ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

«Οι ΗΠΑ δουλεύουν τις ηλικίες»

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΥΡΙΔΗΣ

Ο Δ. Κυριακού αποδέχθηκε την πρόταση για το διδακτορικό του στο πανεπιστήμιο της Νεβάδα και είναι μέλος του τεχνικού τιμ της ανδρικής ομάδας μπάσκετ, η οποία έχει προπονητή τον Ερικ Μάσελμαν.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Ο Δημήτρης Κυριακού προτίμησε το καλοκαίρι να αφήσει την επιλογή της Α1 και την Κύμη. Εφτιαξε βαλίτσες για την Αμερική. Αποδέχθηκε την πρόταση για το διδακτορικό του στο πανεπιστήμιο της Νεβάδα και είναι τρόπον τινά μέλος του τεχνικού τιμ της ανδρικής ομάδας μπάσκετ, η οποία έχει προπονητή τον Ερικ Μάσελμαν, με καριέρα στο ΝΒΑ και στη D-League.

– Πώς προέκυψε η ευκαιρία να βρεθείτε στο πανεπιστήμιο της Νεβάδα;

– Κυνήγησα εξαρχής την Αμερική, αλλά στο τέλος προέκυψε λόγω καθαρά συγκυριών και ανθρώπων μέσα από την ακαδημαϊκή κοινότητα του πανεπιστημίου. Αναγνώρισαν τις εμπειρίες που διαθέτω σε πολλαπλά επίπεδα και γι’ αυτό και μου πρότειναν να διδάξω.

– Τι ακριβώς κάνετε εκεί;

– Κάνω το διδακτορικό μου στον τομέα Educational Leadership. Εχω ως αντικείμενο τη δυναμική μικρών γκρουπ, ομάδων. Οι ομάδες δεν είναι απαραίτητα μόνο αθλητικές, μπορεί να είναι επίλεκτη ομάδα των ειδικών δυνάμεων του στρατού ή μία ομάδα μάρκετινγκ μιας εταιρείας. H ομάδα μπάσκετ του πανεπιστημίου είναι ένας από τους τομείς που ασχολούμαι σε επίπεδο παρακολούθησης και σε τεχνικό επίπεδο. Με τους προπονητές δεν συζητάμε για έρευνα, αλλά για τρόπους επίλυσης διαφόρων προβλημάτων.

– Εχοντας δουλέψει πολλά χρόνια σε τμήματα υποδομής, μπορείτε να οριοθετήσετε τις διαφορές στις ίδιες ηλικίες με ό,τι συμβαίνει στην Αμερική σε μπασκετικό επίπεδο;

– Αλλη η βάση της Αμερικής, άλλη και η δυνατότητα επιλογής των παικτών ακόμη και από μικρές ηλικίες. Σημαντικό στοιχείο είναι η σωστή προώθηση του αθλήματος και η καθοδήγηση των παιδιών να παρακολουθήσουν παιχνίδια στο γήπεδο. Είναι στοιχείο πολύ σημαντικό, γιατί βοηθάει στη γενικότερη κατανόηση του αθλήματος. Η μεγαλύτερη έμφαση στο παιχνίδι δίνεται στη δημιουργία από κατάσταση «ένας εναντίον ενός» και στις απόλυτα βασικές χρήσεις δεξιοτήτων ενός αθλητή. Στην Ελλάδα δουλεύουμε σε πολύ υψηλό επίπεδο σε μικρές ηλικίες, αλλά πολύ γρήγορα το χάνουμε γιατί η πίεση στους προπονητές από τους γονείς και τους ιθύνοντες για νίκη προδιαγράφει την ζοφερή συνέχεια. Η εισροή των ατζέντηδων από νηπιακές ηλικίες δημιουργεί ένα περιβάλλον πολύ επιθετικό στους ρόλους των προπονητών, παραγόντων, ατζέντηδων, γονέων και τέλος παιδιών που είναι και τα τελικά «θύματα» μαζί με το άθλημα.

– Σε ό,τι αφορά την οργάνωση του αθλήματος στη βάση του, ποιες είναι οι διαφορές που σας έχουν κάνει εντύπωση;

– Η μεγάλη διαφορά συναντάται στην οργάνωση και υποδομή και στις εγκαταστάσεις. Τα αποδυτήρια, ο χώρος για βίντεο είναι κάτι που δεν έχω δει ούτε στους μεγάλους της Α1. Και για τις υπόλοιπες εγκαταστάσεις (βάρη, φυσιοθεραπεία, προπονητική στελέχωση) το κλισέ «δεκαετίες μπροστά» περιγράφει την κατάσταση. Προπονητικά, το ευρωπαϊκό μπάσκετ είναι πολύ εγκεφαλικό και με μεγάλη έμφαση στη λεπτομέρεια. Εδώ ο προπονητής έχει την πολυτέλεια του συμβολαίου και του χρόνου να βαδίσει με τη δική του φιλοσοφία και να δημιουργήσει ένα σύνολο βάσει των δικών του προσδοκιών. Στην Ευρώπη, ειδικότερα στην Ελλάδα, το περιβάλλον εργασίας του προπονητή είναι εξαιρετικά επιθετικό. Η Αμερική φαντάζει παράδεισος για έναν Ευρωπαίο προπονητή, απλά οι πόρτες δεν ανοίγουν εύκολα.

– Πως κρίνετε την ανάπτυξη της προπονητικής στην Ελλάδα με βάση την «εξαγωγή» πολλών Ελλήνων προπονητών στο εξωτερικό;

– Προβληματική. Ακολουθείται η λογική του «brain drain» και στο μπάσκετ και ήδη η ανεπαρκής ανάπτυξη και η έλλειψη προπονητών που μπορούν να ασχοληθούν επαγγελματικά, λόγω της οικονομικής κατάστασης, βγαίνει στην επιφάνεια. Δεν έχουμε πλέον παράδοση στις εθνικές ομάδες, η παραγωγή είναι πολύ περιορισμένη και η «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» δεν επιτρέπει να αναδυθούν προπονητές που θα αναπτύξουν τις δεξιότητες αλλά και τη νοοτροπία των νέων παιδιών. Δεν είναι τυχαίο ότι τα φετινά scouting reports για παιδιά που θα μπορούσαν να έρθουν σε κολέγια δεν περιλαμβάνουν ούτε έναν Ελληνα αθλητή, ενώ πριν από 15 χρόνια ο αριθμός συνήθως ξεπερνούσε τους 10-15 κάθε χρόνο!

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ