Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Τρίζουν και πάλι τα κόκαλα του Καβάφη

Κύριε διευθυντά
Το ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη «Καισαρίων» ανθολογείται στο διδακτικό βιβλίο της Γ΄ Τάξης του Ενιαίου Λυκείου και αναφέρεται στον πρεσβύτερο γιο της Κλεοπάτρας, τον οποίο ο Καίσαρ Οκτάβιος θανάτωσε το 30 π.Χ., μετά την ήττα του Αντωνίου, στο Ακτιο, γιατί οι σύμβουλοί του τού υπέδειξαν ότι δεν είναι σκόπιμο να υπάρχουν πολλοί Καίσαρες (βλ. Κ. Π. Καβάφη, Ποιήματα, Α΄ Ικαρος). Σύμφωνα με το σχόλιο του εγχειριδίου, στον Καισαρίωνα ο Καβάφης εμπιστεύεται τα μυστικά της τέχνης του, αποκαλύπτοντας τον τρόπο δημιουργίας ενός καβαφικού ποιήματος. Παράλληλα, στο βιβλίο της Α΄ Τάξης του Λυκείου ανθολογείται το εξαίρετο ποίημα «Αλεξανδρινοί βασιλείς», που αναφέρεται στο ιστορικό συμβάν του 34 π.Χ. (Πλουτάρχου, Βίος Αντωνίου), όταν στο Γυμνάσιο της Αλεξάνδρειας, στην «τελετή των δωρεών», έγινε από τους Αλεξανδρινούς η αναγόρευση του Καισαρίωνα σε Καίσαρα, «Βασιλέα των Βασιλέων»

…ο Καισαρίων όλο χάρις κ’ εμορφιά/
(της Κλεοπάτρας υιός, αίμα των Λαγιδών) ·…

Ο Καβάφης ειρωνεύεται, μέσα από τη σκηνοθεσία της τελετής, την κουφότητα των θεατρικών παραστάσεων πολιτικής σκοπιμότητας. Ομως, σε μια αμερικανική κινηματογραφική παραγωγή για τη ζωή της Κλεοπάτρας, που μεταδόθηκε από την τηλεόραση το Μεγάλο Σάββατο, στον μεταγλωττισμένο υποτιτλισμό το πασίγνωστο ιστορικό πρόσωπο του Καισαρίωνα κακοποιήθηκε βάναυσα και αποδόθηκε με την ονομασία Καισαριανός! Ουδέν σχόλιον. Συνεπώς, η πρόταση του αείμνηστου Εμμανουήλ Κριαρά, να προσληφθούν φιλόλογοι στα ΜΜΕ, προσλαμβάνει ιδιαίτερη βαρύτητα και επιβάλλεται να τεθεί σε άμεση εφαρμογή, για την προστασία της γλώσσας μας.

Αναστασιος Αγγ. Στεφος, δ.φ. Επίτιμος σχολικός σύμβουλος

Για το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο

Κύριε διευθυντά
Διαβάσαμε πρόσφατα την επιστολή του κ. Ιωάννη Βαρβιτσιώτη και τον ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον του και τα καλά του λόγια για το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, που στεγάζεται στο κτίριο της Παλαιάς Βουλής. Οι λύσεις όμως που φαίνεται να προτείνει για το κόστος στέγασης των βουλευτών δεν νομίζουμε ότι αφορούν το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, το οποίο σήμερα προετοιμάζεται εντατικά για το πρόγραμμα εκδηλώσεων της επετείου 200 ετών από το 1821.

Για τη μεταφορά του μουσείου που προτείνει φαίνεται να πρυτανεύει η υπεραπλούστευση ως προς τον χρόνο και τα μέσα που θα χρειαστούν. Το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο είναι από τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα της χώρας, με εκατοντάδες χιλιάδες εκθέματα και κειμήλια. Αφήνουμε τον αναγνώστη να κρίνει, εξάλλου, εάν η προβολή και η ανάδειξη του μεγάρου της Παλαιάς Βουλής επιτυγχάνονται καλύτερα με τη χρήση του ως Εθνικού Ιστορικού Μουσείου ή ως χώρου πολιτικών γραφείων. Εφόσον υπάρχει τέτοιο απόθεμα κενών κτιρίων, όπως λέει ο κ. Βαρβιτσιώτης, η προφανής λύση δεν είναι να χρησιμοποιηθούν αυτά ως χώροι γραφείων;  Ως προς την ιστορία του μεγάρου, σημειώνουμε ότι το 1953 προτάθηκε η κατεδάφισή του και η ανέγερση πολυώροφου συγκροτήματος για τη στέγαση υπηρεσιών και υπουργείων. Στην ενέργεια αυτή αντέδρασε έντονα το Δ.Σ. της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, προς την οποία είχε ήδη παραχωρηθεί η χρήση με νόμο και τελικά επέτυχε να αποσοβηθεί ο κίνδυνος. Τότε συστάθηκε επιτροπή υπό την προεδρία του Αναστασίου Ορλάνδου, προέδρου της Ακαδημίας, και μέλη τους πρυτάνεις του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου και του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, τον γεν. γραμματέα του μουσείου, στρατηγό Βλαδίμηρο Κολοκοτρώνη κ.ά., με σκοπό την αποκατάσταση του κτιρίου εξωτερικά ώστε να επανέλθει στην αρχική του μορφή (σχέδιο Μπουλανζέ-Κάλκου), εσωτερικά δε να διαμορφωθεί ως χώρος μουσείου. Τα εγκαίνια του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου στο κτίριο της Παλαιάς Βουλής έγιναν τον Ιούνιο του 1962. Αλλά και η λύση της συγκατοίκησης με τη Βουλή, που έμμεσα προβάλλεται, καθίσταται ανέφικτη.

Το κτίριο είναι ένα και ενιαίο, με μία είσοδο, σειρά συνεχόμενων εκθεσιακών χώρων και την κεντρική αίθουσα συνεδριάσεων που είναι ο πυρήνας των δραστηριοτήτων του μουσείου και δεν επιτρέπει διαχωρισμούς σε δύο διακριτούς και με εντελώς διαφορετικούς σκοπούς ενοίκους – Βουλής και μουσείου.

Η αναγκαστική πολιτικοποίηση του χώρου καθώς και οι απαραίτητοι εντατικοί έλεγχοι ασφαλείας θα μηδένιζαν τη λειτουργία του μουσείου. Επιπλέον θα ωθούσαν στη στοχοποίηση του κτιρίου και φυσικά χωρίς διάκριση των ενοίκων. Ετσι το μουσείο θα δεχόταν κάθε διαμαρτυρία εναντίον της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας. Θα ήτο ποτέ δυνατό να λειτουργήσει έτσι ένα μουσείο;

Η Παλαιά Βουλή έχει μετατραπεί σε κιβωτό της νεότερης Ιστορίας μας ως μουσείο, όπως και τα Παλαιά Ανάκτορα μετατράπηκαν σε κιβωτό δημοκρατίας ως Βουλή των Ελλήνων, και είναι δύο διακριτοί θεσμοί. Ακροβατικές λύσεις συμβιβασμού των ασυμβίβαστων ρόλων Ιστορίας και πολιτικής το μόνο που θα καταφέρουν είναι να ακυρώσουν την ύπαρξη του μοναδικού μουσείου της νεότερης Ιστορίας μας υποτάσσοντάς το σε σκοπιμότητες που αποκλίνουν από την αποστολή του.

Είναι κρίμα σήμερα, ύστερα από 60 χρόνια, να συζητούμε για μεταφορά του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου, δηλαδή κλείσιμο για αρκετά χρόνια, και να λέμε ότι ετοιμαζόμαστε να εορτάσουμε τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Ιωαννης Κ. Μαζαρακης - Αινιαν, Γενικός γραμματέας της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος

Μετά την «Τέλεια καταιγίδα»...

Κύριε διευθυντά
Θέλω να καταγράψω τα συναισθήματα που γεννά σε έναν απλό αναγνώστη το βιβλίο «Η τέλεια καταιγίδα» του Βασίλη Κασκαρέλη.

– ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ. Είναι το ίδιο συναίσθημα που νιώθεις, διαβάζοντας οποιοδήποτε αντικειμενικό ιστορικό βιβλίο (και σε αυτά συγκαταλέγεται το συγκεκριμένο). Μελαγχολία για τις χαμένες ευκαιρίες και για τη διαχρονική συνέπεια σε παθογένειες του γένους.

– ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ κυβερνώντων να εκμεταλλευθούν ευκαιρίες, να οραματισθούν και να προβλέψουν γεγονότα και να αναδειχθούν σε ηγέτες, καθοδηγώντας τον λαό και όχι αγόμενοι από τον λαό.

– ΕΛΠΙΔΑ, γνωρίζοντας Ελληνες που μπορούν να συνδυάζουν τη θεωρία με την πράξη και που αγωνίζονται (και με κίνδυνο της ζωής τους) για τα πιστεύω τους.

– ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ, για το γεγονός ότι «η Ελλάδα παρόλο που διαθέτει μια οργανωμένη και αποδοτική εξωτερική υπηρεσία, δεν έχει συγκροτημένη εξωτερική πολιτική».

Το βιβλίο αυτό αναφέρεται σε πρόσφατα γεγονότα που ζήσαμε και θυμόμαστε όλοι. Τα περιγράφει όμως «ρεαλιστικά, μέχρι κυνισμού» όπως θα πρέπει να είναι «οι διπλωματικές αναλύσεις γιατί σε αντίθετη περίπτωση, οι όποιες αποφάσεις και χειρισμοί είναι καταδικασμένοι σε αποτυχία».

Στην Ευρώπη το παρελθόν μας αποτελεί το μοναδικό θετικό σημείο αναφοράς. Στα Βαλκάνια όμως θα μπορούσαμε «με απλές κινήσεις τακτικής ή και σιωπηρής αποδοχής των προσφορών το κέρδος για την ελληνική πλευρά να είναι εκπληκτικά δυσανάλογο με αυτό που τελικά προσπορίστηκε».

Ο Βασίλης Κασκαρέλης έχοντας την άμεση γνώση και συμμετοχή στα γεγονότα που αναφέρεται δεν διστάζει να είναι οξύς για το «πεζοδρόμιο της πολιτικής ατολμίας» και θαρραλέος στην αναφορά ονομάτων που κατ’ αυτόν διαδραμάτισαν αρνητικό ρόλο.

Για τους ειδήμονας δεν γνωρίζω εάν ο κ. Κασκαρέλης κομίζει γλαύκας. Για εμένα όμως το βιβλίο αυτό αποτελεί σπουδαστικό εγχειρίδιο ασκήσεως διπλωματίας και χρήσιμο ανάγνωσμα για κάθε Ελληνα που θέλει να έχει μια αντικειμενική εκ των έσω θεώρηση των γεγονότων που απασχόλησαν και απασχολούν τα τελευταία χρόνια την Ελλάδα και τις γείτονες χώρες μας, απαλλαγμένη από συναισθηματισμούς και στερεότυπα του παρελθόντος.

Ν. Α. Ζακoπουλος, Ομ. Καθηγητής Ιατρικής Σχολής Αθηνών

Ας κοιτάξουμε όσα μας ενώνουν

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή όσαν συνέβησαν στην Αμαλιάδα και το σχετικό σχόλιο του  Στ. Κασιμάτη στην «Κ» της 28/3/2017, επιτρέψτε μου να καταθέσω τις παρατηρήσεις μου.

Από μαθητής στις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου έζησα τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου 1940 και όσα ακολούθησαν μετά την ταλογερμανική κατοχή. Εζησα από κοντά το ΕΑΜ - ΕΛΑΣ και την ΕΠΟΝ και όσα συνέβησαν την εποχή εκείνη, που ασφαλώς δεν τα έζησαν οι σημερινοί ήρωες και αμύντορες της Αριστεράς, και τολμώ να πω ότι δεν θέλω να τα θυμάμαι.

Ομως όσα συνέβησαν στην Αμαλιάδα και όσα μας έδειξαν τα κανάλια με προβλημάτισαν και με έκαναν να ανησυχώ. Ιδιαίτερα το Κανάλι της Βουλής προέβαλε την ταινία «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», τιμώντας τη μνήμη του ήρωα της τότε Αριστεράς.

Γιατί όμως κανένα κανάλι δεν θέλησε ή δεν τόλμησε να προβάλει το φιλμ «Ελένη» για την Ελένη Γκατζογιάννη; Οταν το φιλμ προεβάλλετο κάποτε στις αθηναϊκές αίθουσες με μεγάλη επιτυχία, έξω από τους κινηματογράφους ομάδες φωνασκούσαν και διαμαρτύρονταν για την προβολή της ταινίας. Και απ’ ό,τι θυμάμαι, η ταινία κατέβηκε προς αποφυγήν εκτρόπων κατόπιν εντολής της τότε κυβέρνησης.
Από παντού γίνονται προσπάθειες να ξεχαστεί το παρελθόν και να κοιτάξουμε προς το μέλλον. Ας μην αναμοχλεύουμε αυτά που μας χωρίζουν και ας κοιτάξουμε αυτά που μας ενώνουν.
Δυστυχώς ή ευτυχώς, ζουν ακόμα μερικοί άνθρωποι που έζησαν τα γεγονότα και καταστάσεις τις οποίες οι σημερινοί ηγέτες της Αριστεράς δεν γνωρίζουν.
Ας μη σκαλίζουμε το παρελθόν.

Σπυρος Καραντζης, Ν. Ερυθραία

Την κατάνυξη διέκοψε κραυγή απόγνωσης: «Κλέψαν το κοπάδι μας»...

Κύριε διευθυντά
Μεγάλη Παρασκευή στον Βόλο. Ο καταγάλανος ουρανός, ο λαμπερός ήλιος και τα μεθυστικά αρώματα των λουλουδιών της αυλής προμήνυαν ότι ο ερχομός της άνοιξης θα ανέτρεπε την παράδοση, που θέλει τούτη τη μέρα μουντή και θλιμμένη. Ο πρωινός καφές, πολυτέλεια και προγραμματισμός. Η ζωή, δύσκολη και πικρή. Λίγο χρώμα τούτες τις γιορτινές μέρες βάλσαμο στις πληγές και δύναμη για το αύριο. Η γειτονιά στην άκρη της πόλης δεν είχε καλά καλά ξυπνήσει και τότε το μαντάτο έπεσε κεραυνός. Τρεις λέξεις αρκούσαν. Τα αυτιά της μάνας ο αποδέκτης. «Κλέψαν τα πράματα», η κραυγή της απόγνωσης! Τίποτε άλλο. Το μηχανάκι με τον γιo δεν σταμάτησε, ούτε καν ελάττωσε ταχύτητα. Επρεπε να βρεθεί άμεσα στον τόπο του εγκλήματος. Μαύρισε η Μεγάλη Παρασκευή! Το λαμπερό της ημέρας σκοτείνιασε. Ξύπνησε η γειτονιά από τις φωνές και τα μαλλιοτραβήγματα της μάνας. Πάει το βιος, πάνε οι κόποι της χρονιάς. Οταν οι παπάδες διάβαζαν τα δώδεκα ευαγγέλια των Παθών και οι πιστοί σταυροκοπιούνταν, κάποιοι ακαμάτηδες, κλέφτες, ληστές αφάνισαν το κοπάδι. Πολλοί οι αμνοί. Ετοιμοι για την πασχαλινή αγορά. Ασήμαντος ο κόπος της αρπαγής, ανύπαρκτος ο κίνδυνος σύλληψης, εύκολη η διάθεση στην αγορά, σίγουρο το κέρδος. Θύματα, φτωχοί άνθρωποι. Ζουν οι δυο τους, μάνα και γιος, από τα λιγοστά έσοδα του μικρού κοπαδιού, σε έναν ενοικιασμένο βοσκότοπο λίγο έξω από την πόλη. Ο γιoς, με πλήρη αξιοποίηση των προσόντων του, συνεισφέρει στο σύνολο κερδίζοντας τα προς το ζην, μακριά από τις καφετέριες. Η μάνα να πληρώσει το ενοίκιο του σπιτιού και ίσως να βοηθήσει με πρόσθετες ενασχολήσεις της και τα άλλα της παιδιά.
Αμεση η προσφυγή στις διωκτικές αρχές. Συνηθισμένα συμβάντα! Από τον Αννα στον Καϊάφα, από τμήμα σε τμήμα και από υπηρεσία σε υπηρεσία. Τα λοξό βλέμμα των οργάνων πρόδιδε βαθμό καχυποψίας. Η δαπανηρή γραφειοκρατία -μέχρι και χαρτί της Αρχαιολογίας προβλέπεται- είχε εμποδίσει τη «νομιμοποίηση» του υπαρκτού κοπαδιού. Μήπως βρούμε και τον μπελά μας; Τελικά, κάποιος φίλος φίλου κατάφερε να ενεργοποιήσει τη «σήμανση». Επιβεβαίωση της κλοπής. Τα ίχνη από το φορτηγό πρόδιδε το μέσο της αρπαγής. «Να ελπίζετε σε θαύμα για την ανεύρεση και σύλληψη των δραστών», η απόφανση των αρμοδίων. «Για αποζημίωση, μην το συζητάτε, αφού δεν υπάρχετε»! Αποκαλυπτική της κατάστασης και της νοοτροπίας η υπόδειξη αστυνομικού οργάνου: «Πάρε κυνηγετικό όπλο να φυλάς το κοπάδι σου»! «Μα μπορεί να σκοτώσω άνθρωπο», αντέτεινε ο γιος. «Ρίξε στον αέρα», η απάντηση.

Φευ! Η Ελλάδα του σήμερα θυμίζει κάτι από τη βαλκάνια επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπου όσοι δεν ήταν οπλισμένοι κλέφτες και ληστές, έπρεπε να έχουν όπλα για να προστατεύουν το βιoς τους. Η παρακμή είναι διάχυτη και παντού! Ακούει κανείς;

Γιωργος Γκονης, Χειρουργός – Παλλήνη

«Εγώ ο μαθητής για τον πρόεδρο Τραμπ»

Κύριε διευθυντά
Αποτελεί ίσως έναν από τους πλέον πολυσυζητημένους ανθρώπους του πλανήτη, με την ευδιάκριτή του ικανότητα να απασχολεί τον διεθνή Τύπο καθημερινά, συχνά βέβαια άτοπα, δεν είναι άλλος από τον Ντόναλντ Τραμπ. Θα ήθελα, βέβαια, εκ προϊμίου να αποσαφηνίσω την ουδεμία υποστηρικτική ή αντιθετική φύση της επιστολής μου να πολιτικολογώ, παρά τον σχολιασμό αυτής της ιδιαίτερης προσωπικότητας. Αποτελεί πλέον σημείο των ημερών μας η αφοριστική αντιμετώπιση του νεοεκλεγέντος προέδρου αλλά και οποιασδήποτε ενέργειάς του, προσάπτοντάς του το προσωπείο του ακραίου. Μα είναι πράγματι αξιοπερίεργο, έχουμε ποτέ εις βάθος αξιολογήσει το ποιόν των ενεργειών του; Συμπληρώνοντας μονάχα σχεδόν ογδόντα ημέρες προεδρικής θητείας, ο ίδιος έχει αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα επιρροής τόσο των αμερικανικών όσο και των ευρύτερων διεθνικών αγορών. Γεγονός το οποίο, σε συνδυασμό με την πρωτοφανή του ικανότητα άσκησης επιρροής μέσω Twitter, έχει υποδαυλίσει την καταιγιστική εισροή των πολυεθνικών εταιρειών στη χώρα του, στον απόηχο της εξαγγελίας του περί εκτίναξης της φορολογίας στα προϊόντα που εισάγονται στη χώρα. Δεν είναι βέβαια μονάχα η πράξη ως πράξη που προκαλεί το ενδιαφέρον, είναι η ευρύτερή του εφευρετικότητα αναφορικά με τον χειρισμό της εξουσίας. Το ζήτημα που τίθεται, όμως, είναι: «Ετούτη η ξεχωριστή προσωπικότητα διαθέτει, παρά την ηλικία, την ωριμότητα του χειρισμού της σημερινής χώρας-καθεστηκυίας τάξης στην εξουσία, των Ηνωμένων Πολιτειών;». Μάλλον εν τέλει εκεί να επαφίεται η απαξιωτική τάση που επικρατεί προς το πρόσωπό του, ο νέος πρόεδρος έχει πλέον μεταστρέψει την παγιωμένη αμερικανική προεδρία σε ενα αχαρτογράφητο συνονθύλευμα δύναμης. Ισως γιατί –ας μην ξεχνάμε πως η βραχύχρονη μνήμη διακρίνει την πολιτική σκηνή– τελικά να εξελιχθεί σε μια ευεργετική περίοδο της αμερικανικής Ιστορίας, ή σε μια περίοδο διχασμού και ανασφάλειας, το σίγουρο είναι πως ο κ. Τραμπ θα συνεχίσει ακέραιος να εκπλήσσει τον διεθνή Τύπο, έχοντας άλλωστε ο ίδιος δηλώσει επί του θέματος: «I don’t need to apologise, I am just quoting the newspaper».

Κωνσταντίνος Χονδρούλης
Μαθητής (Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις προσομοίωσης των συνεδριάσεων του ΟΗΕ Model United Nations, όπου συζητούνται ζητήματα διεθνούς πολιτικής και ασφάλειας, 1ο βραβείο καλύτερου αγορητή στην Ημερίδα Προσομοίωσης Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου των Εκπαιδευτηρίων Μαντουλίδη υπό την αιγίδα του υπουργείου Παιδείας, επιτυχών στο κέντρο χαρισματικών και ταλαντούχων παιδιών CTY του Πανεπιστημίου Johns Hopkins)

Η δημόσια διοίκηση ως «τροφοδότης»

Κύριε διευθυντά
Αν δεν ήταν στο φύλλο της Κυριακής, με ημερομηνία 2 Απριλίου, θα πίστευα ότι ήταν ένα ωραίο πρωταπριλιάτικο ψέμα, όσο και αν το θεωρούσα προσβλητικό για τη χώρα μας. Ομως δεν ήταν. Αντίθετα ήταν με κάθε σοβαρότητα στην πρώτη σελίδα, στην κεντρικότερη επάνω θέση με τίτλο «Τα 1.000 στελέχη που μπορούν να αλλάξουν την εικόνα της χώρας» και με ολοσέλιδο ρεπορτάζ στη σελ. 4 με τίτλο «Αλλάζουν το Δημόσιο 1.000 άριστοι;». Και υπότιτλο: «Το σχέδιο δύο ερευνητών του Ινστιτούτου Μαx Planck προβλέπει να προσλάβει η Ε.Ε. στελέχη για θέσεις-κλειδιά στην ελληνική διοίκηση».

Είναι πράγματι ένα εντυπωσιακό ρεπορτάζ, που ασφαλώς δεν μπορεί ν’ αξιολογηθεί σε μια μικρή επιστολή. Αλλωστε, ο σκοπός της επιστολής μου προς εσάς είναι άλλος: Θα ήθελα να θέσω σε κάθε αρμόδιο ελληνικό φορέα (sic) τα εξής ερωτήματα: Πόσα επίσημα προγράμματα εκσυγχρονισμού της ελληνικής δημόσιας διοίκησης έχουν εκπονηθεί μεταπολεμικά μέχρι σήμερα και πόσο έγιναν σεβαστά; Ποιες ήταν οι μεγάλες και φιλόδοξες συζητήσεις στη Βουλή του 1995 και ολοκληρώθηκαν στην Ζ΄ Αναθεωρητική Βουλή, οι οποίες αφορούσαν και τη δημόσια διοίκηση και θεσμοθέτησαν τις Ανεξάρτητες Διοικητικές Αρχές και το περίφημο ΑΣΕΠ του άρθρου 101Α; Πόσα πανεπιστημιακά τμήματα Διοικητικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης λειτουργούν; Πόσα κέντρα μελετών υπάρχουν και πόσα επιστημονικά συνέδρια και μελέτες έχουν εκδοθεί;

Αλλά ας μην έχουμε αυταπάτες: Η όποια ορθολογική οργάνωση και οι όποιες εγγυήσεις καλής και αποδοτικής λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης εξαρτώνται από τη νομοθετική λειτουργία, με ό,τι αυτό σημαίνει, και τις κυβερνητικές παρεμβάσεις. Η δημόσια διοίκησή μας δεν είναι ο μεγάλος ασθενής. Αντίθετα, είναι ο υγιέστατος μεγάλος τροφοδότης του πελατειακού - κομματικού μας συστήματος.

Νικη Καλτσογια, Ομότιμη καθηγήτρια

Εσείς, θα διαλέγατε τρένο με ή χωρίς οδηγό;

Κύριε διευθυντά
Στις 17/1/2017 είχατε δημοσιεύσει στην Οικονομική «Καθημερινή» κείμενο με τίτλο: «Συρμοί χωρίς μηχανοδηγό! Αυτό είναι το πρόβλημα;». Τις απόψεις μου προσπάθησε να αντικρούσει ο κ. Γ. Γεωργανάς με επιστολή του στην εφημερίδα σας, η οποία δημοσιεύτηκε στο φύλλο της 1/4/2017. Ως εκ τούτου επιτρέψτε μου να επανέλθω:

Με το κείμενό μου προσπάθησα να αναδείξω την αντίφαση της κατάστασης της χώρας αφενός και της νοοτροπίας της γκλαμουριάς που διακατέχει την πολιτική ηγεσία της χώρας αφετέρου, η οποία προσπαθεί να εντυπωσιάσει με υπερβολές και όχι με επενδύσεις στον παραγωγικό ιστό της χώρας. Επτά χρόνια μέσα στην κρίση, δεν έχει αντιληφθεί ακόμη ότι «ζούμε σε έναν κόσμο διαφορετικό από αυτόν που σκεπτόμαστε», όπως έλεγε ο Ούλριχ Μπεκ. Ζει ακόμη στην περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων.

Είναι λογικό να αυξηθούν οι γραμμές αυτόματης λειτουργίας στο μετρό του Λονδίνου και άλλων μεγαλουπόλεων της Ευρώπης, αφού στις χώρες αυτές κατασκευάζονται οι συρμοί χωρίς μηχανοδηγό και τα αυτόματα συστήματα λειτουργίας, ενώ σε μας εισάγονται εξ ολοκλήρου και θα είμαστε δέσμιοι των επιλογών μας μέσα από την ακριβότερη συντήρησή τους (π.χ. ανταλλακτικά) και την εξειδικευμένη εργασία που απαιτεί. Αλλά και για έναν άλλο λόγο οι ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις προβάλλουν την τεχνολογική εξέλιξη στη λειτουργία του σιδηροδρόμου γενικότερα: διότι τα ευρωπαϊκά κράτη (Γαλλία, Γερμανία, Βρετανία κ.ά.) έχουν αναπτύξει τη βαριά σιδηροδρομική βιομηχανία καλύπτοντας τις παγκόσμιες ανάγκες σε υλικά επιδομής και σε τροχαίο υλικό. Ετσι, το δίκτυο και το επίπεδο σιδηροδρομικών υπηρεσιών που αναπτύσσουν στο πλαίσιο του μεταξύ τους ανταγωνισμού αποτελεί την «έκθεση» και τη διαφήμιση της βαριάς σιδηροδρομικής βιομηχανίας των χωρών αυτών, που απευθύνεται στην παγκόσμια αγορά και τους αποφέρει μεγάλα κέρδη με τη διάδοση του μετρό, του τραμ και την αναβάθμιση του σιδηροδρόμου σε ολόκληρο τον κόσμο. Εχουμε και εμείς τα ίδια κίνητρα; Εξάλλου τα επιχειρήματα που επικαλέστηκαν οι αρμόδιοι αξιωματούχοι, δηλαδή ότι ο επιβάτης λόγω της έλλειψης της καμπίνας του μηχανοδηγού θα μπορεί να βλέπει μπροστά και πίσω την πορεία του συρμού ή ότι με τις αυτόματες θύρες στους σταθμούς που θα συγχρονίζονται με τις θύρες των βαγονιών των συρμών θα μπορούν να θερμαίνονται οι σταθμοί, δεν μπορούν να στηρίξουν τις επιλογές τους.

Βέβαια όλα αυτά αναδεικνύουν μια σοβαρή αντίφαση στην πολτική των Ευρωπαίων έναντι της χώρας μας: ενώ μας υπαγορεύουν μέσω της τρόικας και τα ελάχιστα, ακόμη και τον αριθμό των δόσεων για την εξόφληση του φόρου εισοδήματος, πώς είναι δυνατό να συναινούν και να χρηματοδοτούν έργα που υπερβαίνουν τις πραγματικές ανάγκες μας; Κριτήριό τους για την έγκριση έργων στις περιφερειακές χώρες αποτελεί η συντήρηση της δικής τους βιομηχανίας και η απασχόληση των εργαζομένων των δικών τους χωρών, με αποτέλεσμα τα δάνεια από την ΕΤΕπ και η χρηματοδότηση των ΕΣΠΑ να επιστρέφουν στους χρηματοδότες τους, ενώ η κατασκευή και η συντήρηση του δικτύου εξασφαλίζουν την εργασία στους εργαζομένους τους στο διηνεκές μέλλον.

Ο κ. Γεωργανάς εξαντλεί το μεγαλύτερο μέρος της επιστολής του στρεφόμενος κατά των μηχανοδηγών. Νομίζω ότι η ουσία του θέματος δεν είναι οι μηχανοδηγοί ούτε βέβαια η απασχόλησή τους στους συρμούς του μετρό θα αμβλύνει το πρόβλημα της ανεργίας στη χώρα μας. Αποκαλύπτει όμως τη νοοτροπία που διακατέχει τους κυβερνώντες, αυτό που έρχεται, το γεγονός ότι η κοινωνία δεν αποτελεί την προτεραιότητα των επιλογών τους.

Δημητρης Μακροδημοπουλος, σ. πολιτικός μηχανικός ΑΠΘ, τ. αρχιμηχανικός ΟΣΕ, MSc in Rail Systems Engineering, Αλεξ/πολη

Ο Κοσμάς Αιτωλός και η Ιόνια οδός

Κύριε διευθυντά
Με μεγάλη έκπληξη διάβασα στην «Καθημερινή» της 4/2/2017 για τις αντιδράσεις σχετικά με τη μετονομασία του σύγχρονου αυτοκινητοδρόμου Αντιρρίου - Μεσολογγίου - Αγρινίου - Αμφιλοχίας - Αρτας - Ιωαννίνων. Η λογική πρόταση να ονομαστεί ο συγκεκριμένος αυτοκινητόδρομος «Οδός Κοσμά Αιτωλού» –ιδέα που πρώτος παρουσίασα με επιστολή μου που δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» της 22/11/2007– φαίνεται πως ενόχλησε κάποιους. Οπως αναφέρει το πιο πάνω δημοσίευμα: «... άρχισε ήδη η συλλογή υπογραφών από την Κίνηση Ελλήνων Πολιτών για την εκκοσμίκευση του κράτους...», για να μην τελεσφορήσει η σχετική πρωτοβουλία.

Ποιοι είναι αυτοί οι πολίτες και τι επιδιώκουν; Δεν αντιλαμβάνονται ότι η προσπάθειά τους έρχεται σε αντίθεση με ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας του τόπου μας; Αφού ο Κοσμάς ο Αιτωλός είναι ο άνθρωπος που, σε μια από τις δυσκολότερες εποχές του έθνους, πρόσφερε πολλά στον τόπο μας. Για την οικονομία του χώρου, δεν θα απαριθμήσω τα πολλά επιμέρους κεφάλαια της μεγάλης προσφοράς του Κοσμά του Αιτωλού. Μόνο θα θυμίσω ότι για την προσφορά του έχουν κυκλοφορήσει εκατοντάδες εκδόσεις, 13 ξενόγλωσσες, 7 περιοδικά και 23 δίσκοι-κασέτες, ενώ παράλληλα έγραψαν οι σημαντικότεροι συγγραφείς του περασμένου αιώνα, κάποιους από τους οποίους έχει συγκρατήσει ακόμη η μνήμη. Πρόκειται για τους: ιστοριοδίφη Κωνσταντίνο Σάθα, Γιώργο Βαλέτα, Κων/νο Δημαρά, Τρύφωνα Ευαγγελίδη, Ιωάννη Λαμπρίδη, Αντώνιο Κεραμόπουλο, Κων/νο Λοβέρδο, Βασίλειο-Ζώτο Μολοσσό, Σωφρόνιο Παπακυριακού, Χριστόφορο Περραιβό και Τρύφωνα Ευαγγελίδη.

Και ακόμη: Για την προσφορά του Κοσμά του Αιτωλού έγραψαν επαινετικά λόγια και πολλές σύγχρονες προσωπικότητες, κάποιες από τις οποίες αναφέρονται εδώ:

Ο ιστορικός Απόστολος Βακαλόπουλος, ο ιστορικός Διονύσιος Κόκκινος, ο ποιητής και ακαδημαϊκός Γεώργιος Αθανασιάδης Νόβας, ο ακαδημαϊκός και θεατρικός συγγραφέας Σπύρος Μελάς, ο ποιητής Κώστας Κρυστάλλης, ο δημοσιογράφος Κυριάκος Διακογιάννης, ο Μιχάλης Σταφυλάς, ο Ρένος Αποστολίδης, ο Δημήτρης Μπαλάνος, ο Κωνσταντίνος Λ. Βοβολίνης, ο Π. Αραβαντινός, ο Δημήτρης Τσάκωννας, ο Τάσος Βουρνάς, ο Χρίστος Ρήγας, ο Δημήτρης Γιάκος, ο Δημήτρης Σταμέλος, ο Κώστας Σαρδελής και ο Κώστας Φαλτάις, ο οποίος έγραψε ότι: «... τον Κοσμά τον Αιτωλό δεν τον κατάλαβαν οι σοβαροί ιστορικοί, Ελληνες και ξένοι που έγραψαν για την ελληνική ιστορία...».

Ολους αυτούς, κύριοι «Ελληνες πολίτες εκκοσμικευτές του κράτους», τους αγνοείτε ή μήπως τους θεωρείτε ανθέλληνες, επειδή ο Μεγάλος Κοσμάς φορούσε ράσα; Ακόμη, ανεδαφική και άσχετη με τον τόπο θα αποτελεί η ονομασία «Ιονία οδός», αν επικρατήσει, αφού ακολουθεί βορειοδυτική κατεύθυνση και, μέσα από το Αγρίνιο, την Αμφιλοχία, την Αρτα και τα Ιωάννινα, καταλήγει στην Κακκαβιά, ενώ θα αποτελεί και εγγραφή κακής υποθήκης σε βάρος της πραγματικής Ιόνιας οδού, που περιμένει να αναδειχθεί η οδός Μεσολογγίου, Αστακού, Βόνιτσας, Πρέβεζας, Ηγουμενίτσας. Τέλος, γιατί, όπως προκύπτει από το πιο πάνω δημοσίευμα, προτείνεται ο νέος αυτοκινητόδρομος να έχει διπλή ονομασία και να λέγεται: «Ιονία οδός - οδός Κοσμά Αιτωλού». Πέρα από το ότι αυτό δεν έχει ματαγίνει, είναι και υποτιμητικό το πολύ βαρύ όνομα «Κοσμάς ο Αιτωλός» να αποτελεί κατά κάποιο τρόπο επιθετικό προσδιορισμό. Υπήρξε πιο σημαντική προσωπικότητα ένας υπουργός, για χατίρι του οποίου άλλαξε –έπειτα από πολλά χρόνια και όχι εξ υπαρχής– η επωνυμία: «Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο», για να απαθανατιστεί με το : «Νοσοκομείο Γεννηματάς» ή η Μελίνα Μερκούρη που την πολυσυναντάμε μαρμαροστημένη και όχι μόνο. Και απαθανατισμένη σε δρόμους και πολυσύχναστες αίθουσες; Μην προσπαθείτε να ευτελίσετε, κύριοι, ό,τι πολυτιμότερο στολίζει τον τόπο μας. Την ιστορία.

Νικολαος Απ. Παραλικας, Υποστράτηγος Χωρ/κής ε.α., ιστορικός συγγραφέας

Η σφαγή του Κατίν ως «επεισόδιο»...

Κύριε διευθυντά
Αποτελεί, αυτόχρημα, κατάπτυστο γεγονός το να δημοσιεύεται, στο επίσημο δημοσιογραφικό όργανο της κυβερνήσεως (βλ. «Αυγή», φύλλο της 5-4-2017, σελ. 30), άρθρο υπό τον, προσβλητικό για τους νεκρούς, τίτλο «Το επεισόδιο στο δάσος του Κατίν», με το οποίο εξυμνείται αφενός μεν η εγκληματική σπείρα των δολοφόνων του Στάλιν και συντροφίας, αφετέρου δε σκυλεύεται η μνήμη των 25.000 αθώων αξιωματικών του ηρωικού πολωνικού στρατού, που όντες αιχμάλωτοι εκτελέστηκαν, κατά ειδεχθή και απάνθρωπο τρόπο (βλ. επ’ αυτού το ομώνυμο φιλμ του μεγάλου Αντρέι Βάιντα), από τους Σοβιετικούς, τότε συμμάχους του Χίτλερ. Εάν για τον ΣΥΡΙΖΑ και τα όργανά του η εν ψυχρώ εκτέλεση χιλιάδων αθώων αιχμαλώτων, εν προκειμένω του άνθους της ηρωικής και μαρτυρικής Πολωνίας, αποτελεί «επεισόδιο», που επιχειρείται να δικαιολογηθεί, τότε αληθινά με καταλαμβάνει δέος για το τι η κυβερνώσα παράταξη επιφυλάσσει για τη δύσμοιρη χώρα μας.

Ιωαννης Νησιωτης

«Πού ευδοκίμησε η Αριστερά;»

Κύριε διευθυντά
Στην Ελλάδα λένε πως είσαι ό,τι δηλώσεις κι έτσι ο πρωθυπουργός μας δήλωσε αριστερότερος των αριστερών.  Τώρα γιατί οι αριστερές κυβερνήσεις είναι καλύτερες από τις δεξιές δεν το κατάλαβα ποτέ, η πράξη έδειξε και δείχνει το αντίθετο, στην πλοιαρχική μου σταδιοδρομία πήγα 14 φορές σε λιμάνια των Σοβιέτ όπου βασίλευε η Αριστερά και λυπήθηκα για τη φτώχεια και δυστυχία που επικρατούσε. Τώρα ας κρίνουν οι αναγνώστες αν τα δύο χρόνια αριστερής διακυβέρνησης εδώ ήταν καλύτερα από την κεντροδεξιά, κι ακόμα δεν σταμάτησε η φτωχοποίηση της χώρας, προς τα πίσω πάμε, αυτή είναι η Αριστερά παγκοσμίως κι ας μου πει κάποιος πού ευδοκίμησε.

Μαριος Χριστοφοριδης, Εμποροπλοίαρχος – Χίος

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ