Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Το κλάμα του Ιάπωνα στην Ακρόπολη

Κύριε διευθυντά
Κάθε φορά που, λόγω απεργίας, «κλείνει» η Ακρόπολη θυμάμαι τον Ιάπωνα τουρίστα που έκλαιγε μπροστά στην κλειστή είσοδό της. Αμέσως μετά θυμάμαι τις απεργίες στην Ολλανδία, το 1980, όταν ζούσα εκεί για λίγο. (Ναι, εκεί τα εφάρμοζαν, ήδη, πριν από το 1980…) Απεργούσε το προσωπικό των μουσείων. Τα μουσεία όλα παρέμεναν ανοιχτά, με μία πινακίδα στην είσοδο που έγραφε: «Απεργούμε, περάστε χωρίς εισιτήριο.» Απεργούσε το προσωπικό των τραμ; Οι πλευρές των τραμ ήταν καλυμμένες με πανό που έγραφε με πελώρια γράμματα: «Απεργούμε, ελάτε να σας πάμε στη δουλειά σας δωρεάν». Η παγκοσμιοποίηση έχει αποδυναμώσει το συνδικαλιστικό κίνημα, ο καπιταλισμός έχει «ξεσαλώσει» και οι συνέπειες στις ζωές των εργαζομένων είναι τραγικές. Οι δικοί μας συνδικαλιστές καταφέρνουν, επιπλέον, να κάνουν πάρα πολλούς, αν όχι τους περισσότερους Ελληνες να κατακρίνουν τον ίδιο τον συνδικαλισμό. Κρίμα! Αλλο ένα ελληνικό «κρίμα!».

Συμεων Ρωμυλος
Αγία Παρασκευή

Ας ρωτήσουμε και τους ψυχιάτρους

Κύριε διευθυντά
«Τι κοινό έχουν ο Τραμπ... o Τσίπρας, o Δρίτσας και λοιποί υπουργοί; Η απάντηση: «They operate entirely without shame… Χωρίς ίχνος ντροπής…». Ψεύδονται σαν το φυσικότερο πράγμα στον κόσμο. Αφορμή μού είχε δώσει άρθρο στον αμερικανικό αξιόπιστο ιστότοπο VOX-POLICY & POLITICS της 7ης Ιουνίου 2015. Διαπίστωση ότι ο «Trump operates entirely without shame». Ο παραλληλισμός λίγο παρακινδυνευμένος τότε, τον είχα καταθέσει γραπτώς.

Τον ξαναθυμήθηκα διαβάζοντας την ομιλία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματός του, το Σάββατο, 11 του μηνός. Είπε: «Εμείς λοιπόν επαναλαμβάνουμε: Τηρούμε τα συμφωνηθέντα». Οταν την ίδια ώρα ο αρμόδιος υπουργός του (Ευκλ. Τσακαλώτος), σε επίσημο έγγραφό του προς τους δανειστές μας, βεβαιώνει ότι η κυβέρνηση έχει εφαρμόσει το ένα τρίτο μόνο των προαπαιτουμένων (υπεσχημένων) για να κλείσει η αξιολόγηση· η αξιολόγηση της εφαρμογής του τρίτου μνημονίου. Και όταν ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) Κλάους Ρέγκλινγκ δηλώνει στο Ευρωκοινοβούλιο ότι δεν έχουν εφαρμοστεί τα συμφωνηθέντα με τις ελληνικές αρχές από τον περασμένο Αύγουστο και γι’ αυτό υπάρχει καθυστέρηση των εκταμιεύσεων. (Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 2 Φεβρ.)

Είπε: «Ακούω ότι ο κ. Μητσοτάκης θα ταξιδεύσει στη Γερμανία για να επισκεφθεί την κυρία Μέρκελ και τον κ. Σόιμπλε… Το μόνο που είμαι βέβαιος πως δεν θα αναφέρει είναι το ζήτημα της έκδοσης του κ. Χριστοφοράκου». Και βέβαια δεν το ανέφερε. Διότι λειτουργεί δημοκρατικά. Η επέμβαση πολιτικών προσώπων σε θέματα Δικαιοσύνης είναι ενέργεια με υπόβαθρο αυταρχική, ολοκληρωτική συγκρότηση και νοοτροπία. Μα καλά, η ιστορία των οκτώ Τούρκων στρατιωτικών (που ζήτησαν και τους χορηγήθηκε πολιτικό άσυλο, παρά τη δική του προς τον Ερντογάν διαβεβαίωση περί του αντιθέτου) δεν του έμαθε τίποτα; Μια τόσο χοντρή γκάφα:

Είπε ακόμα: «Είμαστε πολύ κοντά στο σημείο που θα μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι η κρίση είναι παρελθόν». Είναι δυνατό να το πιστεύει; Ο κόσμος το ’χει τούμπανο. Οταν διατυπώνεται στις περισσότερες αναλύσεις (και δη των ξένων) ο κίδυνος, η απειλή του Grexit! Aν το πιστεύει, τότε διατελεί σε πλήρες μπέρδεμα φαντασίας και πραγματικότητας.

Είπε και αναρίθμητες άλλες αναλήθειες. Αλλά ας γυρίσουμε στην αρχή της επιστολής. Αυτή η ξεδιάντροπη αντίθεση με την αλήθεια αποτελεί κοινό χαρακτηριστικό Τραμπ και Τσίπρα. Kαι οι δύο, πολιτικοί της «μετα-αλήθειας», της «εναλλακτικής αλήθειας». Mε μόνη διαφορά την κατεύθυνση. Μετα-αλήθεια του ενός ο μερκαντιλισμός του 18ου και των αρχών του 19ου αιώνα. Μετα-αλήθεια του άλλου η μεταλλαγή, ως τρίτος γύρος, της κοινωνίας σε μορφές που έχουν καταρρεύσει με εκκωφαντικό βρόντο στη συνάντηση των δεκαετιών 1980 και 1990.

Τώρα μία (θα την έλεγα παράξενη) παρατήρηση: Βρισκόμαστε μπροστά σε δύο μορφές συμπεριφοράς που μαρτυρούν κοινά ψυχοδιανοητικά χαρακτηριστικά. Παλιά στην Κεφαλονιά το λέγαμε κολέτο. Μου έρχεται αυθόρμητα στον νου ως πιο εκφραστική λέξη για τη γελοιότητα της συντυχίας· η γραβάτα, για να γίνω κατανοητός. Με αντιθετική όμως μορφή εκφράσεως. Ο ένας επιδεικνύεται μη φορώντας. Ο άλλος κορδώνεται φορώντας φανταχτερή έως κάτω από τη μέση του, με πάντα ξεκούμπωτο το σακάκι, ακόμα και το πανωφόρι, τις ψυχρές μέρες του χειμώνα.

Τον περασμένο Δεκέμβριο, τρεις εξέχοντες καθηγητές της Ψυχιατρικής στα πανεπιστήμια Χάρβαρντ και Καλιφόρνιας σε επιστολή τους προς τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα αναφέρθηκαν «εις ευρέως γνωστά συμπτώματα διανοητικής αστάθειας, που περιλαμβάνει στόμφο, εντυπωσιασμό, υπερευαισθησία σε μειωτικές επικρίσεις και προφανή ανικανότητα να διακρίνει μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας». Ο λόγος βέβαια για τον τότε εκλεγμένο πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ. Και τώρα, στις 27 Ιανουαρίου, ο ψυχίατρος John D. Gartner, πρώην καθηγητής στη φημισμένη ιατρική σχολή του John Hopkins University, κοινολογεί ευρύτατα τη διάγνωσή του ότι ο Τραμπ δείχνει συμπτώματα «κακοήθους ναρκισσισμού» (malignant narcissism)· ορίζεται στα λεξικά ως «μείγμα ναρκισσισμού, αντικοινωνικής ανωμαλίας της προσωπικότητας και σαδισμού» (www.independent.co.uk>Lifestyle>Health & Families.Trump, μία μεταξύ πληθώρας πηγών).

Και στα δικά σας, μας εύχονται οι άσπονδοι φίλοι μας. (Αλήθεια, τι να σκέφτονται ο Πούτιν και ο Ερντογάν;) – Απαγε της βλασφημίας, η απάντησή μας, αν επιδείξουμε, ως λαός, ορθοφροσύνη.

Νικ. Λ. Γ. Λιναρδατος
Κηφισιά

Οι ευθύνες πρώην πρωθυπουργών

Κύριε διευθυντά
Με την επιστολή μου θέλω να επισημάνω ορισμένα φαινόμενα της πολιτικής ζωής.

Πολλοί πρώην πρωθυπουργοί είτε δεν ομιλούν καθόλου διότι γνωρίζουν ότι απέτυχαν, όπως ο κ. Καραμανλής, είτε ομιλούν προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, όπως ο κ. Παπανδρέου, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι τα έκαναν όλα καλά και αρθρογραφούν, γράφουν αυτοβιογραφίες και κριτικάρουν τους πρώην.

Κλασικό παράδειγμα ο κ. Σημίτης. Κριτικάρει τον Γιώργο για το ΔΝΤ, ξεχνώντας ότι ο ίδιος τού έδωσε το «δαχτυλίδι», με τυμπανοκρουσίες μάλιστα. Δεν ήξερε μετά τόσα χρόνια τις ικανότητες του ανδρός; Δεν φέρει καμία ευθύνη ως προϊστάμενος για τον Ακη και για το Χρηματιστήριο; Για το γεγονός ότι αγνόησε την έκθεση Σπράου, τον οποίο ο ίδιος προσκάλεσε, όσο και του φίλου του Γιαννίτση για το ασφαλιστικό, το οποίο κατά τους ειδικούς μάς στοίχισε μέχρι σήμερα περί τα 80 δισ. Ξεχνάει ότι στενοί συνεργάτες του ελέγχονται για δωροδοκίες, ένας μάλιστα εκ των οποίων ισχυρίζεται ότι κάποια ποσά τα έδωσε στο κόμμα; Ξεχνάει ότι άφησε τη μηχανοργάνωση ελλιπέστατη, την Ολυμπιακή πλήρως απαξιωμένη ύστερα από αστείους πειραματισμούς για τη διάσωσή της και τους σιδηροδρόμους καταχρεωμένους; Αλλο ένα φιάσκο της πολιτικής του υπήρξαν τα Ιμια, με αρχηγό τον άνθρωπο που τελούσε εν αποστρατεία και το ΠΑΣΟΚ τον επανέφερε για να σώσει το στράτευμα, απλώς και μόνο γιατί ήταν κομματικός φίλος. Τέλος, το μεγάλο του επίτευγμα εισόδου της χώρας στο ευρώ, μια χώρας «μπάχαλο» που δεν γνώριζε ούτε πόσους δημοσίους υπαλλήλους είχε και την οποία χώρα ο ίδιος ειρωνευόταν λέγοντας «τι να κάνουμε, αυτή είναι η Ελλάδα», επίτευγμα που αποδεικνύεται σήμερα καταστροφικό. Λίγη σεμνότητα και αυτογνωσία δεν βλάπτει.

Ε. Γ. Συγκουνας, MD FACS
Νευροχειρουργός, καθηγητής ΕΚΠΑ

Από τον Τσώρτσιλ στο Brexit

Κύριε διευθυντά
Το αγγλικό Κοινοβούλιο ενέκρινε την απόφαση του αγγλικού λαού, που εκφράστηκε με δημοψήφισμα για να εξέλθει της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Το ότι ο αγγλικός είναι ο πιο ώριμος πολιτικά λαός του κόσμου με μεγάλη πολιτική αγωγή, το ότι το αγγλικό Κοινοβούλιο είναι μεγάλη πολιτική ακαδημία είναι γνωστά και αναγνωρισμένα.

Γιατί άραγε αυτή η απόφαση; Είναι η βρετανική υπερηφάνεια που βλέπει με δυσμένεια τον γερμανικό οικονομικό ηγεμονισμό στην Ευρώπη; Δεν βλέπει προοπτική και δυνατότητα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως; Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ είχε πει: «Η Αγγλία είναι με την Ευρώπη, δεν είναι όμως Ευρώπη»! Είναι αυτό; Εάν ναι τότε ρωτάμε:

Στην Αγγλία δεν γεννήθηκε πρώτα το διαφωτιστικό κίνημα με τον Τζον Λοκ και μεταπήδησε στην Ευρώπη και ιδίως στη Γαλλία; Στην Αγγλία δεν γεννήθηκε ο κοινοβουλευτισμός, που εμπλούτισε τη δημοκρατία και εξαπλώθηκε έπειτα στην ευρωπαϊκή ήπειρο; Εφόσον λοιπόν η Αγγλία έδωσε το δημοκρατικό σύστημα εμπλουτισμένο και ενισχυμένο με τον κοινοβουλευτισμό και τα πρώτα φώτα του Διαφωτισμού δεν είναι Ευρώπη; Οχι μόνον είναι, αλλά είναι η ψυχή και οι πνεύμονες της Ευρώπης, τα θεμέλια του ευρωπαϊκού πολιτισμού, πνευματικού και πολιτικού, είναι η Αγγλία. Πώς λοιπόν δεν είναι Ευρώπη η Αγγλία; Ασφαλώς ο μεγάλος αρχαιοελληνικός διαφωτισμός είναι το θεμέλιο του ευρωπαϊκού πνευματικού πολιτισμού, ασφαλώς και ο χριστιανισμός είναι ένας χρυσός τρίποδας της Ευρώπης, αλλά είναι σημαντικότατη και η αγγλική προσφορά. Εάν τα στοιχεία κοινού πολιτισμού δεν ενώνουν τους λαούς σε κοινούς στόχους και επιδιώξεις, τότε οι λαοί είναι καταδικασμένοι σε άμετρους ανταγωνισμούς που εγκυμονούν διακρίσεις και αντιπαλότητες, ακόμα και συγκρούσεις.

Αυτή η Ευρώπη πρέπει να γίνει Ευρώπη της ειρήνης, της δημοκρατίας. Ενα απέραντο εργοτάξιο προόδου και ευημερίας και ενός ευρωπαϊκού πολιτισμού ιδανικών και βαθύτατα ανθρώπινων αξιών. Η Ευρώπη που πόνεσε πολύ, που μάτωσε πολύ έχει όλο το δικαίωμα να ζήσει ενωμένη με ειρήνη, δημοκρατία και με τον μεγάλο πολιτισμό της. Εξω από αυτά υπάρχει βαρβαρότητα. Ο ιδεαλισμός των μεγάλων ενώσεων των λαών πρέπει να είναι στρατηγικός στόχος με οδηγό τον πολιτικό ρεαλισμό.

Γ. Σταραντζης
Δικηγόρος στην Αρ. Πάγο και στο ΣτΕ, πρ. επιστημονικός συνεργάτης «Αρχείου Νομολογίας»

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ