Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

«Γιατί σοκάρεστε από τον Τραμπ;»

Κύριε διευθυντά
Το «σοκ» της εκλογής Τραμπ τροφοδοτεί μια φιλολογία που τείνει να δαιμονοποιήσει την προσωπικότητα και τις πρακτικές του ατόμου, αφήνοντας ενίοτε σε δεύτερη μοίρα τα βαθύτερα αίτια που οδήγησαν σε αυτό το φαινόμενο πολιτικής παρακμής. Η ακατανίκητη γοητεία της επικαιρότητας δεν θα πρέπει να συσκοτίσει μια σειρά από χρόνια αδιέξοδα που επέτρεψαν σε έναν πολιτικό - «κλόουν» να κρατάει στα χέρια του τις μοίρες του κόσμου: η από δεκαετιών διαπιστωμένη έλλειψη δημοκρατικής αντιπροσωπευτικότητας, η υποτίμηση των συνεπειών της άναρχης παγκοσμιοποίησης και των ασύδοτων χρηματαγορών και τέλος η ψευδαίσθηση περί τέλους της πολιτικής έστρωσαν το χαλί σε έναν αριβίστα επιχειρηματία ώστε να αυτοανακηρυχθεί αντισυστημικός, πατριώτης και αυτόκλητος σωτήρας. Η παρακμή δεν είναι ο Τραμπ. Ο Τραμπ απλώς προσωποποιεί την αποτυχία του πολιτικού συστήματος να εκφράσει τις ανάγκες και τα οράματα της κοινωνίας κι αυτό δεν ισχύει μόνο για τις ΗΠΑ. Οσοι λοιπόν όψιμα ανησυχούν και χύνουν κροκοδείλια δάκρυα ας διδαχθούν από την Ιστορία για να μην την ζήσουν ως εφιάλτη.

Ανδρεας Δαβαλας
Δρ Πολιτικής Κοινωνιολογίας
Ιωάννινα

Για δίπλωμα και στον νευρολόγο

Κύριε διευθυντά
Διάβασα με προσοχή το κείμενο «Αν μου πάρετε το αυτοκίνητο, θα πεθάνω» στο φύλλο της 4/2/2017. Λόγω ενασχόλησης επί πολλά χρόνια με την οδική ασφάλεια, κρίνω σκόπιμο να κάνω κάποιες παρατηρήσεις. Η ικανότητα οδήγησης δεν είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την ηλικία. Ο έλεγχος ικανότητος δεν πρέπει να καλύπτει μόνον οφθαλμίατρο και ΩΡΛ. Μια νευρολογική εξέταση, χρόνος αντιδράσεως κ.λπ., πρέπει να είναι sine qua non.

Γιωργος Τσωχος
Ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ

Οι γηραιοί οδηγοί και οι πεζοί...

Κύριε διευθυντά
Αναφερόμενος στο σποτ με το μήνυμα της Τροχαίας που προβάλλεται στην τηλεόραση και το οποίο απευθύνεται προφανώς στους οδηγούς για την προσεκτική οδήγηση, θα συμβούλευα τους αρμοδίους υπηρεσιακούς παράγοντες να ενημερωθούν και για τις συνθήκες χορήγησης της άδειας οδήγησης, κυρίως των ηλικίας άνω των 80 ετών οδηγών. Οδηγούσα από το 1947 μέχρι την τελευταία ανανέωση της άδειας οδήγησης που μου χορηγήθηκε τον Ιανουάριο του 2016, ύστερα από «εξονυχιστικό έλεγχο» από τη Δευτεροβάθμια Επιτροπή.

Η συγκεκριμένη επιτροπή, από την οποία εξετάστηκα μαζί με άλλους 70-75 υποψηφίους, συνεδρίαζε κάθε 2-3 μήνες. Οταν άρχισε η διαδικασία της εξέτασης, μας καλούσαν ονομαστικά ανά 10, που εισερχόμαστε στην αίθουσα συνεδρίασης της επιτροπής με τις σχετικές αιτήσεις ανά χείρας, στις οποίες είχε προστεθεί από την υπηρεσία κάποιο συνοδευτικό φύλλο για τις πιθανές, ας πούμε, παρατηρήσεις της επιτροπής.

Κατά την υποτιθεμένη εξέταση, οι ηλικιωμένοι υποψήφιοι καταθέταμε στους εξεταστές ιατρούς αντίστοιχες με την ειδικότητά τους βεβαιώσεις ιδιωτών ιατρών (ακουόγραμμα και καρδιογράφημα), εκτός της απαιτουμένης και σημαντικής οφθαλμολογικής εξέτασης, για την οποία ουδείς φαίνεται να ενδιαφερόταν, αν και είναι η σημαντικότερη, και δεδομένου ότι στην αίθουσα υπήρχε το σχετικό όργανο εξέτασης της όρασης, καλυμμένο, όμως, με ωραίο πλαστικό κάλυμμα (προφανώς για να μην κρυώσει!), καθώς και ο αρμόδιος οφθαλμίατρος.

Τελικά, μάλλον, σου έδιναν την εντύπωση ότι οι εξεταστές είναι βιαστικοί, αφού η εξέταση της παρτίδας των 75 δεν διαρκεί περισσότερο από μία ώρα! Δεν βαριέσαι, όμως, εμάς μας συμφέρει αφού φεύγουμε με αναθεωρημένη άδεια οδήγησης. Τους πεζούς περαστικούς, όμως, να φοβάσαι μήπως βρεθούν μπροστά σε κάποιον από τους υπερογδοντάρηδες οδηγούς!

Και μια διευκρίνιση για τους οδηγούς μεν, που πιστεύω ότι θα έχουν πλήρη άγνοια, για δε τους αρμοδίους (τροχονόμους, ασφαλιστές και νομικούς) που πιθανώς να αδιαφορούν.

Η άδεια οδήγησης δίνεται με τις προϋποθέσεις που ορίζει το Π.Δ. 51/2012 ΦΕΚ 101 Α/27-4-2012, το οποίο περιλαμβάνει πιθανές πρόσθετες ενδείξεις σε κωδικοποιημένη μορφή για κάθε σχετική κατηγορία.

Ειδικά για τους οδηγούς ηλικίας μεγαλύτερης των 80 ετών προβλέπονται οι παρακάτω απαγορεύσεις:

1. Οδήγηση προ της ανατολής και μετά τη δύση του ηλίου. 2. Ταχύτητα μεγαλύτερη των ... χλμ/ώρα (αν και πρέπει να συμπληρωθεί, στη δική μου περίπτωση αγνοήθηκε!). 3. Απομάκρυνση μεγαλύτερη των 50 χιλιομέτρων από την κατοικία. 4. Οδήγηση σε αυτοκινητοδρόμους. 5. Χρήση οινοπνευματωδών ποτών. 6. Υποχρεωτικά γυαλιά ή/και ακουστικά βαρηκοΐας, κατά περίπτωση. (Αφού δεν μας εξέτασε ο οφθαλμίατρος, στη δική μου περίπτωση τουλάχιστον, με υποχρεώνουν σώνει και καλά να φορώ γυαλιά!)

Ολα αυτά, που μάλλον κανείς δεν γνωρίζει, είναι σημειωμένα με κωδικούς αριθμούς στο κάτω μέρος της άδειας, αλλά κανείς δεν σε ενημερώνει. Δεν είμαι σίγουρος ότι τα γνωρίζουν καν οι τροχονόμοι! Ομως, σε περίπτωση ατυχήματος, η ασφαλιστική εταιρεία μπορεί να μη σε καλύψει, αν παραβιάσεις κάποια από αυτές τις απαγορεύσεις. Δεν θα ήταν λογικό να συνοδεύεται η ανανεωμένη άδεια με κάποιο σημείωμα που να εξηγεί στους οδηγούς τις παραπάνω κωδικοποιημένες παρατηρήσεις;

Γεωργιος Καραβασιλης – Βύρωνας

Για τον διχασμό και τα «δύο Βήτα»

Κύριε διευθυντά
Αναφέρομαι σε δύο δημοσιεύσεις της εγκρίτου εφημερίδας σας με το ίδιο θέμα (Ελευθέριος Βενιζέλος) αλλά με αντίθετες θέσεις.

Η πρώτη δημοσίευση της Κυριακής 12 Φεβρουαρίου 2017 στην Επιφυλλίδα του Χρήστου Γιανναρά με τίτλο: «Το σήμερα έρχεται από το χθες» αναφέρεται στο βιβλίο της Αθηνάς Κακούρη «Τα δύο Βήτα (Βασιλεύς - Βενιζέλος) από τις εκδόσεις Καπόν (Β΄ Εκδοση 2017), το οποίο αγόρασα και το διάβασα. Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς: «Αφήνει ένα αίσθημα ιλίγγου στον αναγνώστη το βιβλίο της Αθηνάς Κακούρη. Ιλίγγου από το μέγεθος του κακού που μπορεί να προκαλέσει ο ναρκισσισμός ενός ταλαντούχου ανθρώπου (εννοεί τον Ελευθέριο Βενιζέλο). Αρκεσε ένας αδίστακτος δοξομανής για να χάσει τελεσίδικα τα προϋποθετικά ερείσματα της ιστορικής του ύπαρξης ο Ελληνισμός, Μικρασία, Πόντο, Ανατολική Θράκη».

Η δεύτερη δημοσίευση της Κυριακής 19 Φεβρουαρίου 2017 του Θάνου Βερέμη με τίτλο: «Ελευθέριος Βενιζέλος και λαϊκισμός» υποστηρίζει την ακριβώς αντίθετη θέση: «Ο θαυμασμός της εικόνας ενός λεβέντη στρατηλάτη έναντι του “γυαλάκια” πολιτικού που “ξεπουλάει την Ελλάδα στους ξένους” θα επαναλαμβάνεται έκτοτε στις προτιμήσεις κάποιων Ελλήνων, με διαφορετικό κάθε φορά περιεχόμενο». Τίθεται το ερώτημα ποιος από τους δύο αρθρογράφους έχει δίκαιο; Νομίζω ότι η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. «Τι συνέβη σε ένα λαό που από το 1910 έως το 1915 ορμητικός και ενθουσιώδης, πολέμησε σκληρότατα και δούλεψε ενωμένος κάτω από τη συνδυασμένη ηγεσία των “δύο Βήτα” –του Βασιλιά Κωνσταντίνου στον στρατό και του Ελευθερίου Βενιζέλου στην πολιτική– για να παρασυρθεί μετά σ’ έναν σκοτεινό στρόβιλο αλληλοκαταστροφής. Εκτοτε σ’ εκείνο το ξέσκισμα των Ελλήνων, το βαθύ και ματωμένο, δόθηκε μια απλοϊκή ερμηνεία που το κουκούλωσε αλλά δεν το επούλωσε, και επομένως εξακολουθεί σήμερα να μας δηλητηριάζει και να μας παραλύει» (Απόσπασμα από το βιβλίο της Αθηνάς Κακούρη).

Ο ίδιος ο Ελευθέριος Βενιζέλος στην αγόρευσή του στη Βουλή, 17 Δεκεμβρίου 1929, είπε: «Εγώ καλώς ή κακώς, είμαι εκείνος ο οποίος επροκάλεσε τον διχασμόν αυτόν».

Δρ Πασχαλης Χριστοδουλου
Θεσσαλονίκη

Για τον σπουδαίο Χαρ. Σταυρακάκη

Κύριε διευθυντά
Πόσο γρήγορα κυλάει ο χρόνος. Aλλά και πόσο σταθερή μένει στην πορεία του χρόνου η έντονη μνήμη ανθρώπων που άφησαν ανεξίτηλη την παρουσία τους στο διάβα του, που η θύμησή τους παραμένει τόσο ζωντανή και κυρίως ισχυρή, σαν να ήμασταν μαζί. Δέκα χρόνια έκλεισαν από τον θάνατο του πτεράρχου Χαράλαμπου Σταυρακάκη. Ηταν το 2007, στις 26 Φεβρουαρίου, που άφησε την τελευταία του πνοή στο 251 Γενικό Νοσοκομείο Αεροπορίας. Αυτός ο υπέροχος και γλυκύς άνθρωπος, το εκλεκτό τέκνο της κρητικής γης, ο ευπατρίδης, ο γενναίος πατριώτης, ο πιστός στον όρκο που έδωσε ως ανθυποσμηναγός της Πολεμικής Αεροπορίας της 34ης Σειράς Ιπταμένων της Σχολής Ικάρων το 1962 και τον οποίο ετίμησε σε όλες τις θέσεις υψηλής ευθύνης που του εμπιστεύθηκε η πατρίδα, με ισχυρό το κίνητρο της ευθύνης που πάντοτε αναλάμβανε και βαθιά τη δημοκρατική του συνείδηση. Οπως και συνεπής στην πλούσια εθνική και στρατιωτική οικογενειακή παράδοση των Σταυρακάκηδων που συνέχισε και ετίμησε. Σήμερα, δέκα χρόνια από τότε, αισθανόμαστε πάντοτε έντονη την παρουσία του και ισχυρό το παράδειγμά του. Οσοι είχαν την εύνοια της τύχης να υπηρετήσουν υπό τον Χαράλαμπο Σταυρακάκη στην Π.Α., στο ΓΕΕΘΑ και στην ΕΥΠ, όσοι τον εγνώρισαν και συνδέθηκαν μαζί του, και περισσότερο η οικογένειά του, o Μπάμπης για όσους τον αγάπησαν, θα ανατρέχουν πάντοτε σε μια ευγενική μορφή, από αυτές που χρειαζόμαστε στον βίο μας και στη δημόσια ζωή, για να αντλούμε θετικά πρότυπα. Ο Χαράλαμπος Σταυρακάκης ήταν ένας άνθρωπος ανοικτός, φύσει ευγενής. Είχε τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο να επικοινωνεί με τους άλλους, τόσο ταπεινό αλλά και τόσο διδακτικό, ποτέ υπεροπτικό και ποτέ αλαζονικό. Το ίδιο ήξερε και να κρατεί το στόμα του κλειστό, όπου χρειαζόταν, όπως έπραξε και ως διοικητής της ΕΥΠ, θέση από την οποία χειρίσθηκε κάποια από τα πιο ευαίσθητα εθνικά θέματα. Δεν μίλησε ποτέ για όσα ήξερε, δεν τα έγραψε ποτέ, ούτε σκέφθηκε ποτέ να τα ανταλλάξει με τίποτε. Αποσύρθηκε από το προσκήνιο με διακριτικότητα, επιλέγοντας να ζήσει στη σιωπή των ανθρώπων που ξέρουν πώς δημιουργείται η Ιστορία. Υπήρξε φαινόμενο αυτοσυγκράτησης και ψυχραιμίας, για το συμφέρον της πατρίδος. Είχε όλα τα χαρίσματα που σήμερα αναζητούμε ως κοινωνία και δεν τα βρίσκουμε. Συνεχίζουμε να παραδειγματιζόμαστε από τη φωτεινή προσωπικότητά του, από το καθαρό του βλέμμα. Αγαπημένε μας Μπάμπη, είσαι πάντοτε δίπλα μας.

Σεραφειμ Χ. Μηχιωτης

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ