Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Το «στρατηγείο» των γνωστών-αγνώστων

Κύριε διευθυντά
Εχουν γραφτεί πολλά για τα ευτράπελα του παρ’ ημίν ακαδημαϊκού ασύλου, αλλά η πραγματικότητα υπερβαίνει κάθε φαντασία. Προ των Χριστουγέννων, οι γνωστοί-άγνωστοι του κράτους των Εξαρχείων έκαψαν, έτσι για την πλάκα τους, τρία τρόλεϊ στην Πατησίων, εξορμώμενοι και προστατευόμενοι από το κτίριο του Πολυτεχνείου.

Εκεί ως γνωστόν, δεκαετίες τώρα, ελέω ασύλου, έχουν καταλάβει αίθουσα του ιστορικού κτιρίου, όπου είναι και το στρατηγείο τους για τις επιθέσεις στα πέριξ. Κανείς ευαίσθητος καθηγητής ή πρύτανης του ΕΜΠ δεν ενοχλήθηκε από την προφανή και τρανταχτή παρανομία. Στο άρθρο του στις 22 Δεκεμβρίου ο κ. Μανδραβέλης, με τίτλο «Το κόστος της ιδεοληψίας», έγραψε για την αβελτηρία καθηγητών και εργαζομένων της Αρχιτεκτονικής, που είναι οι μόνοι που έχουν τα γραφεία τους στο κτίριο αυτό και αρνούνται να μεταφερθούν στα «σύνορα» του Ζωγράφου, όπου και τα υπόλοιπα κτίρια του Πολυτεχνείου, για να μη χάσουν τη βολή τους. Πλήρης παραλογισμός, ανικανότης και παρανομία πανεπιστημιακών, υπουργείου Παιδείας και εν γένει κυβέρνησης και κράτους, που ανέχονται αυτήν την ανοικτή πληγή. Διότι οι καταληψίες χώρων του κτιρίου δεν έχουν καμία σχέση με το ίδρυμα. Είναι τα χαϊδεμένα παιδιά του συστήματος πανεπιστημίου και κυβερνήσεων διαχρονικώς, που για δικούς της λόγους η κάθε πλευρά ανέχεται και συντηρεί αυτό το κοινωνικό απόστημα, που προκαλεί κάθε συνετό Ελληνα. Ισως το φαινόμενο να είναι παγκόσμια πρωτοτυπία, άξιο για το Γκίνες, μόνο που είναι τόσο θλιβερό που μας γεμίζει παράπονο και κατήφεια. Πουθενά στον πολιτισμένο κόσμο δεν υπάρχει αντίστοιχη ντροπιαστική εικόνα.  Για άλλη μία φορά ο μεγάλος και διαχρονικός Σουρής θα αναφωνούσε: «Ω Ελλάς ηρώων χώρα τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα».

Δημητρης Γεωργαντας, Χειρουργός – Μαρούσι

Η απόφαση 2334/23.12.16 του Σ.Α. του ΟΗΕ

Κύριε διευθυντά
Η απόφαση, που αναφέρεται στον τίτλο, και από πολλούς ερμηνεύθηκε απλά ως μια καταδίκη του Ισραήλ για τους οικισμούς στη Δυτική Οχθη του Ιορδάνη και στην Ιερουσαλήμ, υπονομεύει όλα τα υπάρχοντα σχέδια ειρήνευσης μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Γιατί; Γιατί στην ουσία υπονομεύεται η απόφαση 242/11. 1967 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, που όριζε με σαφήνεια το δικαίωμα όλων των κρατών να ζουν ειρηνικά «σε ασφαλή και αναγνωρισμένα σύνορα» και καλούσε το Ισραήλ να υποχωρήσει «από κατεχόμενα εδάφη». Στην απόφαση 242, δεν υπάρχει η διατύπωση «από όλα τα κατεχόμενα» ούτε «από τα κατεχόμενα εδάφη», που κατέλαβε το Ισραήλ κατά τη διάρκεια του πολέμου των έξι ημερών, τον Ιούνιο του 1967. Η διεθνής κοινότητα είχε από τότε αναγνωρίσει την ανάγκη «των ασφαλών και αναγνωρισμένων συνόρων του Ισραήλ», που είχε υποστεί την επίθεση 4 αραβικών στρατών και για τον λόγο αυτό δεν επέβαλε την ολική αποχώρησή του στις γραμμές προ της 5ης Ιουνίου 1967. Το κατάλαβε ο Αιγύπτιος πρόεδρος Ανουάρ Σαντάτ, και με βάση αυτή την απόφαση υπέγραψε τη συνθήκη ειρήνης με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μεναχέμ Μπέγκιν, το κατάλαβε ο βασιλιάς της Ιορδανίας Χουσεΐν και υπέγραψε τη συνθήκη ειρήνης με τον Ιτσχάκ Ράμπιν, το κατάλαβε ο Γιασέρ Αραφάτ και υπέγραψε τις συμφωνίες του Οσλο οι οποίες προβλέπουν την ίδρυση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στη Δυτική Οχθη δίπλα στο κράτος του Ισραήλ με ασφαλή σύνορα.

Η απόφαση 2334/23.12.16 θεωρεί «όλα τα κατεχόμενα εδάφη» ως «παλαιστινιακά εδάφη» συμπεριλαμβάνοντας μάλιστα και την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Βεβαίως και οι ισραηλινοί οικισμοί, πέραν των συμφωνημένων γραμμών ασφαλείας όπως έχουν χαρτογραφηθεί και στις συμφωνίες του Οσλο και αργότερα στον «Οδικό Χάρτη», αποτελούν εμπόδιο στην προώθηση και πρόοδο των διαπραγματεύσεων για την επίτευξη της λύσης «Δύο κράτη για δύο λαούς». Από το σημείο αυτό όμως μέχρι του να ορίζονται ο εβραϊκός τομέας της Ανατολικής Ιερουσαλήμ και το Τείχος των Δακρύων ως παλαιστινιακό έδαφος, η διαφορά είναι τεράστια και δικαίως η απόφαση αυτή αποδοκιμάσθηκε τόσο από την κυβέρνηση Νετανιάχου όσο και από την κεντρώα και αριστερή αντιπολίτευση στο Ισραήλ.

Είναι αλήθεια ότι η πλειοψηφία των Ισραηλινών υποστηρίζει την ιδέα των δύο κρατών για δύο λαούς. Ταυτόχρονα όμως οι ίδιες έρευνες αναδεικνύουν τον φόβο της μεγάλης πλειοψηφίας των Ισραηλινών ότι τελικός στόχος των Παλαιστινίων είναι η εξαφάνιση του Ισραήλ. Είναι άραγε οι Ισραηλινοί σχιζοφρενείς; Με δεδομένο το περιβάλλον της Μέσης Ανατολής, όχι. Από τη μια πλευρά ελπίζουν ότι μια τέτοια λύση θα μπορούσε να θέσει τέλος σε αυτή την πολυετή σύγκρουση, από την άλλη παρατηρούν αυτό το οποίο συμβαίνει στον περίγυρό τους, στη Συρία, στον Λίβανο, στην Αίγυπτο, στο Ιράκ, στη Λιβύη και αλλού, και ανησυχούν. Θα εμπιστευθούν λοιπόν τους Παλαιστίνιους ηγέτες στη Ραμάλα, και μετά; Εάν το παλαιστινιακό κράτος αποτύχει και η Παλαιστινιακή Αρχή αποσταθεροποιηθεί όπως συνέβη σε γειτονικά καθεστώτα της περιοχής, τι θα συμβεί σε ένα χρόνο ή σε πέντε χρόνια; Και ποια θα είναι η στάση της Χαμάς που έχει την εξουσία στη Λωρίδα της Γάζας και αντιτίθεται σφόδρα στη λύση «Δύο κράτη για δύο λαούς»;

Σκέφθηκαν ποτέ οι 14 χώρες που υπερψήφισαν την απόφαση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, και οι ΗΠΑ που δεν έθεσαν βέτο, για ποιο λόγο οι Ισραηλινοί ψηφοφόροι μετακινούνται όλο και δεξιότερα στην εκλογική τους συμπεριφορά; Το 2000, ο τότε Ισραηλινός (εργατικός) πρωθυπουργός Εουντ Μπαράκ, υποστηριζόμενος και από τον Αμερικανό πρόεδρο Μπιλ Κλίντον, προσέφερε στον Γιασέρ Αραφάτ το 96% αυτών που ζητούσε, προκειμένου να υπογραφεί συμφωνία ειρήνης στο πλαίσιο της οποίας θα ιδρυόταν και ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος. Ο Γιασέρ Αραφάτ απέρριψε την πρόταση και απάντησε με τη δεύτερη Ιντιφάντα. Οι Ισραηλινοί αποχωρούν από τον Νότιο Λίβανο και, αντί ηρεμίας στα βορειοδυτικά τους σύνορα, διαπιστώνουν ότι η Χεσμπολάχ δημιουργεί ένα κράτος εν κράτει στον Λίβανο που απειλεί την ασφάλεια των Ισραηλινών πολιτών εκτοξεύοντας πυραύλους μικρού και μεγάλου βεληνεκούς. Το Ισραήλ αποχωρεί μονομερώς από τη Λωρίδα της Γάζας, η Χαμάς εκδιώκει τις δυνάμεις του Παλαιστίνιου προέδρου Μαχμούντ Αμπάς από την περιοχή, Ισραηλινός στρατιώτης δεν υπάρχει στη Γάζα, και όμως οι Ισραηλινοί πολίτες δέχονται κάθε δύο χρόνια βροχή από ρουκέτες που φθάνουν μέχρι το Τελ Αβίβ. Ο Εουντ Ολμερτ προσφέρει στον Μαχμούντ Αμπάς ακόμη και τον διαμελισμό της Ιερουσαλήμ, και πάλι όμως οι Παλαιστίνιοι απορρίπτουν τις προτάσεις. Αυτή είναι η εμπειρία που προκαλεί απογοήτευση στην ισραηλινή κοινωνία, η οποία στην πλειοψηφία της υποστηρίζει ακόμα τη λύση των δύο κρατών.

Η απόφαση 2334/23.12.16 ενθαρρύνει την αδιαλλαξία των Παλαιστινίων, επιδιώκει τη διεθνή απομόνωση του Ισραήλ και ασφαλώς δεν συμβάλλει στη διαμόρφωση ενός διεθνούς κλίματος που θα επέτρεπε την επίτευξη των απαραίτητων συμβιβασμών των δύο πλευρών προκειμένου να υλοποιηθεί η λύση των δύο κρατών για δύο λαούς. Μια λύση που είναι επιβεβλημένη όχι μόνο για να αποκτήσουν οι Παλαιστίνιοι το δικό τους κράτος αλλά και για να παραμείνει το Ισραήλ ένα εβραϊκό και δημοκρατικό κράτος. Διότι η λύση του ενός κράτους για δύο λαούς είτε μακροπρόθεσμα θα αλλοιώσει την πληθυσμιακή σύνθεση του Ισραήλ, «γεννώντας» μια παλαιστινιακή πλειοψηφία, είτε θα οδηγήσει την ισραηλινή κυβέρνηση σε μέτρα διακρίσεων εις βάρος μιας μεγάλης μειοψηφίας που θα είναι αντίθετη με τις αξίες της Ισραηλινής Δημοκρατίας.  Τελικά όμως, όπως έγραψε ο Ντέιβιντ Χάρις, διευθυντής της Αμερικανοεβραϊκής Επιτροπής, «όπως ο Σιμόν Πέρες, έτσι και εγώ δεν θα πάψω να ελπίζω…, γνωρίζω καλά ότι πρέπει να έχουμε την ικανότητα όχι μόνο να φανταζόμαστε το καλύτερο αλλά και να ανησυχούμε για το χειρότερο». Οφείλει λοιπόν η διεθνής κοινότητα να συμβάλει στη διαμόρφωση κλίματος εμπιστοσύνης μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων αντί της λήψης μονομερών αποφάσεων που ενθαρρύνουν την καχυποψία και την αδιαλλαξία.

Βικτωρ Ισαακ Ελιεζερ - Δημοσιογράφος, ανταποκριτής της ισραηλινής εφημερίδας Yedioth Achronoth στην Ελλάδα

Οταν θα φύγουν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ

Κύριε διευθυντά
Είναι βέβαιες οι πολιτικές εξελίξεις που έρχονται, αβέβαιο είναι το πότε θα φθάσουν, χωρίς να σημαίνει ότι θα είναι χρονικά πολύ μακριά. Η κυβέρνηση των «ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ» θα φύγει, αν βεβαίως ακολουθηθούν δημοκρατικές διαδικασίες και όχι δικτατορικές τακτικές τις οποίες όλοι απευχόμαστε, και η Ν.Δ. με τον κ. Μητσοτάκη θα κληθεί να κυβερνήσει, μόνη ή το πιθανότερο με παρέα. Στο χρονικό αυτό σημείο, είναι χρήσιμο ο κ. Μητσοτάκης και όλη η αντιπολίτευση να σκεφτούν γιατί ζήσαμε την οδυνηρή παρένθεση της σημερινής αριστερίζουσας κυβέρνησης, σε μια εποχή που ο αριστερισμός τα έχει χάσει όλα και παντού έχει γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος. Φαίνεται να επικρατεί η άποψη ότι δεν κέρδισε η σημερινή κυβέρνηση, αλλά έχασαν οι προηγούμενες, καμία από τις οποίες δεν βοήθησε τον λαό, αλλά τον πολέμησε και τον εξαπάτησε, αφού καμία δεν είπε και δεν έκανε τα πρέποντα, αλλά τα συμφέρονται για ίδια εξυπηρέτηση και όφελος. Είναι κακό να ξεχνιέται ότι οι προ της σημερινής κυβερνήσεις δεν άσκησαν ωφέλιμη και συμφέρουσα για την Ελλάδα και τους Ελληνες πολιτική, αλλά χρησιμοποιούσαν ό,τι εύρισκαν μπροστά τους αδιαφορώντας για το αποτέλεσμα. Σπαταλήθηκαν τεράστια ποσά χρημάτων, προερχόμενα από ευρωπαϊκή βοήθεια και δανεισμό, χωρίς να βελτιωθεί η ελληνική κοινωνία και να ισχυροποιηθεί η οικονομία. Οι πολιτικές δυνάμεις έχασαν την επαφή με τον λαό και προκάλεσαν την αποστροφή του.

Ο κ. Μητσοτάκης θα κυβερνήσει με τα στελέχη της Ν.Δ. και πιθανόν άλλων κομμάτων, πάντως με όλους εκείνους που έχουν κυβερνήσει στο παρελθόν. Εχει σκεφτεί ο κ. Μητσοτάκης ότι χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας των πολιτικών προσώπων και πώς αυτή θα γίνει; Η χώρα δεν χρειάζεται κυβέρνηση λιγότερο κακή από τη σημερινή, χρειάζεται καλή κυβέρνηση! Αν και αυτή τη φορά η επιλογή του λαού αποδειχθεί λαθεμένη, θα σχηματιστεί η εντύπωση ότι η Δημοκρατία δεν είναι το καλύτερο για τις περιστάσεις πολίτευμα, εντύπωση την οποία όλοι απευχόμαστε, αλλά δεν πρέπει να κάνουμε το λάθος να την αποκλείσουμε.  Ο κ. Μητσοτάκης έχει πολλά παραδείγματα που πρέπει να αποφύγει, αλλά και να συνειδητοποιήσει ότι η Ιστορία τον έταξε σε μια πολλή δύσκολη στιγμή να κυβερνήσει, γι’ αυτό δεν πρέπει ν’ αφήνει αμφιβολίες για τις προθέσεις και τις ικανότητές του.

Αποστολος Γεωργοπουλος, Επιχειρηματίας - Οικονομολόγος

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ