ΜΟΥΣΙΚΗ

Ποιητική παράσταση βασισμένη στον Σαίξπηρ

ΝΙΚΟΣ Α. ΔΟΝΤΑΣ

Σκηνή από την παράσταση "57//passion play" των Γ. Κουμεντάκη και Θ. Γλυνάτση. (φωτ.: Ν. Πατρελάκης)

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Κριτική

Ο Γιώργος Κουμεντάκης δεν παύει να εκπλήσσει. Η διαδρομή την οποία ακολουθεί από την αρχή της δημιουργικής του πορείας ανανεώνεται διαρκώς και εξελίσσεται, καθώς ο συνθέτης αξιοποιεί δημιουργικά τους καρπούς κάθε προηγούμενης αναζήτησης. Στις 24 Οκτωβρίου παρουσίασε στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων το «57//passion play», μια παράσταση μουσικού θεάτρου για την οποία συνεργάστηκε με τον σκηνοθέτη Θέμελη Γλυνάτση. Στις δουλειές του Γλυνάτση η μουσική έχει πάντοτε κεντρική θέση. Ετσι, η συνάντηση των δύο έδωσε ένα δυνατό και δεμένο αποτέλεσμα.

Η παράσταση βασίστηκε στο 57ο σονέτο του Σαίξπηρ, ερωτικό ποίημα το οποίο ο ποιητής απευθύνει σε νεαρό άνδρα. Ο τίτλος της παράστασης αναφέρεται τόσο σε θεατρικό έργο που αφορά το ανθρώπινο πάθος όσο και στα μεσαιωνικά θρησκευτικά δράματα. Αυτό που βλέπουμε καθώς αρχίζει το έργο είναι μια τελετή που ξεκινάει υπαινικτικά ως σκηνή κανιβαλισμού, καθώς έξι άνδρες κάθονται γύρω από ένα τραπέζι τελετής ή φαγητού, πάνω στο οποίο ένας έβδομος βρίσκεται τυλιγμένος σε κουκούλι. Το κείμενο αποκτά δύναμη μέσα από συντονισμένους ήχους που παράγονται από το χτύπημα του χεριού πάνω στο τραπέζι, μιας πέτρας πάνω σε άλλη, διάφορων μεταλλικών αντικειμένων ή από την ίδια την ανθρώπινη φωνή. Η ένταση αυξάνεται καθώς η τελετουργία προχωρεί. Σταδιακά, το αντικείμενο του πόθου μετασχηματίζεται και το γυμνό σώμα βγαίνει από το κουκούλι. Η αγριότητα υποχωρεί και δίνει τη θέση της σε ερωτική - λατρευτική διάθεση. Οι απόκοσμοι ήχοι που παράγονται καθώς τα δάχτυλα χαϊδεύουν τα χείλη των ποτηριών δίνουν τη θέση τους σε πολυφωνικά τραγούδια, όπου η θρησκευτική μουσική του Μεσαίωνα συναντά την παραδοσιακή μουσική. Στο τέλος, αφού το νερό εξαγνίσει το σώμα, τα «πάθη» έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους και μια απλή μελωδία, τραγουδισμένη από παιδική φωνή, δίνει στην ερωτική, θρησκευτική διάσταση το πρόσθετο στοιχείο της αγνότητας και της άσπιλης ομορφιάς. Ενα ποιητικό κείμενο μεταγραμμένο σε μια ποιητική παράσταση, όπου η θεατρική χειρονομία είναι ταυτόχρονα και μουσική κι όπου οι ήχοι αποτελούν μέρος της δραματουργίας.

Επαιξαν οι Νικήτας Γκρίτζαλης, Πάνος Κούγιας, Γιώργος Κουσάκης, Νέστωρ Κοψιδάς, Βασίλης Λιάκος, Σταμάτης Πακάκης, Σωτήρης Τριάντης, Γιάννης Φίλιας. Σκηνικά και κοστούμια ήταν της Αλεξίας Θεοδωράκη, φωτισμοί της Στέλλας Κάλτσου.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ