Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Παγκοσμιοποίηση του λαϊκισμού

Κύριε διευθυντά
Το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών εξέπληξε πολλούς, ενώ θα έπρεπε να θεωρηθεί αναμενόμενο. Ο Ντόναλντ Τραμπ αποτελεί ένα ακόμα (τρανταχτό ίσως, αλλά πάντως ένα ακόμα) παράδειγμα του λαϊκισμού που σαρώνει τον κόσμο, από την μια άκρη ώς την άλλη. Ο λαϊκισμός παγκόσμια παίρνει πολλές μορφές: ΗΠΑ (δήθεν αντισυστημικός από ένα 100% προϊόν του συστήματος), Ουγγαρία (εθνικό-φασιστικός), Ελλάδα (δήθεν-αριστερός) Φιλιππίνες (έξαλλος και εγκληματικός), Γερμανία (αντιμεταναστευτικός) Πολωνία, Ινδονησία κ.λπ. Φοβάμαι ότι έπονται η Γαλλία, η Αυστρία και Κύριος οίδε ποιος χώρες ακόμη.

Για να χρησιμοποιήσω και μια έκφραση της νεολαίας «Ο λαϊκισμός δεν παίζεται». Απευθύνεται στο θυμικό, στα κατώτερα ένστικτα των ψηφοφόρων και θολώνει τη λογική. Αποτελεί σίγουρη συνταγή επιτυχίας για τον λαϊκιστή (π.χ. Ανδρέας) και σίγουρη συνταγή καταστροφής για τη χώρα. Το μεγαλύτερο κακό είναι ότι άπαξ και ξεκινήσει δεν σταματάει με τίποτα. Οι επίγονοι ακολουθούν με μεγάλο ενθουσιασμό τη συνταγή...

Δημ. Κωνσταντινου

Η Ελλάδα μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης

Κύριε διευθυντά
Τα περισσότερα σχόλια στα ΜΜΕ σχετικά με την επικείμενη επίσκεψη του απερχόμενου προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Χουσεΐν Ομπάμα τον παρουσιάζουν, ούτε λίγο ούτε πολύ, ως Αγιο Βασίλη που έρχεται να μας δώσει όλων των ειδών τα δώρα. Επειδή όμως κανείς ξένος ηγέτης δεν έρχεται να δώσει χωρίς να πάρει (και μάλιστα ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ που επισκέπτεται την Ελλάδα από το 1998, πράγμα που λέει πολλά!) και επειδή το θέμα δεν έχει αναδειχθεί επαρκώς, επιτρέψτε μου να πω δύο λόγια, σχολιάζοντας και το σχετικό άρθρο του κ. Αθ. Ελλις στην «Κ» της 29-30.10.

Η ουσία είναι στα δύο τελευταία τα οποία αναφέρει ο κ. Ελλις στο άρθρο του, δηλαδή το χρέος και το Κυπριακό. Το χρέος είναι το τυρί. Και το Κυπριακό είναι η φάκα. Θα προσφέρει, δηλαδή, ο κ. Ομπάμα υποστήριξη στην Ελλάδα για τη μείωση του χρέους. Και θα ζητήσει την άμεση υπογραφή του Ελληνα πρωθυπουργού σε μια «ετεροβαρή», κατά τον κ. Ελλις, συμφωνία για την επίλυση του Κυπριακού, πάλι κατά τον κ. Ελλις, «σε μια προσπάθεια “κατευνασμού” του Ερντογάν». Ετεροβαρής, ή μάλλον λεόντεια, θα είναι οπωσδήποτε μια τέτοια συμφωνία γιατί θα καλούμαστε να παραδώσουμε άμεσα την Κύπρο στους Τούρκους (και να επικαλεσθούμε την προστασία των ΗΠΑ και του Ισραήλ για να ασκήσουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, και εμείς και η Κύπρος), παίρνοντας μόνο άλλη μία υπόσχεση ότι το χρέος μας, που εκτοξεύτηκε στο υπερπέραν με τα «λάθη» του ΔΝΤ, κάποτε θα μειωθεί! Γιατί θα ισοδυναμεί μία τέτοια συμφωνία με την παράδοση της Κύπρου στους Τούρκους; Απλώς γιατί με αυτή άμεσα θα καταλύεται το κυπριακό κράτος και θα δημιουργείται ένα νέο κράτος στο οποίο η μειοψηφία θα εξισώνεται πολιτικά με την πλειοψηφία. Αλλά και γιατί, με την παραμονή του τουρκικού στρατού και των εποίκων, η παράνομη αλλαγή της δημογραφικής σύνθεσης της Κύπρου θα νομιμοποιείται και γιατί με την αύξηση του τουρκικού στοιχείου σε λίγα χρόνια η πλειοψηφία θα γίνει μειοψηφία.

Αν υπογράψει, λοιπόν, αυτήν τη συμφωνία ο πρωθυπουργός, παραδίδει ουσιαστικά την Κύπρο στους Τούρκους (και τους ανοίγει την όρεξη για νέες παραχωρήσεις εις βάρος της Ελλάδος). Και αν δεν την υπογράψει και φύγει ο κ. Ομπάμα άπρακτος, ο κ. Ερντογάν θα το εκλάβει ως «πράσινο φως» για να συνεχίσει και να οξύνει τις εδαφικές διεκδικήσεις και προκλήσεις του κατά της Ελλάδος.

Αντίθετα, δηλαδή, προς τα γραφόμενα στον Τύπο, η επίσκεψη του κ. Ομπάμα δεν αποτελεί καλό νέο για τη χώρα, αλλά τη θέτει μεταξύ της Σκύλλας της παράδοσης της Κύπρου και της Χάρυβδης ενός θερμού επεισοδίου με την Τουρκία, για το οποίο οι ΗΠΑ θα έχουν νίψει τας χείρας τους ως άλλος Πόντιος Πιλάτος.

Κατά τον κ. Ελλις, σε όλη αυτή την προσπάθεια τις ΗΠΑ τις απασχολεί η γεωπολιτική σταθερότητα και «τον κ. Ομπάμα προσωπικά» τον απασχολεί το προσφυγικό. Μα τότε γιατί υπονόμευσαν τη γεωπολιτική σταθερότητα και δημιούργησαν στρατιές προσφύγων με την πολιτική των πολέμων; Είναι προφανές ότι άλλο απασχολεί τις ΗΠΑ και αυτό είναι αυτό που ήδη γίνεται με πολιτικό, οικονομικό ή και στρατιωτικό πόλεμο, δηλαδή η εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ΗΠΑ και του Ισραήλ, η αποζημίωση του Ερντογάν για την πολιτική των ΗΠΑ στο Κουρδικό, εις βάρος του κορόιδου, δηλ. ημών, ο ανασχεδιασμός των συνόρων, ο έλεγχος των πλουτοπαραγωγικών πηγών και η δημογραφική αλλοίωση της Μ. Ανατολής (αλλά και της Ευρώπης). Ολα αυτά δεν αναμένεται να τα αλλάξει ο οιοσδήποτε απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ. Τι σημαίνει αυτό για μας; Mαύρα μας μοιρολόγια, αν δεν προσέξουμε πολύ, πάρα πολύ!

Σπυρος Μπαζινας - Καθηγητής Νομικής Σχολής, Βιέννη

Τα Δημοτικά Ιατρεία του Δήμου Αθηναίων

Κύριε διευθυντά
Σε απάντηση του άρθρου της δημοσιογράφου Πέννυς Μπουλούτζα (11/10/2016) θα ήθελα να διευκρινίσω τα παρακάτω στους αναγνώστες σας σχετικά με τα Δημοτικά Ιατρεία του Δήμου Αθηναίων:

Ο ισχυρισμός ότι επιβάλλουμε οκτάωρη αντί επτάωρη παρουσία είναι ανακριβής. Μεγάλο μέρος των δημοτικών ιατρών καταγράφουν ημερήσια παρουσία στα ιατρεία μόνον 3 ή 4 ώρες. Π.χ. πρόσφατα υποβλήθηκαν υπηρεσιακές αναφορές για 25 δημοτικούς ιατρούς (από τους 30 συνολικά) σχετικά με αδικαιολόγητες απουσίες από την υπηρεσία τους με αποτέλεσμα την ταλαιπωρία ασθενών.

Το θέμα του ωραρίου των δημοτικών ιατρών έχει επιλυθεί οριστικά και αμετάκλητα διά της δικαστικής οδού (απόφαση του ΙΑ΄ Τμήματος του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών) έπειτα από προσφυγή υπηρετούντων ιατρών στα Δημοτικά Ιατρεία, σύμφωνα με την οποία: «Οι ιατροί του κλάδου Π.Ε. 15 ιατρών που υπηρετούν στον δήμο είναι δημοτικοί υπάλληλοι και συνεπώς το ωράριό τους διέπεται από τις σχετικές διατάξεις περί των υπαλλήλων αυτών». Η διάρκεια δε του ωραρίου αυτού σύμφωνα με το άρθρο 41 του Ν. 3979/2011 έχει καθοριστεί σε σαράντα (40) ώρες εβδομαδιαίως.

Το «παράπονο» του δημοτικού ιατρού κ. Λιάτσου (πρόεδρου του Σωματείου) για την έλλειψη υλικών αποκρύπτει το γεγονός ότι την ευθύνη της καταλληλότητας του υλικού έχει ο ίδιος ο ιατρός κατά την άσκηση του επαγγέλματός του. Προσπαθώντας δε, να δημιουργήσει την εντύπωση αφοσίωσης στο έργο του στα Δημοτικά Ιατρεία αποκαλύπτει άθελά του το γεγονός ότι διατηρεί ιδιωτικό ιατρείο χωρίς να έχει πάρει την απαιτούμενη άδεια από τον Δήμο Αθηναίων. Εν πάση περιπτώσει, η έλλειψη υγειονομικού υλικού την οποία προσπαθούμε παρ’ όλες τις δυσκολίες να καλύψουμε ως δήμος, δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για τη μη τήρηση του προβλεπόμενου ωραρίου απασχόλησης και τη μη εξυπηρέτηση των ασθενών. Αυτό άλλωστε συμβαίνει στα νοσοκομεία της χώρας, όπου οι ιατροί δίνουν καθημερινά τη μάχη της υγείας με ή χωρίς υλικά!

Μαρια Στρατηγακη - Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Πρόνοιας και Ισότητας, Δήμος Αθηναίων

Συγκρουσιακοί και απειθάρχητοι

Κύριε διευθυντά
Στο εξαιρετικό βιβλίο του «Επτά πόλεμοι, τέσσερις εμφύλιοι, επτά πτωχεύσεις, 1821-2016», ο ιστορικός Γ.Β. Δερτιλής αναλύει διεξοδικά πώς καταφέραμε ως έθνος, μέσα σε περίπου 190 χρόνια, να επιτύχουμε αυτό το σύνολο. Είναι αλήθεια πως πολλοί πόλεμοι (Εθνικοαπελευθερωτικός, Βαλκανικοί, Ελληνοϊταλικός) κατάφεραν να συσπειρώσουν τους Ελληνες, αλλά αμέσως μετά ή και κατά τη διάρκειά τους, ακολούθησε κάποιος εμφύλιος (Πελοποννήσιοι εναντίον Στερεοελλαδιτών, βενιζελικοί εναντίον βασιλοφρόνων, κυβερνητικός στρατός εναντίον ΔΣΕ).

Ποιες μπορεί να είναι οι βαθύτερες αιτίες ενός τέτοιου εθνικού διχασμού, που επαναλαμβάνεται τόσο συχνά μέσα στον βίο του νεοελληνικού κράτους; Πιστεύω πως οι ρίζες αυτής της κακοδαιμονίας βρίσκονται στον συγκρουσιακό και απειθάρχητο χαρακτήρα που έχουμε διαμορφώσει τα τελευταία σχεδόν 200 χρόνια. Κι επειδή ένας λαός αντανακλά τα χαρακτηριστικά των ατόμων που τον απαρτίζουν και τα άτομα, με τη σειρά τους, διαμορφώνονται στο πρωταρχικό κύτταρο που είναι η οικογένειά τους, αξίζει να σκύψουμε να δούμε πώς λειτουργεί αυτό το κύτταρο.

Η ελληνική οικογένεια λειτουργεί πολύ συχνά με κανόνες και συνήθειες που είναι βλαπτικές, τόσο για τα άτομα όσο και για τα σύνολα. Μία τέτοια συνήθεια είναι να μεγαλώνουν οι γονείς τα παιδιά τους με ψέματα, μία δεύτερη συνήθεια είναι οι απειλές και μία τρίτη είναι οι άδικες τιμωρίες. Τα ψέματα αρχίζουν από πολύ νωρίς, κυρίως για το φαγητό: «Αν δεν το φας, θα έρθει ο γιατρός να σου κάνει ένεση». Οι απειλές μπορεί να είναι για το διάβασμα: «Θα σε δείρω, εάν δεν καθίσεις να διαβάσεις». Και οι άδικες τιμωρίες μπορεί να είναι συνέπεια οποιασδήποτε ανυπακοής, μικρής ή μεγάλης.  Αυτές οι λάθος τακτικές κάνουν τον μικρό νεοέλληνα να προσπαθεί είτε να τις αποφύγει είτε να τις αναπαράγει στις σχέσεις του με τους γονείς του (να λέει ψέματα για να γλιτώσει τις υποχρεώσεις του), στις σχέσεις του με το σχολείο, με το πανεπιστήμιο αργότερα, με τον εργοδότη του ή με το κράτος (φοροδιαφυγή, ασυνέπεια, «δεν πληρώνω»), «κόκκινα» δάνεια με τις τράπεζες κ.λπ. Κι όταν πολιτευτεί, να λέει κατάφορα ψέματα στους ψηφοφόρους του. Κατάληξη όλων αυτών είναι η χρεοκοπία και η κοινωνικοοικονομική κρίση που βιώνουμε σήμερα, στην προσπάθειά μας να εκβιάσουμε και να παραπλανήσουμε τους εταίρους μας.

Αλεξανδρος Ιωαννιδης - Ψυχίατρος

Η νίκη της Παιδείας πότε με το καλό;

Κύριε διευθυντά
Διαβάζω ότι «νίκη της Εκκλησίας και του κ. Ιερωνύμου θεωρείται η απομάκρυνση του κ. Νίκου Φίλη από το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων». Εύχομαι να αποδειχθεί και νίκη της Παιδείας, γιατί τότε ο όρος «νίκη» θα έχει πολύ πιο ουσιώδες περιεχόμενο...

Συμεων Ρωμυλος - Αγία Παρασκευή

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ