ΒΙΒΛΙΟ

500 λέξεις με την Ευγενία Μπογιάνου

Η Ευγενία Μπογιάνου έχει γράψει δύο συλλογές διηγημάτων. «Το μυστικό», εκδ. Ροές, 2004 και την «Κλειστή πόρτα» εκδ. Πόλις, 2012. Το 2014 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Ακόμα φεύγει», εκδ. Πόλις. Το τελευταίο της βιβλίο «Μόνο ο αέρας ακουγόταν», επίσης συλλογή διηγημάτων, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;

Την «Ημέρα Ανεξαρτησίας» του Ρίτσαρντ Φορντ, το «Και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν» της Φλάνερι Ο’ Κόνορ σε μετάφραση Αλέξανδρου Κοτζιά και «Το άκυρο αύριο» του Κοσμά Χαρπαντίδη.

Ποιος ήρωας/ηρωίδα λογοτεχνίας θα θέλατε να είστε και γιατί;

Ενας από τους δεκάδες ανώνυμους, καθημερινούς ήρωες του Ρέιμοντ Κάρβερ από απόλυτο σεβασμό σε έναν δημιουργό που κατάφερε να αναδείξει την αδιαπραγμάτευτη ανθρωπιά μέσα σε έναν κόσμο σήψης και παρακμής.

Με ποιον συγγραφέα θα θέλατε να δειπνήσετε;

Χωρίς δεύτερη σκέψη με τον Φίλιπ Ροθ. Εγώ θα τον κοιτούσα στα χείλη και εκείνος θα μιλούσε.

Ποιο ήταν το τελευταίο βιβλίο που σας έκανε να θυμώσετε;

Συνήθως με θυμώνουν βιβλία για τα οποία έχω ακούσει πολλά και εντέλει δεν ικανοποιούν τις αναγνωστικές μου προσδοκίες. Τείνω να πιστέψω πως όταν ανοίγεις ένα –οποιοδήποτε– βιβλίο, πρέπει να το κάνεις εντελώς ανεπηρέαστος από γνώμες τρίτων.

Και το τελευταίο που σας συγκίνησε;

Το «Καραβοφάναρο στο μαύρο νερό» του Κολμ Τομπίν γιατί η συγκίνηση, που δεν εκβιάζεται ούτε για μια στιγμή, προκύπτει από το λεπτό «κέντημα» των διαβαθμίσεων της ψυχικής κατάστασης των ηρώων.

Ποιο κλασικό βιβλίο δεν έχετε διαβάσει και ντρέπεστε γι’ αυτό;

Τον «Οδυσσέα» του Τζέιμς Τζόις. Διαβάζω συχνά κάποια σκόρπια σελίδα αλλά δεν έχω καταφέρει ποτέ να το βάλω σε μια σειρά και να το ολοκληρώσω. Αλλά για όλα έρχεται κάποτε η κατάλληλη στιγμή.

«Μόνο ο αέρας ακούγεται» τις στιγμές που δοκιμάζεται η ύπαρξη, η συνείδηση, η μνήμη; 

Τις καθοριστικές εκείνες στιγμές όπου το «πριν» απέχει πολλές ζωές από το «μετά».

Υπάρχει μια διάσταση υπαρξιακού τρόμου στο τελευταίο σας βιβλίο; Κι αν ναι, κάθαρση, λύτρωση; Πώς έρχονται – αν έρχονται ποτέ;

Οι ήρωες των διηγημάτων είναι άνθρωποι που –με τον τρόπο του ο καθένας– βρίσκονται σε οριακές καταστάσεις, αντιμέτωποι με δυνάμεις που τους ξεπερνούν. Συνεχίζουν όμως, δεν σταματούν, προσπαθώντας να επανακαθορίσουν την ύπαρξή τους: αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξουν ξανά.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ