Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Λίγοι αλλά καλοί υπουργοί... προσεχώς

Κύριε διευθυντά
Είναι προφανές ότι η Ν.Δ. δεν είναι πια το κόμμα που ξέραμε, δηλαδή το κόμμα του ψευδεπίγραφου «σεμνά και ταπεινά» και του «αφού είναι νόμιμο είναι και ηθικό». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με την έως τώρα πολιτεία  του, δείχνει σαφέστατη ικανότητα να διοικήσει την Ελλάδα και να εμπνεύσει τους Ελληνες για ένα νέο ξεκίνημα.

Η διαφορά όμως με το παρελθόν πρέπει να γίνει σαφής στον ελληνικό λαό από τώρα διότι, κάθε τόσο, ακούμε στα κανάλια τους εκπροσώπους της Ν.Δ. να κομπιάζουν στην ερώτηση «εσείς τι διαφορετικό θα κάνατε αν ήσασταν κυβέρνηση και οι πιστωτές σας πίεζαν να αποδεχθείτε τους επαχθείς όρους των;). Θα έπρεπε λοιπόν να υπήρχαν επιχειρήματα τέτοια που να περνούσε η διαφορετικότητα της Ν.Δ. από τους σημερινούς κυβερνήτες.

Ενα παράδειγμα είναι η σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου που συνηθίσαμε, τόσο επί ΠΑΣΟΚ όσο και επί Ν.Δ. όσο και σήμερα, επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, να είναι πληθωρική. Εκείνο το ατελείωτο τραπέζι με γύρω γύρω «άχρηστες» εν πολλοίς φιγούρες που παριστάνουν τους Δον Κιχώτες έτοιμους να αναμετρηθούν με ανεμόμυλους! Ο νέος άνεμος του Κυριάκου Μητσοτάκη θα πρέπει να καταρτίσει μία σκιώδη κυβερνητική σύνθεση 30 το πολύ ατόμων και να δεσμευθεί ότι δεν θα την υπερβεί σαν κυβέρνηση.

Δεν αρκεί λοιπόν να λέμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι άχρηστος, πάμε για εκλογές τώρα. Πρέπει να δεσμευθούμε για να πείσουμε ότι είμαστε καλύτεροι, ιδίως όταν έχουμε, σαν Ν.Δ., δώσει στο παρελθόν αποτυχημένες εξετάσεις.

Ι. Ιωσηφ, Πόρτο Ράφτη

Αγιες φυλές δεν υπάρχουν

Κύριε διευθυντά
Στις 4/2/2017 στα γράμματα αναγνωστών δημοσιεύτηκε η επιστολή του κ. Κατσάρκα, πολιτικού μηχανικού και Ελληνα προτεστάντη με τίτλο «Οι προτεστάντες μας έφταιξαν...». Αποτελούσε απάντηση σε δική μου επιστολή στις 5/1/2017 με τίτλο «Το δάκτυλο των προτεσταντών».

Φαντάζομαι ότι αν ο τίτλος της επιστολής μου ήταν «Το δάκτυλο των Γερμανών», μάλλον ο κ. Κατσάρκας δεν θα είχε λόγο να απαντήσει. Διότι δεν είχα πρόθεση να θίξω τη θρησκευτική πίστη κανενός, πόσο μάλλον των προτεσταντών, παρά το ότι είμαι χριστιανός ορθόδοξος. Καθ’ όσον τα πλέον προοδευμένα κράτη παγκοσμίως είναι τα προτεσταντικά, μακράν των υπολοίπων, σε νόμους, πρωτοπορία, βιοτικό επίπεδο, επιστήμη και τέχνη.

Αλλά το Ολοκαύτωμα και τους δύο παγκοσμίους πολέμους, η Γερμανία τα ενεπνεύσθη και τα δημιούργησε. Τα δεκάδες καμένα ελληνικά χωριά και τις θηριωδίες στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, Γερμανοί τα έκαναν. Τα τωρινά σκάνδαλα της Siemens, που το ελληνικό κομμάτι της δεν έχει ακόμη κριθεί από την ελληνική δικαιοσύνη, της Volkswagen με τα πειραγμένα λογισμικά των εκπεμπόμενων ρύπων και της Deutsche Bank που θα πληρώσει νέο πρόστιμο σε ΗΠΑ και Βρετανία για «ξέπλυμα» πολλών δισ. δολαρίων, Γερμανοί - προτεστάντες τα έκαναν.

Θεωρώ ότι δεν υπάρχουν άγιες φυλές ή θρησκευτικές τελειότητες. Καθ’ ότι όπως έλεγε ο Θουκυδίδης «...έως αν η φύσις των ανθρώπων η αυτή η». Δηλαδή πάντα οι άνθρωποι θα κάνουν πολέμους, διότι σε αυτό αναφερόταν, αλλά προεκτείνοντάς το θεωρούμε ότι όλοι οι άνθρωποι θα έκαναν παρανομίες, αν δεν υπήρχαν οι νόμοι.

Τελειώνοντας ο κ. Κατσάρκας με επικρίνει «Λίγη συλλογική εθνική αυτοκριτική δεν θα μας έβλαπτε κ. Γεωργαντά και λοιποί συμπολίτες...». Μάλλον άδικα θεωρώ, διότι όλη η επιστολή μου ήταν ένα «κατηγορώ», όχι μόνο για τις κυβερνήσεις και όλους τους διοικούντες αλλά και για τον ελληνικό λαό, που απαιτούσε διορισμούς διαχρονικώς, παράνομες συντάξεις, επιδόματα αναπηρίας (σε υγιείς) και ζωή χαρισάμενη με δανεικά.
Θυμίζω στον κ. Κατσάρκα πως η συνθήκη του Μάαστριχ θεωρεί παράνομο το πλεόνασμα μιας χώρας αν υπερβαίνει ένα όριο. Η Γερμανία έχει υπερβεί αυτό το όριο προ αρκετών ετών, αλλά δεν βλέπω καμία ποινή ή πρόταση συνετισμού από τα αρμόδια όργανα της Ε.Ε.

Ζητώ συγγνώμη από τον κ. Κατσάρκα αν νόμισε πως κατακρίνω το θρησκευτικό του πιστεύω. Μάλλον πρέπει να ξαναδιαβάσει την επιστολή μου. Την απόλυτη γερμανική αυστηρότητα κατέκρινα. Ετσι όπως ακριβώς ο σοφός μύθος του Αισώπου αναφέρει: «Ανθρώπων έκαστος δύο πήρας φέρει.... και διά τούτο οι άνθρωποι τα μεν εαυτών κακά ουχ ορώσι, τα δε αλλότρια πάνυ ακριβώς θεώνται». Δηλαδή οι άνθρωποι δεν βλέπουν τα δικά τους άσχημα καμωμένα, αλλά των άλλων τα βλέπουν με μεγάλη προσοχή.

Δημητρης Γεωργαντας, Χειρουργός – Μαρούσι

Η ελπίδα και τα φούμαρα

Κύριε διευθυντά
Εχω μια απορία και ελπίζω –εν γνώσει μου πως ματαιοπονώ, αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία– πως κάποιος δημοσιογράφος θα βρεθεί να απαντήσει: Γιατί τον τελευταίο καιρό, ακόμη και σε κανάλια που η κυβέρνηση θεωρεί εχθρικά διακείμενα απέναντί της (έχω τις αμφιβολίες μου ως προς αυτό), επαναλαμβάνεται τελετουργικά και σε βαθμό κουραστικό, η ακόλουθη ερώτηση προς τη Ν.Δ.: «Πείτε μας (με λίγα λόγια, εδώ και τώρα, λες και δεν έχει υπάρξει ποτέ απάντηση) πώς θα ανατρέψετε τη δεινή κατάσταση της χώρας, όταν πάρετε την εξουσία;». Εμένα τουλάχιστον μου δίνουν την εντύπωση πως περιμένουν αντίστοιχες υποσχέσεις με αυτές που έδινε ο ΣΥΡΙΖΑ παραμονές εκλογών. «Θα σκίσουμε... θα τους χορέψουμε... θα σας δώσουμε πίσω... κ.λπ. κ.λπ.». Μα κανένας, τέλος πάντων, από τους δημοσιογράφους που προΐστανται στις εκπομπές δεν έβγαλε συμπεράσματα πόσο στοίχισαν, σχεδόν σε όλους τους Ελληνες, τα φούμαρα αυτά; Κανένας δεν αντιλαμβάνεται πως η κατηφόρα στην οποία κατρακυλάμε είναι πολύ απότομη και, για να φρενάρει κάπως η χώρα, πρέπει κατ’ αρχάς να σταματήσουν να τη σπρώχνουν κι από πάνω, όπως κάνουν μέχρι στιγμής οι κυβερνώντες; Τι θέλουν να πουν οι ποιητές; Πως, εκτός από την καταστροφική πολιτική που ακολουθείται και αν δεν δοθούν ψεύτικες υποσχέσεις, δεν υπάρχει καμία εναλλακτική λύση; Ε, τότε λοιπόν να σταματήσουμε να ενημερωνόμαστε, να πάψουμε να διαβάζουμε εφημερίδες, όπως μας συμβουλεύει ο πρωθυπουργός, και να κοιτάξουμε ο καθένας να περισώσει ό,τι μπορεί στον μικρό οικογενειακό του κύκλο. Χωρίς, όμως, το δικαίωμα να αναφωνήσει στο μέλλον: «Α όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω. Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω».

Κατερινα Ρουφου

Συγκλονίστηκα αλλά αρνητικά

Κύριε διευθυντά
Είμαι πραγματικά συγκλονισμένος από όσα διάβασα στην επιφυλλίδα του κ. Γιανναρά στην «Καθημερινή» της Κυριακής της 12.2.2017 και αναφέρομαι στον Ελ. Βενιζέλο. Ο,τι και να γράψει κανείς δεν είναι αρκετό για να χαρακτηρίσει αυτόν τον κύριο. Με παρόμοιο τρόπο, είχε «τιμήσει» στην «Καθημερινή» τον Ελ. Βενιζέλο, στις 29.6.2014, ο κ. Ιορδανίδης και από τότε έπαψα να τον διαβάζω, όπως πιστεύω και πολλοί άλλοι αναγνώστες σας. Ετσι όπως πάμε, θα λιγοστεύουν οι αρθρογράφοι που διαβάζω στην «Καθημερινή», παρότι είναι η αγαπημένη μου εδώ και 40 χρόνια. Δεν φανταζόμουν ότι μπορεί να υπάρχει τόσο θράσος και τόση υποβάθμιση της ιστορικής πραγματικότητας, αλλά ούτε ότι μπορεί να είναι ανεκτό αυτό από την εφημερίδα σας.

Αλεξης Ι. Γεωργιου

«Κούφια η ώρα» και «θερινά σινεμά»

Κύριε δευθυντά
Ο θάνατος του Λουκιανού Κηλαηδόνη συγκίνησε τους πάντες. Ωστόσο, η πολιτική αρθρογραφία που «αξιοποίησε» το λυπηρό γεγονός υπέπεσε η ίδια σε κάποια λυπηρά σφάλματα (ίσως ακριβώς επειδή είναι «πολιτική»). Σε αυτά ανήκει και ένα σχόλιο του Φαληρέως (το φύλλο της 9.2.2017), στρεφόμενο κατά της συλλυπητήριας ανακοίνωσης Τσίπρα με αφορμή τον θάνατο του τραγουδοποιού. Σύμφωνα με τον Φαληρέα, ο εκλιπών τραγουδοποιός θεωρούσε –τάχα– «κατάρα» του το τραγούδι «Θερινά Σινεμά» και η αναφορά του πρωθυπουργού σε αυτό ακριβώς το τραγούδι που ο «Λούκι» –τάχα– «δεν άντεχε», υπήρξε «ατυχής σύμπτωση» και απόδειξη για την «πρωτοφανούς βαθμού έλλειψη λεπτότητας και κοινωνικής παιδείας» και την «κοινωνική αγαρμποσύνη» του Αλέξη Τσίπρα.  Νομίζω ότι ο Φαληρεύς εν προκειμένω παρερμήνευσε τη στάση του Κηλαηδόνη απέναντι στο τραγούδι του και υπήρξε «άγαρμπος» στην ερμηνεία της παλαιότερης δήλωσης του τραγουδοποιού στη συνέντευξη που εκείνος είχε δώσει στον Κων/νο Ζούλα, στην «Καθημερινή». Αν κανείς ανατρέξει στη συνέντευξη, θα δει ότι –και σε αυτή– το «Θερινά Σινεμά» υπάγεται ευθέως από τον Κηλαηδόνη στην ενότητα με τίτλο «Το δικό μου τραγούδι», δηλ. στην ενότητα όπου ο τραγουδοποιός αναφερόταν στα αγαπημένα του τραγούδια από κάθε δίσκο.

Αλλά γιατί να περιοριστεί κανείς σε μια συνέντευξη του εκλιπόντος στην «Καθημερινή» για να τον καταλάβει –χάνοντας έτσι την ευκαιρία να εμβαθύνει στο ίδιο το έργο του; Για παράδειγμα, στη γραμμένη από τον ίδιο τον Κηλαηδόνη, «Κούφια η Ωρα» (τραγούδι του από άλλον δίσκο, όπου ο εκλιπών περιγράφει αναλυτικώς πώς θα ήθελε να εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο), η επιθυμία που εκφράζει για τη μουσική συνοδεία της εξόδου του είναι «κάποια μπάντα στο πουθενά / να παίζει τα θερινά σινεμά». Ισως θα ήταν χρήσιμο ο Φαληρεύς να ακούσει και το τραγούδι του «Λούκι» με τίτλο «Οι εντιμότατοι φίλοι μου». Σε αυτό, η κοπελίτσα που φέρνει τον λογαριασμό στην παρέα που τα πίνει στο μπαρ, αποκαλείται –χαϊδευτικά από τον τραγουδοποιό– «καταραμένη», στον στίχο «Just say the number, βρε καταραμένη!». Ετσι, η χρήση της λέξης «κατάρα» από τον αρθρογράφο για τα «Θερινά Σινεμά» είναι όχι μόνον ατυχής, έστω και εντός εισαγωγικών, αλλά και ειρωνική.  Συμπέρασμα: Ενα συλλυπητήριο μήνυμα που αφορά τον Κηλαηδόνη και αναφέρεται στα «Θερινά Σινεμά» δεν μπορεί να είναι ποτέ άγαρμπο ή χοντροκομμένο – όπως εξέλαβε ο Φαληρεύς. Και μάλιστα, ανεξαρτήτως του αν, γενικώς, ο πομπός του μηνύματος συνηθίζει ή όχι τις χοντροκοπιές.

ΥΓ. Τα παραπάνω ας θεωρηθούν αποχαιρετισμός στον Λουκιανό Κηλαηδόνη και συλλυπητήρια στην οικογένειά του, από έναν –ακόμη– ακροατή του μοναδικού τραγουδοποιού.

Κ. Τεισιας – Αθήνα
 

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ