ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

«Θέλμα και Λουίζ» α λα ιταλικά

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΟΥΡΑΣ

Η Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι και η Μικαέλα Ραματζιότι με μια παλιά Lancia, την οποία «έκλεψαν» από το σκηνικό μιας κινηματογραφικής ταινίας.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Ο Πάολο Βίρτσι, από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του σύγχρονου ιταλικού κινηματογράφου, επιστρέφει στο προσκήνιο με την «Τρελή χαρά» (La Pazza Gioia), ένα μείγμα δράματος και κωμωδίας εύφλεκτο λόγω συναισθήματος και με καλοδουλεμένους διαλόγους. Το κέλυφος της ταινίας θυμίζει λιγάκι το «Θέλμα και Λουίζ», η λάβα όμως που αναβλύζει από τον πυρήνα της έχει κάτι από τον αλλοπαρμένο κόσμο του πρώιμου Φελίνι, αλλά και από τη μελοδραματική ένταση του λυρικού δράματος. Η αφελής Μπεατρίς, αστή που ξέπεσε λόγω έρωτα, πληρώνει την αμαρτία της εσώκλειστη σε «εναλλακτικό» ψυχιατρείο γυναικών (σε μια παλιά βίλα στην ύπαιθρο της Τοσκάνης) που συνδιοικείται δημοκρατικά από γιατρούς και καλόγριες. Για την κατάστασή της ευθύνεται μια μοιραία εξωσυζυγική περιπέτειά της (με ένα μαφιόζο για γέλια και για κλάματα, που θα μπορούσε να γίνει ήρωας κωμωδίας). Η συμπεριφορά της χαρακτηρίζεται από την άνεση της κοινωνικής της τάξης, αλλά και από την πληθωρικότητα της λαϊκής γυναίκας που δέσποσε με την παρουσία της στο μεταπολεμικό ιταλικό σινεμά.

Η Μπεατρίς, που μιλάει ακατάπαυστα για τους ισχυρούς φίλους της(;), θα πιάσει φιλίες με τη νεοφερμένη Ντονατέλα, πρώην στριπτιζέζ, που αποπειράθηκε ανεπιτυχώς να αυτοκτονήσει πέφτοντας από μια γέφυρα με το μωρό της στην αγκαλιά της. Πατέρας του παιδιού είναι άντρας της νύχτας. Η τραγική Ντονατέλα, τυπική φιγούρα του μελοδράματος, μεταφέρθηκε στην εναλλακτική «βίλα των τρελών» ύστερα από δεύτερη απόπειρα να δώσει τέλος στη ζωή της.

Οι δύο γυναίκες θα το σκάσουν από αυτή την πολύβουη «φωλιά του κούκου». Η Μπεατρίς σκέφτεται το σπίτι της, αλλά και τον εραστή της. Η Ντονατέλα θέλει απεγνωσμένα να συναντήσει το παιδί της.

Το φύλο ενώνει τάξεις

Στις ταινίες του Βίρτσι η γυναίκα διαχειρίζεται ένστικτα και συναισθήματα, γι’ αυτό είναι σαρωτική. Χυμώδης και αυθόρμητη, θορυβώδης και με μεγάλη καρδιά, αλλά εύθραυστη όπως κάποιες ηρωίδες της όπερας, βρίσκεται συνήθως απέναντι από τον άντρα, που το μπόι του υπολείπεται του αναστήματός του.

Στη «Γυναίκα της ζωής μου» (που από σύμπτωση προβάλλεται απόψε στην ΕΡΤ 2), ένας σαραντάρης παραμένει συναισθηματικά ανώριμος επειδή φέρει βαριά τη διάλυση της οικογένειάς του εξαιτίας της ονειροπαρμένης μητέρας του.

Στο «Ανθρώπινο κεφάλαιο», μια μεγαλοαστή βρίσκεται στο επίκεντρο ενός δράματος γύρω από τις ψευδαισθήσεις της σύγχρονης ιταλικής μεσαίας τάξης, αλλά και γύρω από τη γενικότερη ηθική κατάρρευση.

Στην «Τρελή χαρά», δύο γυναίκες από διαφορετικούς κόσμους γίνονται αταίριαστες φίλες, δραπετεύοντας από τη «φυλακή» στην οποία βρέθηκαν λόγω του επιπόλαιου ή ανεύθυνου άντρα. Η Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι ερμηνεύει απολαυστικά τον ρόλο της αριστοκράτισσας Μπεατρίς. Ο εκρηκτικός λόγος της τη στρέφει προς την κωμωδία, ο απόηχός του όμως είναι σαν ένας ψίθυρος από ψυχολογικό δράμα. Αυτός ο ψίθυρος, εύκολα αντιληπτός από το γυναικείο αυτί, λειτουργεί σαν γέφυρα φιλίας με την Ντονατέλα, την οποία υποδύεται η Μικαέλα Ραματζιότι.

Το βαρομετρο της εβδομαδας

Τα «Φανταστικά ζώα και πού βρίσκονται» ξαναφέρνουν στην κινηματογραφική μας επικαιρότητα τη συγγραφέα Τζ. Κ. Ρόουλινγκ. Η ταινία του Ντέιβιντ Γέιτς, που βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο της, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πρίκουελ του «Χάρι Πότερ». Στην Νέα Υόρκη του 1926, η κοινότητα των μάγων κινδυνεύει να αποκαλυφτεί και να διωχτεί. Σε μια τόσο δύσκολη στιγμή γι’ αυτούς, φτάνει εκεί ένας Βρετανός μάγος,
ο Νιουτ Σκαμάντερ, για να διασώσει την πανίδα των μαγικών πλασμάτων. Η βαλίτσα του φαντάζει σαν Κιβωτός του Νώε. Χαοτική και αδιάφορη η ιστορία, η καλλιτεχνική διεύθυνση όμως είναι για Οσκαρ. Πρωταγωνιστεί ο Εντι Ρεντμέιν.

Το «Στην καρδιά του δάσους» της Πατρίτσια Ρόζεμα είναι ένα ατροφικό θρίλερ, που αναπτύσσεται στον δοκιμαστικό σωλήνα της επιστημονικής φαντασίας. Δύο αδελφές (Ελεν Πέιτζ, Ιβαν Ρέιτσελ Γουντ) προσπαθούν να επιβιώσουν σε μετααποκαλυπτικό σκηνικό. Η παρουσία του άντρα είναι αδιάφορη ή καταστροφική.

Η Ιζαμπέλ Ιπέρ δεσπόζει στο «Μέλλον» της Μία Χάνσεν Λοβ. Η Ναταλί, καθηγήτρια φιλοσοφίας σε λύκειο του Παρισιού, που έχει ζήσει έντονα τον Μάη του ’68, βιώνει κρίση μέσης ηλικίας. Σαν να μην έφτανε αυτό, έρχονται και άλλες καταστροφές: ο εκδοτικός οίκος που βγάζει τα βιβλία της την πληροφορεί πως θα διακόψει τη συνεργασία τους, ενώ ο σύζυγός της της ανακοινώνει πως θα πάει να ζήσει με τη νεαρή ερωμένη του.

Τη στιγμή που νιώθει τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια της θα εμφανιστεί ένας παλιός μαθητής της και νυν ακτιβιστής. Το δίλημμα της φυγής προς το παρελθόν ή της συμφιλίωσης με το μέλλον είναι μπροστά της.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ