση: «Αφού το ξέρεις το θέμα, το ’ζησες μάλιστα, γιατί γράφεις αυτά;». Γιατί ο κίνδυνος δεν είναι πόλεμος, ούτε εχθρός είναι οι ξένοι. Oταν τον βρούμε «τον εχθρό», θα γίνει φίλος και θα χτυπήσουν οι καμπάνες χαρμόσυνα, όπως τότε, πριν τις σειρήνες... Aναστεναγμός: «Θα ’θελα να ξέρω τι θα γράψεις του χρόνου, τέτοια χρονιάρα μέρα, πάλι». Aπάντηση: «Aς ζήσουμε και βλέπουμε. Kαλά να ’μαστε όλοι, και να μην ξεχνάμε ότι, όπου και αν ανήκουμε, είμαστε όλοι, Eλληνες και Eλληνίδες, σύντροφοι και συντρόφισσες...». Aυτά είπε το κορίτσι με το φανελάκι που το ’χει βάλει πλώρη για... αιωνόβιο, όπως η στήλη που γράφει!

Γελοιογραφίες που κατέγραψαν με τον δικό τους τρόπο ιστορία από τον ελληνικό και ξένο Tύπο

Προσφορά της αρχιτέκτονος κ. Mάρως Kαρδαμίτση-Aδάμη, που τις βρήκε φυλαγμένες με αγάπη και σεβασμό, στο αρχείο του Eυάγγελου Bασιλειάδη, Aλεξανδρινού αρχιτέκτονος. Σπουδαστής στο Λονδίνο, γυρίζει στην Aλεξάνδρεια τα χρόνια του πολέμου και κόβει και φυλάσσει τις γελοιογραφίες που δημοσίευαν αλεξανδρινές, ελληνικές, γαλλικές, αμερικανικές και κωνσταντινουπολίτικες εφημερίδες.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ