ΜΟΥΣΙΚΗ

Οπισθεν ολοταχώς για τη δισκογραφία

ΓΙΩΤΑ ΣΥΚΚΑ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

To 2015 η ελληνική δισκογραφική παραγωγή έκανε μια τεράστια βουτιά, φτάνοντας στα επίπεδα του 1989. Το 2016 πήγε ακόμη πιο πίσω. Κι αυτοί που θεωρούσαν ότι θα έρθει η πολυπόθητη ανάκαμψη των μεγάλων δισκογραφικών εταιρειών έπεσαν έξω. Η εγχώρια παραγωγή από το 2009 έχει διαρκώς φθίνουσα πορεία: 558 άλμπουμ εκδόθηκαν τον χρόνο που έφυγε, έναντι 677 του 2015 και 775 του 2014.

Ποιος άλλος μπορεί να περιγράψει καλύτερα τι ακριβώς συμβαίνει, από τον μαθηματικό Πέτρο Δραγουμάνο, ο οποίος καταγράφει ηλεκτρονικά την ελληνική δισκογραφία από το 1950 έως και σήμερα, εντοπίζοντας, μαζί με την πορεία της, τα χαρακτηριστικά και τις ιδιαιτερότητες κάθε χρονιάς, αλλά και τα σκαμπανεβάσματά της, που, όπως είναι φυσικό, ακολουθούν την κοινωνικοπολιτική κατάσταση της χώρας. «Τη χρονιά που πέρασε είχαμε ακόμη μικρότερη παραγωγή που θυμίζει τη δεκαετία του ’80, αλλά κυρίως ακόμη μικρότερη παραγόμενη ποσότητα δίσκων από εκείνη την εποχή. Τότε κατασκευάζονταν περίπου 5.000 κομμάτια από κάθε βινύλιο που κυκλοφορούσε στην αγορά. Τώρα τα αντίτυπα των CD που παράγονται δεν ξεπερνούν τα 150 με 200 αντίτυπα», λέει στην «Κ». Προβλέπει, μάλιστα, πως το 2017 «θα είναι ακόμη χειρότερη χρονιά για την ελληνική παραγωγή, από την έναρξη της κρίσης».

Στην εποχή του Διαδικτύου και της οικονομικής ύφεσης στα δισκάδικα φτάνουν όλο και λιγότερα αντίτυπα, η πλειονότητα των καλλιτεχνών πληρώνει από την τσέπη της την έκδοση κάθε νέου άλμπουμ ή μοιράζεται (λίγοι από αυτούς) τα έξοδα με τη δισκογραφική εταιρεία. Η παραγωγή κοστίζει συνήθως 3-4 χιλιάδες ευρώ και η κυκλοφορία τους στην αγορά λειτουργεί ως τονωτική ένεση στα live των καλλιτεχνών, τη βασική πηγή των εσόδων τους.

Το 2016 ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Μίμης Πλέσσας ήταν οι συνθέτες με τις περισσότερες επανεκτελέσεις τραγουδιών τους, ενώ οι τραγουδιστές με τις περισσότερες συμμετοχές κατά τους υπολογισμούς του Π. Δραγουμάνου είναι ο Γιώργος Νταλάρας και ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας.

Ενα ακόμη χαρακτηριστικό είναι η ανοδική κίνηση των δίσκων του Παντελή Παντελίδη στα δισκοπωλεία μετά τον θάνατό του, όταν πριν τα CD του πρωτοκυκλοφορούσαν ως premium με τις εφημερίδες. Η κατηγορία CD - βιβλία εξακολουθεί να προτιμάται, αφού έχουν μικρότερο ΦΠΑ από τα απλά CD. Διακρίνει όμως κάτι ακόμη. Στον καιρό της οικονομικής κρίσης οι εταιρείες έπαψαν να κομπάζουν για «χρυσούς» δίσκους οι οποίοι παίρνουν τίτλο μόνο αν ξεπεράσουν σε πωλήσεις τα 6.000 αντίτυπα (πρέπει να πιστοποιηθεί από ορκωτούς λογιστές), κάτι που έχει να συμβεί από το 2011.

Ομως και ο κόσμος των ίδιων των εταιρειών έχει συρρικνωθεί από το 2007 όταν άλλαξε χέρια, τότε, η ιστορική «Λύρα». Κι έκτοτε άρχισε να μεταβάλλεται το τοπίο της μουσικής βιομηχανίας με ενοποιήσεις, συρρικνώσεις, τμήματα που κλείνουν, ρεπερτόριο που μετακινείται.

Οπως συνέβη με τη Warner που τη διανομή της είχε αναλάβει η Heaven, ενώ από το 2017 περνάει στην Cobalt Music.

Το DVD του Π. Δραγουμάνου με τίτλο «Ελληνική Δισκογραφία 1950 - 2016» (πληροφορίες madakos@hol.gr) περιέχει τον πλήρη κατάλογο των ελληνικών δίσκων στις 33 στροφές και στα CD, είτε κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό. Περιλαμβάνει 123.000 τραγούδια, 44.010 δίσκους CD, LP, singles από το 1950, συνολικά 17.980 τραγουδιστές, συνθέτες, στιχουργούς και συγκροτήματα, ενώ δίνει πολλά στοιχεία με συνδυασμένες αναζητήσεις. Ο Στέλιος Καζαντζίδης για παράδειγμα έχει 271 δίσκους (προσωπικούς, συμμετοχές, συλλογές), ο Γιώργος Νταλάρας 252, ο Γιάννης Πάριος 158. Το ρεκόρ σπάει η Νάνα Μούσχουρη που έχει ξεπεράσει παγκοσμίως σε παραγωγές τους 1.000 δίσκους. Από τους Ελληνες συνθέτες πρώτος θεωρείται ο Μίκης Θεοδωράκης, με 818 δίσκους διεθνώς να περιέχουν τραγούδια του από το 1954 έως σήμερα, ενώ από τους συνθέτες του λεγόμενου ελαφρού τραγουδιού ο Αττίκ, ο Σουγιούλ και ο Μουζάκης θεωρούνται οι πολυδιασκευασμένοι.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ